De neerslachtigheid sloeg gisteren nog even keihard terug. Bam. Ik leek terug bij af en stond hulpeloos met Tammar in de huiskamer. Tammar is momenteel niet de makkelijkste, en ik al helemaal niet. Ook een oververmoeide Linda had het helemaal gehad. De zondag kroop voorbij en de druilerige regen versterkte mijn gevoel van uitzichtloosheid.
Ik heb altijd gedacht dat mijn conditie beter was dan die van Linda. Maar gisteren bleek het tegendeel. De dingen die moesten gebeuren deed zij, terwijl mijn geest en lichaam blokkeerden. De kinderen kregen eten, werden naar bed gebracht en daarna werd er nog voor eten voor ons gezorgd. Om op zo'n ellendig moment zo overeind te blijven getuigt van karakter. De Mont-Ventoux per fiets bedwingen is er kinderspel bij. Echt. Ik weet nu dat ik haar wilskracht nooit moet onderschatten. Ze haalt mij hier doorheen. Het gaat inmiddels weer. Dat ze niet kan stoppen met roken, is mij een raadsel.
Mack 
Wat vervelend toch voor jullie. En juist met kinderen is het zóóóó zwaar om je zo te voelen, er is geen ontsnappen mogelijk.
Ik hoop dat dit het absolute dieptepunt was en dat het vanaf nu alleen nog maar bergopwaarts gaat.
Sterkte.
LikeLike
Oh gossie, ik heb medelijden zeg!
LikeLike
Alles komt goed, schatje. (Vrij naar Roosvicee).
En mensen die je erdoorheen slepen door te doen wat gedaan moet worden zijn goud waard.
LikeLike
Waarom stoppen met roken als je mét ook de Mont-Ventoux met gemak kan befietsen?
LikeLike
Ik ken beide kanten uit ervaring (depressief zijn en leven met een partner met een depressie) en ik durf zonder twijfel te beweren dat dat laatste op een bepaalde manier zwaarder is. Goed voor jou dat je Linda hierin erkent. En natuurlijk kan ze stoppen met roken, zodra jij stopt met somberen 😉
LikeLike
Heftig, man. Sterkte. Of zal ik je wat meer vrolijkheid wensen?
LikeLike
“Om op zo’n ellendig moment zo overeind te blijven getuigt van karakter.”
Damn. Je weet hoe iemand eruit ziet die z’n (d’r) karakter kwijt is. Goed dat jij het nog hebt.
LikeLike