Over krap twee weken vertrekken we naar Zuid-Frankrijk. Dus dat wordt weer spannend op de heenreis. Om één of andere reden is mij na al die jaren niet gelukt om bij mijn wederhelft een onvoorwaardelijk vertrouwen in mijn kunnen te scheppen. Ik ben toch de man, dus ik weet van wegen, afstanden, mogelijke problemen en gevaren onderweg. Laatst vroeg ze hoever het was van Dijon naar onze eindbestemming, vlak bij Grenoble. Haar vader was erbij en die geldt bij haar wél als een autoriteit op de genoemde gebieden. De beste man is zijn hele leven internationaal vrachtwagenchauffeur geweest, dus hij weet uit zijn hoofd hoe wegen heten, en welke nummers bepaalde afslagen hebben. Maar goed, ik zei dat het 300 km was.
Even later werd het op de routeplanner nagekeken, dat steekt natuurlijk al, en ik hoor een diepe zucht. “Maar goed dat ik het even nakijk! 700 km!” Nou, dus echt niet hè? Ik vroeg of ze Dijon wel goed gespeld had. Nee dus. Ze had Dyon, en dat ligt inderdaad op 700 km afstand. Maar Dijon bleek op 302 km te liggen. Denk niet dat het helpt, dit gelijk. Omdat ik het ooit verpest heb op weg naar de Mont-Ventoux komt het vertrouwen nooit meer terug. Nee, ik zal ermee moeten leren leven. Mijn vader had het stukken makkelijker. Als hij zei dat iets zo was, dan werd dat aangenomen. Het werd niet eens nagezocht, het was gewoon zo. Het is een typisch tijdsverschijnsel. Misschien verduidelijkt dit ook mijn heimwee naar vroeger. Dit is ook de reden waarom ik tegen Tom-Tom’s ben. Als iedereen de weg kan vinden, waar blijf je dan als man? De huidige generatie mannen van mijn leeftijd heeft het zwaar. Nog opgevoed volgens het traditionele model, maar terechtgekomen in een totaal andere werkelijkheid.
De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik wel eens vaker fout reed. Maar dat zijn de zenuwen om het fout te doen als mevrouw Mack naast mij zit. Vroeger reed ik nooit verkeerd. Ik snurkte vroeger niet eens! Ik bespreek dit probleem wel eens met andere mannen. Die geven mij het advies om op zo’n moment de auto te stoppen en te vragen om van plaats te wisselen. Maar dat zelf rijden is de laatste stuiptrekking van mijn mannelijkheid. Zou ik dat ook opgeven, heeft het leven geen zin meer.
Desondanks, we hebben er zin in! La France, ici-nous-venons!
Mack 
Kijk, dat is een kwestie van uitstraling. Sommige mannen hebben het blind vertrouwen van hun vrouw en anderen weer niet. Na de midlife crisis is het meestal te laat, maar er valt mee te leven.
(Doe je over krap twee weken wel voorzichtig in zuid België, mijn Golf TDI moet nog even mee.)
LikeLike
tja, het komt te voet en het gaat te paard (da’s dus 1pk) zéker als het mannen betreft.
LikeLike
Allemaal heel leuk geschreven maar je schrijft beter dan je rijdt….
LikeLike
Let niet op R van InR. Komen jullie nog langs? Niet dat het hier goedkoop tanken is, dat niet.
LikeLike
Ja logisch. Anders had ik wel Ayrton Senna geheten.
LikeLike
Het is bij jullie helemaal niet tanken, weet ik nog van vorig jaar. Of wij langskomen? Die vraag stel je aan mij? Lees het logje nog eens goed. 😉
LikeLike
Weet je wat indruk maakt? Een jaar later nog de wegnummers en afslagen kennen in het land van je vriendin!
LikeLike
Weet wat je doet als je België neemt. Wij hebben bij Namen drie kwartier stil gestaan. En voor de rest moet je vering verdomd goed in orde zijn.
In Dijon zijn we trouwens ook verdwaald. Ook daar waren ze met de wegen bezig. De hele camping niet gevonden, toen maar doorgereden naar Dole.
Linda, je kunt daar van Knorr bouillontabletten krijgen aux herbes ét à l’huile d,olive. Als je daar de pasta of rijst in kookt, eet je je vingers erbij op.
LikeLike
Jonge toch, het komt allemaal wel goed…hoop ik.
LikeLike
@Laurent .. begrijp ik hieruit dat ….. ???
LikeLike
De weg kwijt? Verkeerd gereden? Dat bestaat helemaal niet. Je hebt gekozen voor een alternatieve route!!
LikeLike
Vreselijk die ritten, ik ben zo blij dat ik niet meer hoef. Bij Parijs scheet ik altijd zowat in mijn broek, maar dat was volgens Joop helemaal niet nodig hoor, hij wist de weg….. 😉
LikeLike
@mack: Het is een test. We wonen nogal moeilijk te vinden, dus als je dat lukt, is je reputatie voor altijd onverwoestbaar.
LikeLike
Geef me de exacte coordinaten.
LikeLike
Een voorwaardelijk vertrouwen heeft ook wel wat. Want dat betekent dat je ook iedere keer weer dat succes, die triomf boekt, althans wat Linda betreft. Ook al is het voor jou een fluitje van een cent. Een half leeg glas is ook halfvol, weet je.
LikeLike
Mijn man volgt mijn instructies altijd blindelings op! Tenminste tot die keer dat ik hem dwars door Parijs liet rijden omdat ik zo graag een keertje de Eiffeltoren wilde zien… Toen we op de camping aankwamen vertelde onze zoon aan iedereen die het maar wilde horen dat zijn vader heeeeel boos op zijn moeder was geweest.
We hebben nu dus een TomTom!
LikeLike
Martine: hahahaha!!!
Wij hebben ook geen tomtom en die ene keer dat we hem mochten lenen, stuurde hij ons zomaar de Périphérique op! Dat hadden we te laat door.. Ik in paniek, manlief niet, en we hadden mazzel: 20 minuten en we waren Parijs uit! Geen file. Toch nemen wij tegenwoordig uit voorzorg La Francilienne. http://users.telenet.be/kelderboy/hoe%20raak%20ik%20rond%20Parijs.htm
Mack: het is ook overal hetzelfde. Nu ik er over nadenk blijven die twee keer dat Peter verkeerd gereden was (centrum Kortrijk in plaats van erlangs, en in plaats van richting Lille richting Zuid-Engeland) ook beter hangen dan al die keren dat hij ons veilig door – voor mij als vrouw volstrekt onbekende stukken land – loodsde.
Inzichtsmomentje. Ik beloof beterschap. (waarom gaan wij vrouwen in zo’n geval meteen de man in kwestie uitschelden?)
LikeLike
Kom ik terug, trek jij aan je stutten,…fraai is dat..:)
LikeLike
Done.
(per mail)
LikeLike
Je ging toch pas over twee weken met vakantie!!
LikeLike
De verkering waar ik vorige zomer mee op vakantie was reed bij een Belgische Shell na het tanken weg van een pomp. Met de slang er nog in. Twee weken na dit voorval was het uit, dat snapt Linda.
LikeLike