Gisteren was er een minuutje waarin ik even zat na te denken over het waarom van mijn weblog. En ik wist precies het antwoord. Het is een uiting van mijn enige vorm van creativiteit, en creativiteit moet eruit. Dat moet je niet opkroppen. Kijk maar naar degenen die wel heel goed zijn in webloggen, maar het desondanks nooit hebben gedaan. Dat zijn echt levensgevaarlijke individuen. Ik noem een Adolf Hitler, een Idi Amin, een Pol Pot, om maar even het maatschappelijk belang van webloggen aan te tonen.
Er is echter wel een probleem. En dat is het geheugen. Nou, eigenlijk niet het geheugen want dat is prima in orde. Het geheugen heeft maar één functie en dat is het opslaan van gegevens. En daar is niks mis mee. Het gaat om het kunnen raadplegen van het geheugen. Daar schort het aan. Want als iemand je herinnert aan iets dat je vergeten bent, blijkt dat je het helemaal niet vergeten bent, want je weet het immers weer. Nou ja, ik dool een beetje in het rond. Maar een poosje geleden deed zich werkelijk een uitgelezen mogelijkheid voor tot het maken van een briljante grap. Ik dacht letterlijk op dat moment: ik maak de grap niet, ik bewaar hem voor op mijn weblog. Dat weet ik nog. Maar ik kan niet meer op de grap komen. Jammer. Gisteren, aan het einde van mijn minuutje schoot mij een prachtig onderwerp voor een logje te binnen. Ik dacht nog: deze keer onthoud ik het. Toen viel ik in slaap en de volgende ochtend was het weg. Goed, het zit nog wel ergens in mijn hoofd natuurlijk, net als de grap en dan ga ik er even vanuit dat het hoofd de plek is waar het geheugen zich bevindt. En dat is vrijwel zeker want mensen zonder hoofd weten zich zelden iets te herinneren. Maar het raadplegen van het onderwerp, dat is dus nu het probleem. Om die reden en om geen andere verzaak ik dus vanavond de blogplicht. (artikel 4, lid 1, onderdeel b, blogwet 2011)
Mack 
Zwak excuus. Bovendien zie ik hierboven een heleboel tekst staan. Wat is dat dan? Geen logje soms? Aan welke definitie moet een lap tekst voldoen om een logje te heten? Hm?
LikeLike
Pas op met het geheugen. Het is verraderlijk… Je zou een tijdje rechtbankverslaggever moeten worden.
LikeLike
Die grap staat waarschijnlijk wel ergens bij mij joh. Komt wel goed.
LikeLike
Jij bent een grote grap.
LikeLike
De moeilijkheid met terugvinden van briljante invallen is hun eenvoud. Die eenvoud komt voort uit de eenvoud van de staat waarin je dan verkeert. Als je niet in die staat verkeerde, dan was het geen inval maar een moeizame ontleding. Vanuit je staat van simpelmans meen je soms (vooral als je moe bent, waardoor die eenvoud wordt vergemakkelijkt) dat je zo’n voor de hand liggend idee niet hoeft te noteren. Je hoeft ook geen ezelsbruggetje te verzinnen. Komopzeg, als je dát niet meer onthoudt… dan moet je wel ultiem simpel zijn. Dus ga je verder met waar je mee bezig was, of je valt in slaap.
Helaas is dat echter wel wat wij 95% van de tijd zijn: ultiem simpel, want niet in staat makkelijk te denken. Op een zeldzaam moment dat je makkelijk denkt, verwacht je ergens – precies vanwege het gemak waarmee het gaat – dat dit zo kan blijven. Maar makkelijk denken is moeilijk; iets wat je bewust (terug) moet aanleren. Wij geven overal automatisch betekenis aan. Denk maar aan tekenen naar de waarneming: als dat niet lukt, komt dat meestal doordat we niet hebben getekend met de ogen maar met de hersenen. Er is te moeilijk gedaan, te veel gebruik gemaakt van wat we menen te weten. Dat weten is altijd vanuit ons eigen persepectief – en dus beperkt het de helderheid van de blik. Een teveel van iets… maar zie maar eens wat aan die ballast te doen.
Koop een opschrijfboekje zou ik zeggen met een pen er aan vast en doe dat geheel met een gezellig koordje om je nek. Of met een cool koordje natuurlijk. Of een zakelijk koordje, t is maar net wat je staat.
LikeLike
Eigenlijk ben ik ook briljant, maar dat komt er nooit uit, want tegen de tijd dat ik daar aan toe ben, ben ik vergeten hoe ook alweer briljant te zijn.
LikeLike
Als ik eens zogenaamd geen logje schrijf, is er altijd wel een reagent die in de reacties ‘dan zal ik ook maar geen reactie plaatsen’ post.
Bij deze.
LikeLike
Het mooie van webloggen vind ik dat je met bepaalde ogen naar dingen, gebeurtenissen, omstandigheden, ontwikkelingen kijkt. Bijna alles wordt afgemeten aan ‘is dit wel of niet blogwaardig’, en het meest onnozele ding kan dan zomaar de leukste blog worden. Dat vind ik mooi.
Webloggen is eigenlijk een bepaalde manier van ‘zien’, voor mij. En ok, er dan nog woorden aan geven. Detail.
LikeLike
Jeuz, ben ik nou de enige hier die nieuwsgierig is naar ‘de grap’?
LikeLike
Nee, ikzelf ook nog. Het had te maken met een blonde collegsta. Dat weet ik nog.
LikeLike
Laat me raden; Ze heeft een iBoop laten implanteren die muziek af kan spelen. Zodat zij niet meer zit te mekkeren dat jij bij vrouwen alleen maar naar de borsten kijkt en niet naar ze luistert?
LikeLike
Ik ook….maar die komt vast nog wel
LikeLike
Bloggen over iets dat je geblogd had willen hebben, maar je weet niet meer wat het was, mag je eigenlijk maar 1x doen 🙂
LikeLike