Een jaar of tien geleden vermaakte in mijzelf wel eens met een videoband -dat is een harddiskrecorder maar dan zonder harddisk- met daarop een conference van het duo Waardenberg en de Jong. Ik moest er niet om schaterlachen, maar het duo had wel een eigen stijl, haalde halsbrekende toeren uit, moet regelmatig blauwe plekken hebben opgelopen en was geweldig om na te spelen met je collega’s. De band is een aantal collega’s langs geweest en daarna riepen we kreten als: “Het verzoek is om bij de rode vlag te gaan staan.” Dat begreep verder niemand, maar dat is ook niet belangrijk. Ik had niet de indruk dat het duo erg bekend was, maar ze hebben toch wel een aantal geweldige sketches achtergelaten. Als u zich eens verveelt achter de computer, moet u eens zoeken op youtube. Linda vond er niet veel aan, maar die vindt the New Kids dan weer leuk. Ik heb ze nooit gezien, maar iets zegt mij dat ik dat na vijf minuten wel bekeken heb. Linda legt zich wat makkelijker neer bij het feit dat smaken verschillen. Ik heb nog wel eens de behoefte iemand te overtuigen dat zijn smaak niet deugt.
Ik ben het met Linda eens. Maar die vind die new kids weer leuk dus ergo, jullie hebben allebei geen humor.
LikeLike
Maar wij hebben dan weer wel een eigen mening.
LikeLike
En daar mogen jullie best trots op zijn!
LikeLike
Dank je.
LikeLike
Vind het wel lachen! En New Kids worden vervelend…’t was leuk (voor even dan).
LikeLike
Geen ID wie die nieuwe kinderen zijn.
Waardenburg en De Jong heb ik altijd fantastisch gevonden door hun hoge onzingehalte. Als ik ze met een bromfiets over het podium zie scheuren, dan denk ik je zal maar vooraan zitten. Niet dat dat wat uitmaakt, want zelfs achterin zat je bij die gasten niet veilig.
Door dit jijbuizen belandde ik ook weer eens op die picobello-schets en de lesreliant. Gisteren bekeken en nu ik het optik moet ik er weer om lachen.
LikeLike
Als je die zweetspetters dramatisch in het rond ziet vliegen na zo’n klap, dan ga je denken dat het slowmotion is. Maar het is gewoon real time.
LikeLike