De kleine wapenwedloop.

Vrogger, toen de hond nog uut de kont blafte, trakteerde ik op school vaak oliebollen op mijn verjaardag. Want oliebollen waren mijn lievelingseten. Andere kinderen trakteerden op een zakje chips, een lolly en in een triest geval op een appel. De getrakteerde kinderen waren er blij mee en tot zover ging alles prima. Maar ergens tussen vroeger en nu ging er iets goed fout. Ergens heeft een redactrice van een damesblad, waarschijnlijk Libelle, eens een stukje gepubliceerd over zelfgemaakte fantasie traktaties. Let wel, niemand vroeg hierom, geen kind dat ooit tegen diens moeder zei: “Nou, zou het volgend jaar niet leuk zijn als ik een pop maak van speculaas en als ik dropveters vlecht zodat die dienst kunnen doen als haar?” Nee, nergens in Nederland was er een kind die leed onder het feit dat hij een voorverpakte traktatie kreeg. Sterker nog, de verpakking moest zo snel mogelijk verwijderd kunnen worden zodat de traktatie snel opgegeten kon worden. Het liefst natuurlijk snoep, wat appels kreeg je thuis ook wel.

Maar goed, het kwaad geschiedde, de omzet van het damesblad steeg, en het doel was bereikt. Het verschijnsel van de elkaar aftroevende moeders deed zijn intrede. De ene bakte cakejes, een ander maakte een snoephuisje, weer een ander maakte een olifant van eierkoeken en niemand durfde meer zijn kind gewoon 25 zakjes chips mee te geven omdat men dan zou kunnen denken dat de ouders van het kind niet zo creatief waren. Of dat de ouders kennelijk geen tijd voor het kind hadden. Gelukkig heeft de commercie ook voor deze ouders een oplossing, kant en klare fantasie traktaties waarvan het lijkt alsof de ouders ze gemaakt hebben.

En ik ben geen haar beter hoor. Ik stuur mijn kind ook niet naar school met slechts een zak spekkies. Maar wat ik wel vind is dat de betreffende redactrice opgespoord en voor het gerecht gebracht moet worden. Er is zo goed als onherstelbare schade toegebracht aan de maatschappij voor eigen gewin. Er is oneigenlijk op het gemoed gespeeld van de Libelle lezende moeder. Er is van te voren uitgedacht dat de Libelle lezende moeder gevolg zou geven aan de oproep, omdat als ze dat niet zou doen, ze wel de “Opzij” had gelezen.

Is er een weg terug? Jazeker, maar dat vergt nieuwe leiders en een veranderd inzicht. Als beide partijen elkaar bestrijden met slechts pijl en boog, is dat net zo effectief als dat men elkaar bestrijdt met kruisraketten. Het bespaart alleen een hoop geld. Het wordt tijd voor De Partij Van Simpele Traktaties.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack