Mijn oma (1917) komt zo langzamerhand op het punt dat ze naar een verzorgingshuis moet. En dat wil ze niet. Het is een van de laatste angsten in haar leven, maar ook dat blijft je niet bespaard. Wij nemen hier in het Westen eenmaal geen ouders in ons huis op terwijl dat vroeger toch een van de belangrijkste redenen was om veel kinderen te krijgen. Het Westerse leven is er niet op ingericht, en daarom moet je aan het einde van je leven nog een vernedering doorstaan. Ik heb wel met haar te doen. Linda was gisteren bij haar op bezoek en zij merkte net als ik dat ze dingen meerdere keren vertelt. Soms vijf keer in een half uur. Terwijl zij toch altijd bekend stond als iemand met een uitzonderlijk goed geheugen.
Het lijkt mij ook drama, een verzorgingshuis als je oud bent. Het lijkt mij sowieso een drama om oud en afhankelijk te zijn. Afhankelijk van bezoek, van de verpleegster, van alles. Ik kan me in de verste verte niet voorstellen dat ik straks samen met u in een bejaardenhuis zit, en dat we liedjes zingen in de gemeenschappelijke ruimte. “Kom op meneer Mack, zing eens gezellig met ons mee!” Dat blijft je in elk geval bespaard als je op jonge leeftijd overlijdt, maar een echt alternatief is het niet. Vaak denk ik er over na hoe onomkeerbaar het proces is. Op een gegeven moment kun je niet anders dan constateren dat je stokoud bent en dat je in de extra tijd zit. Dat lijkt mij heel vreemd. Een hoofd vol ervaring en herinneringen aan dingen waar je nooit meer naar terug kunt. Mijn oma is de laatste nog levende van al haar broers en zussen. Ook dat is iets wat ik niet kan bevatten. Maar misschien werkt het anders in je hoofd als je oud bent. Het zal haast wel, want ook iedereen die oud wordt gaat zemelen, ongeacht hoevaak men zich in zijn of haar jeugd heeft voorgenomen niet te gaan zemelen.
Mijn andere oma, die in 1997 overleed, sleet de laatste vijf jaar van haar leven in een bejaarden/verzorgingshuis. Wij kwamen ’s zondags op bezoek en we zwaaiden nog een keer als we weer weggingen en langs haar raam reden. Altijd huilde ze als we kwamen en weggingen. Weer een week wegkwijnend in eenzaamheid. Eigenlijk is het een grote massale mishandeling van bejaarden, wat er hier in de beschaafde wereld gebeurt. En oh wee als je niet meezingt.
Mack 
Je kan beter maar vroeg beginnen met oefenen in vernederd worden. Dan valt het later niet zo tegen.
LikeLike
Ja, zo oud worden (94!) en dat dan ook nog mee moeten maken. Zoek alsjeblieft goed uit of het tehuis waar ze naartoe gaat goed bekend staat, want ik ken wat gruwelverhalen wat dat betreft. Mijn eigen moeder had het nog redelijk getroffen.
LikeLike
Ik denk dat je het toch anders moet/mag/kan zien. Voor de meeste oudere mensen gaat die ‘vernedering’ langzaam. Voor de omstanders, die meer van momentopnames leven, lijkt het heel schokkerig te gaan. In het leven moet je je aanpassen. In het begin aan je schoolvrienden, anders hou je er niet een meer over en aan het eind aan de verzorgers anders loopt dat ook niet lekker.
Mijn ouders hebben deze leeftijd en het ‘bejaardenhuis’ niet gehaald. Dat geldt tegenwoordig voor steeds meer mensen. Na circa 70 wordt het aanleunen en pas als je boven de 90 bent en iets mankeert dat niet in de aanleunwoning opgelost kan worden, mag/moet je in een verzorgingshuis. 95% van je bloglezers gaat dat niet meemaken.
Mijn opa (van moederskant) ging al met zijn 65ste in het bejaardentehuis. Hij vond dat prachtig. Dat wil zeggen zijn vrouw was overleden en hij zag het niet zitten om voor zichzelf te koken en huis te houden. Het bejaardenhuis zag ie als hotel en hij deed daar allerlei klusjes als in de tuin werken en wat boodschappen halen. Op zo’n leeftijd is goed aan zo’n nieuwe omgeving te wennen en na 18 jaar was ie dan ook volledig deel van dat tehuis en dat tehuis was voor een groot deel zijn tehuis.
Dergelijke dingen bestaan niet meer. Je gaat er nu pas in als het thuis echt niet meer lukt. Zo had mijn opa in de huidige situatie eerst een traplift, rollator en scootmobiel gekregen. Vervolgens kwam de thuiszorg en thuishulp steeds vaker en als je het net allemaal gehad hebt mag je rond je 90ste nog een keer verkassen.
LikeLike
Ben je mal. De partner van mijn vader is bijna 97 jaar en woont in haar eigen huis. wel een fijn huis met een slaap-en badkamer beneden.
Twee keer een schoonmaakhulp, de thuiszorg komt helpen met de douche en ze betaalt een buddy, die de boodschappen en de was voor haar doet. En nog wat aanverwante zaken. Ze eet magnetronmaaltijden.
Ze dementeert niet, maar haar korte termijn geheugen holt wel achteruit.
Als ik echter die leeftijd of alzheimer krijg, zorg ik wel dat ik een pil van Drion in huis heb. Never nooit zal ik naar een verzorgingshuis gaan. Die etensgeur alleen al zodra je binnen komt.
LikeLike
Twee keer in de week he die schoonmaakhulp, hoewel ik soms denk dat ze twee keer in de maand schoonmaakt en de rest koffie drinkt.
LikeLike
Dat is dan zeker dezelfde schoonmaakhulp als die mijn oma heeft. De thuiszorg komt ook helpen en mijn oma eet Olvarit. Vrijwillig.
LikeLike
Dan koop je toch een magnetron. Er zijn genoeg maaltijden die te eten zijn. Ze schuift ze erin en hopsakee.
Mijn kleinzoon van 8 maanden eet zelfs geen olvarit. Die krijgt mijn zijn twee tanden al stukjes fruit en eet lasagna mee. Wel heb ik daarna een schoonmaakhulp nodig.
LikeLike
Mijn moeder is van 1916 en al twintig jaar dood. Mijn vader at daarna magnetronmaaltijden en kwam alsnog in een verzorgingstehuis terecht omdat zijn been eraf moest. Hij zei nooit veel, hing een beetje in die rolstoel en had een luier om,volgens mij had hij het wel naar zijn zin. Ik moet er niet aan denken en wil dezelfde pil als fien als het zover is.
LikeLike
Ik zou hier bijna depressief worden en dat op Koninginnedag! Gelukkig ken ik genoeg oudjes die nog op zichzelf wonen en dus zie dat het ook zo kan. Moet er niet aan denken om m’n laatste dagen in een verzorgingstehuis te slijten en het verzorgend personeel ook niet……
LikeLike
Ik zie mijn oma nog zitten met het hoofdje naar beneden aan een heel grote tafel met nog meer zwijgende oude mensjes. Dolblij was ze als wij kwamen, moest dan ook snel met haar rolstoeltje (ze had beide benen eraf) naar buiten, want ze wilde haar stuyvesant sigaretje paffen. Dat beeld van haar aan die tafel zal ik nooit vergeten.
LikeLike
Moeilijk nderwerp. Ook mijn ouders wilden niet. Maar mijn moeder dementeerde en m’n vader had op z’n 65e al uit het niets een hersenbloeding gehad en was ook zichzelf niet meer. Ik heb ze eerst, toen ze de tachtig al gepasseerd waren, proberen zover te krijgen dat ze hun rijtjeshuis zouden inruilen voor een appartement waar alles gelijkvloers is. Wilden ze niet. Ze stonden buiten de realiteit, maar je kunt ze niet dwingen. Bij regelmaat begon ik erover, vooral toen leuke seniorenappartementen werden gebouwd bij ons in Etten-Leur (waar ik toen woonde). Tot mijn vader zijn heup brak, dat was het begin van het einde. Hij werd geopereerd, kreeg een nieuwe heup, moest revalideren, kon zeker niet meer naar huis met die trap. Mijn moeders dementie raakte door de schrik en alle veranderingen zoals steeds naar het ziekenhuis gaan in een stroomversnelling. Ik ging naarstig op zoek naar een plek voor beiden in een verzorgingshuis, het appartement was al een brug te ver geworden. Mijn moeder stribbelde niet meer tegen en ik zette de hele machinerie in werking, ook meer zorg voor mijn moeder thuis. Ik deed veel, maar had kinderen thuis, was net gescheiden, een nieuwe baan en een nieuwe studie en kon er niet meer dan ik deed. Een paar dagen nadat mijn vader van het ziekenhuis tijdelijk in een verpleegafdeling van een verzorgingshuis was opgenomen was mijn moeder ineens dood. Mijn vader ging hierdoor geestelijk nog meer achteruit. Hij kreeg een kamer in een verzorgingshuis in dezelfde straat als waar ik inmiddels woonde. Hij deed zijn best maar kon niet meer en wilde niet meer. Hij overleed negen maanden na mijn moeder. Ze waren 86 en 82 jaar oud.
Als ze tijdig in een verzorgingshuis of een aanleunwoning waren gekomen was het anders gelopen. Het was een intriest einde voor beiden.
Het liefst had ik ze, toen ik in Etten Leur woonde bij ons. We hadden een grote schuur die tot appartement kon worden omgebouwd. Maar mijn moeder vond dat te stil, te ver van de bewoonde wereld, en dat was misschien vanuit hun gezichtspunt ook zo.
Het blijft een groot probleem. Als ik hoor hoe gemakkelijk de verzorgers met de ouderen omgaan, nog even het gesprek met de collega afmaken voor ze iemand naar de wc brengen, of hun koffiepauze afmaken en dan pas in actie komen. Het is zo gemakkelijk macht te hebben over weerloze mensen en dat uit te buiten. Je krijgt dit soort zaken als familie ook niet te horen van je ouders als die dementeren. Ik weet zeker dat er ook veel mensen zijn die met hart en ziel in de verzorging werken en ook dat er grote onderbezetting is. Ik wil niet alles over één kam scheren. Maar dat oudere mensen niet meer in een verzorgingshuis willen kan ik me levendig voorstellen. Ook al is alles wel goed geregeld, hun leven wordt zo klein. Ze moeten allemaal spullen wegdoen, daar is geen ruimte voor. Wat blijft er over van hun privacy.
Kon het maar zo zijn dat de ouderen bij de kinderen introkken, of er vlak naast konden wonen. Voor de grootouders en de kleinkinderen is dat min of meer samenwonen ook heel goed.
(Ik ben buiten je blogregels getreden geloof ik, veel te lang.)
LikeLike
Oma zelf in huis nemen wordt niet als optie genoemd, valt mij op.
(Nee, ik zou het zelf ook niet doen, maar het lijkt de enige logische conclusie uit deze opsomming van narigheid met tehuizen).
LikeLike
@Irene: de huizen zijn er niet geschikt voor, veel te klein. Bovendien wonen jonge gezinnen in huizen met een bovenverdieping en geen slaap- en badkamer beneden. Het zou binnen de kortste tijd voor veel stress zorgen als de zorg voor oma, naast alles wat een jong gezin al te verstouwen heeft, er ook nog bij kwam. Bovendien wil oma dat vast niet, afhankelijk zijn van de kleinkinderen.
LikeLike
Ik heb niks in mijn blogregels staan over lange reacties. Ik lette vandaag speciaal op oude mensen tijdens koninginnendag. Er stond een oud krom mannetje met slangetjes in zijn neus achter zijn rollator te kijken naar de menigte, die kwam tenminste nog buiten. Op de terugweg een oude vrouw die ons zag stuntelen met de kinderen. Gelukkig heb ik dat allemaal gehad, zei ze. Ik zei, ja, al wel tien jaar geleden zeker? Nee, 60 zei ze. En ze maakte een vrolijke indruk.
LikeLike
Vandaag juist met oma (1924) gehad over ‘wennen’ bij het plaatselijke bejaardentehuis. Bah.
LikeLike