Vandaag was het alweer 26 jaar geleden dat mijn vader overleed. Ik vind het niet eens zo gek lang klinken, 26 jaar. Vergeleken met de 41 die ik ben, klinkt het reuzevriendelijk. De man heeft wel zijn sporen nagelaten hoor. Ik herken bijna dagelijks iets van hem, vaak in mezelf, soms in Hans, soms in mijn broer of zus. Ik vind het een vreemd idee dat ik nu mijn vader ben en dat Hans eigenlijk mij is. Het is natuurlijk niet zo, maar toch weer wel. Als ik fiets met Hans naast me, dan weet ik dat de gelijkenis met mijn vader en mij, 35 jaar terug, angstwekkend groot moet zijn. Ik voel dat bepaalde gelaatsuitdrukkingen van mij precies dezelfde zijn. Volgens mijn oma is mijn stem precies hetzelfde. Vroeger zocht ik de gelijkenis op, nu doe ik er niks meer voor en gaat het vanzelf. Ik veegde laatst wat stof van zijn foto en ik vond zijn gezicht wat anders dan anders. Misschien omdat hij daar jonger was dan ik nu, of omdat ik de foto al een tijd niet meer aandachtig bekeken had. Het woord ‘vader’ brengt bij mij ook onmiddellijk een plaatje boven van een knappe man met zwart haar, met mooie handen en dunne benen, een man die in gezelschap nooit uitbundig was en die dan ingehouden lachte. Hij was geen groot prater, maar desondanks toch aanwezig. Ik denk altijd dat dat laatste kenmerkend is voor Leeuwen.
Het is vreemd, maar als ik aan hem denk, dan leeft hij gewoon ergens. Ik weet niet waar, maar het is niet zo dat hij nergens meer is. Ik vind het wel mooi, dat ik hem niet echt kwijt ben al moet ik hem uit mijn herinnering oproepen.
Mack 
Hij is net zo in jou teruggekomen zoals ik mijn vader ook in bepaalde trekken en opzichten met mij meedraag en vaker tot uitdrukking zie en hoor komen in een bepaalde manier van spreken, in een houding of een los gebaar of de mimiek. Dat ben ik ook meer en meer zo gaan ervaren met het vorderen der jaren en het lijkt er waarachtig wel op of ik daarom ook steeds meer mijn vader wordt. Dus je zou nog wel eens heel lang plezier kunnen beleven aan die beelden.
LikeLike
Een mooi portret van je vader erbij zou het afmaken.
LikeLike
Wat genen zijn voor de biologie zijn memen voor de cultuur (Richard Dawkins). Jij hebt heel wat indrukken van je vader bewaard en zo bestaat er een meme die Papavan Mack heet. Tenminste, in mijn hoofd wel.
LikeLike
Vooral als vader zijnde is het belangrijk goede herinneringen aan je vader te hebben, denk ik. Dat je op het juiste moment de dingen te binnen schieten die je zo goed vond van je eigen vader.
LikeLike
Maar met dit logje moet ik ook weer aan je moeder denken. 26 jaar weduwe. Waarschijnlijk met veel liefde een huwelijk begonnen en na ongeveer 16 jaar, bam, alleen met drie kinderen.
Het moet een aardige, lieve man zijn geweest, want ze heeft het een paar maal geprobeerd een nieuwe verbintenis aan te gaan, en het toch niet gered.
Het leven valt voor sommigen niet altijd mee.
LikeLike
En taalkundig gezien moet het woord het verdwijnen. Maar geschreven is geschreven, en zo zie je maar weer, dat je een zin even moet overlezen voor je het publiceert.
En wat zijn wij in die tijd toch jong getrouwd.
LikeLike
Hij leeft in jou, in je zoon. Koester dat.
Ben hier toch een dag stil van geweest. Wat een mooi gevoel, ondanks de triestigheid van het gemis.
LikeLike
@Giva: http://home.kpn.nl/maur69/hansmap/hans%20heesen.jpg
@Fien: Ja, begin 20 ongeveer. Wat dat betreft loop ik meer dan 10 jaar achter op hem. Al zie ik dat niet als een nadeel.
@Rob en Kipdelek: ja, ik probeer dat lang vol te houden.
@laurent: inderdaad. Rechtstreekse ervaring is heel handig. Lijkt een beetje op een tijgerin die haar welp het jagen leert.
@Frankie: Wonderlijk dat hij ook in jouw hoofd bestaat eigenlijk.
LikeLike
Het grappige is dat ik in nu levende familieleden bijvoorbeeld 1 van mijn opa’s herken. En dat zij die opa helemaal niet meegemaakt hebben daar, zij na zijn overlijden zijn geboren. De tussenliggende vaders of moeders hebben ook niet bepaald zo’n opa (hun vader) opgehemeld. Dus hoe zoiets toch ‘georven’ wordt is me een raadsel. Zal echt wel iets met genen zijn. Het wordt tijd dat het ‘flierefluit-gen’, het ‘maffeopmerkingenmaken-gen’ en het ‘goedkunnenkoken-gen’ wordt ontdekt.
LikeLike
Ik was gister op een begrafenis en had mijn twee jongens van bijna zes mee. Als ik zag hoe verdrietig zij waren, kan ik me bijna niet voorstellen dat een jongen van jouw leeftijd afscheid zouden moeten nemen van zijn vader.
LikeLike
Jouw leeftijd toen bedoel ik hè.
LikeLike
@Eva: helaas gebeurt het maar al te vaak. Zo vaak dat ik me amper kan voorstellen dat de gemiddelde levensverwachtig van mensen bijna 80 is. Misschien hoor ik het ook te vaak. Je kunt alleen maar hopen dat het jouw deur voorbij zal gaan en er verder niet te veel bij stil staan. Ik had drie jaar terug een reunie van mijn lagere school, en iedereen was er nog. Ik was er een beetje verbaasd over. Zelfs de leraar, al is die kort daarna overleden.
LikeLike
Altijd een moment om bij stil te staan. Over 3 weken is het precies 30 jaar geleden dat mijn vader is overleden. En ondanks dat ik hem nauwelijks gekend heb sta ik er toch elk jaar even bij stil, dit jaar waarschijnlijk helemaal.
LikeLike
26 jaar…. Dat maakt het 1985.. ja, dat is nog dichtbij, tenminste, daar zijn nog dagen als de dag van gisteren van terug te halen. (ik dacht van de week nog aan je en aan het verhaal van je vader maar dat was vast telepatoe en daar geloven we niet in. Kwam vast door wat je laatst over je moeder schreef.) 😉 Hij leek trouwens nòg meer op Elvis, valt me op. Elvis z’n broer met een smaller gezicht. (Heel veel sterkte Mack, ook voor je Moeder.)
LikeLike