Omdat wij vroeger een cadeautje kregen als we in het ziekenhuis lagen, (mijn broertje en mijn zusje dan, want ik heb er nooit gelegen) en omdat ik vind dat onze kinderen tenminste een even milde opvoeding moeten krijgen als ikzelf heb gehad, begaf ik me vandaag met Tammar naar de speelgoedwinkel. Maar Hans was ook mee en dat was een fout. Want Hans kreeg er lucht van dat Tammar een cadeautje zou krijgen dus vroeg hij mij of als hij heel lief was, hij dan ook een cadeautje mocht. Wat dat betreft ben ik vrij consequent. Ik vind dat kinderen maar eens moeten leren dat ze niet te pas en te onpas cadeautjes moeten krijgen, en zeker niet omdat een broertje of zusje een cadeautje krijgt vanwege geleden leed. Goed. U weet allemaal wel hoe dit af gaat lopen.
Tammar kreeg een setje viltstiften en stempels en Hans mocht van mij wat Duplo uitkiezen, want als wij met Duplo spelen is de stemming het vredigst in huize Mack. Maar Hans wilde geen Duplo, hij wilde een dvd, maar daar begon ik al helemaal niet aan. Dat gehang voor de televisie terwijl er niet meer fatsoenlijk gespeeld kan worden hangt mij de keel uit. En dat meende ik wel heel serieus. Toen wilde hij een debiel paardenhoofd aan een stokje waar hij echt veel te oud voor is, maar dat vond ik niet goed omdat ik Tammar ook al in gedachten door de kamer zag rennen met één arm in het gips en met de andere het paard vasthoudend. "Hans, als we nu wat duploblokken nemen kunnen we een grote garage of een groot kasteel bouwen." Maar zijn gezicht stond niet vrolijk en ik stelde dan maar voor om de Duplo allemaal aan Tammar te geven, aangezien hij het toch niet leuk vond. "Ik vind het wel leuk, maar ik wil het niet hebben," zei hij op een drammerige toon. En ik vroeg me af waar ik mee bezig was, een kind iets op te dringen wat hij niet wil hebben.
Inmiddels was zijn oog gevallen op een speelgoedgitaar, nog 50% duurder dan het cadeau van Tammar, maar goed, dat besef ontbreekt nog bij allebei. Ik streek over mijn hart en vroeg of hij de gitaar dan wel wilde hebben. "Ja," was het antwoord. Nou, dan dreig je nog even dat je dan de hele week geen verveeld kind meer wilt zien, maar dat is meer om jezelf te doen geloven dat je de slag gewonnen hebt, terwijl een duidelijker voorbeeld van educatief onbenul niet bestaat. Eigenlijk zou ik uit de ouderlijke macht ontzet moeten worden.
Maar ja, het verhaal van Elvis ging door mijn hoofd. Het verhaal gaat dat Elvis op 8-jarige leeftijd van zijn moeder een verjaardagscadeau mocht uitzoeken in de plaatselijke hardwarestore, en dat hij graag een pistool wilde. Zijn moeder vond dat absoluut niet goed en hij kon kiezen uit een gitaar of een fiets. Toen koos hij met tegenzin de gitaar. Nou ja, sommige mensen denken elk jaar dat ze de oudejaarsloterij winnen, en sommigen denken dat hun kind een Elvis in de dop is.
Mack 
Om dit voorbeeld van ouderlijk onbenul heb ik luidop gelachen.
LikeLike
Ik ben ook in muziek geïnteresseerd geraakt door een plastic mondharmonica. Die weliswaar niet van mij was, en ik weet ook niet of je mijn (gebrek aan) carrière als ideaalbeeld voor Hans ziet. Maar afgezien daarvan was het een goed idee, die gitaar.
LikeLike
Dat jij nog kans ziet om zo’n winkel uit te komen voordat je pas geblokkeerd is…
LikeLike
OMG, deze ga je terugkrijgen, over een paar jaar, van je dochter…..
LikeLike
@Laurent: het maakt elkaar niet zoveel, maar eerlijk gezegd had ik nu even de carrière van Elvis voor me als ideaalbeeld. Maar dat was toeval, het had net zo goed de jouwe kunnen zijn.
LikeLike
Ergens ben je wel een watje.. maar zo begrijpelijk. Ook al was Hans niet meegegaan, had je vast ook wat voor hem meegenomen.
LikeLike
Ik vind ´t goed van je dat Hans ook een cadeautje mocht. Je wil toch niet dat hij gaat denken dat van je stoel vallen loont in het leven? Okee, hij zou zijn gehavende zusje best iets mogen gunnen zonder dat hij zelf ook meteen gefeteerd wordt, maar de Gdote Bdoer is niet in elk oudste kind al vroeg prominent aanwezig.
LikeLike
Nee, dat wil ik zeker niet, dat hij dat gaat denken. Hoewel het natuurlijk wel gewoon loont, ook later. Aandacht, vrije dagen, doorbetaald krijgen, etc.
LikeLike
Ik had hem niks gegeven.
LikeLike
En dan te bedenken dat je uit de ouderlijke macht gezet kunt worden. Ook als je er niet echt inzit.
LikeLike
Kwam in een flits niet even het beeld van kolonel Parker voorbij? Daar ben je vader voor, net zoals diegenen die iedere zaterdagochtend hun dromen herbeleven langs de lijn.
LikeLike
Gelukkig ben jij je bewust van je zwakheden. 😉
LikeLike
Je had Hans beter niet kunnen meenemen en zelf een kleinigheidje voor hem meenemen. Daar was hij dan helemall blij mee geweest. Maar hij begint wel op een leeftijd te komen dat hij moet inzien dat hij niet hoeft te profiteren van het ongelukje van zijn zus. En een gitaar nog wel, beetje overdone. Maar als hij straks een kanjer wordt op de gitaar heb je mij niets horen zeggen!
LikeLike
De kans is dat je het compleet verkeerd ziet. Hans bakt er als mini-L-visser niets van en laat ‘m na een paar weken jengelen in de hoek liggen. Binnen 3 weken doet de arm van Tammar het weer prima en als fysio bedenkt zij spontaan de gitaar te pakken, waardoor jij over 18 jaar met Elly Vis op tournee moet.
LikeLike
Precies, zo had het gemoeten. Maar ja, wat voor saai logje krijg je dan?
LikeLike
Dat is ook de reden dat jij in staat bent tot het opvoeden van zes kinderen, en ik al moeite heb met 2.
LikeLike
Goed bekeken!
LikeLike
Jij hebt geen moeite met 2 ! Je bent gewoon een leuke vader. …en wat die 6 betreft; omdat het hier zo op rolletjes loopt *kuch, je zou eens wat vaker op die verborgen camera’s moeten kijken ;-)* (met 6 kinderen die de hele dag om me heen lopen en rommel maken, op het uurtje buiten spelen na…) zit ik morgen een paar uur in m’n uppie aan een tafeltje bij keiharde kinder-discomuziek bij de kids playground. Ook zo’n ‘noodoplossing’, minste weerstand, makkelijkste weg, meeste resultaat.
LikeLike