Ik kwam tot inkeer.

Er is iets aparts met vrouwen. Zonder vrouwen zou deze planeet ten dode zijn opgeschreven. Zelfs als mannen zich voort zouden kunnen planten zonder vrouw, dan nog zouden zeer weinig mannen het hier naar hun zin hebben. Oke, eerst zouden ze schreeuwen van blijdschap net als in de Heinekenreclame, maar al spoedig zouden ze ontdekken dat er niks meer te bereiken valt. Dat de eigenwaarde niet meer gesterkt wordt. Toch willen we (mannen) daar niet aan en houden we de vrouwen klein. Het lukt ons al niet meer als ze erbij zijn, daarom doen we het achter hun rug, als ze het niet horen. Dan leven de oerinstincten op zijn we het roerend met elkaar eens. Een gezamenlijke vijand schept een band. Soms vallen we elkaar huilend van geluk in de armen. Maar dat is slechts een korte genoegdoening. De werkelijkheid is dat ze ons kunnen laten doen wat ze willen. En ik heb wel eens gehoord dat ze ons in de waan laten dat we iets voorstellen. Het zal wel. Ik vind dat ik wel degelijk een functie heb. Ik ben de vader van mijn kinderen en mijn functie is dat zij dat zo zien. Het duurt voort totdat ze me niet meer nodig hebben en als ik het goed gedaan heb, gedogen ze mij daarna. En vroeger was ik een veelbelovend zoontje, net als Hans nu. Dus mannen hebben functies in bepaalde levensfases.

Daar staat tegenover dat vrouwen uncool zijn en geen humor hebben. Een beetje cabaretier is een man, en een beetje rocknummer wordt door een man gezongen. En het liefst een man met een ruwe stem, zodat het lijkt alsof hij heeft moeten vechten voor zijn overleving. Alsof hij in zijn leven alleen maar overwinningen heeft behaald en die heeft gevierd met liters sterke drank.

En toch, heel soms, zingt een vrouw een nummer dat de stoerheid van mannen doet verbleken. You’re so vain en Like the way I do zijn daar voorbeelden van. En deze natuurlijk. Toen ik het voor het eerst hoorde, werd het gelijk keihard in mijn onuitwisbare geheugen geponst en vanaf dat moment wist ik dat met vrouwen niet te spotten valt. Ik kwam er vrij laat achter.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack