Hoe klein een ingreep ook is, als het je kind betreft is het altijd spannend. Hans moest vanochtend voor een neusamandeloperatie naar het ziekenhuis alwaar hij zich kranig gedragen heeft. Vooral vóór de operatie was hij een bikkel die zonder verschijnselen van vrees de operatiekamer binnenstapte. Zes minuten nadat hij onder narcose werd gebracht werd Linda al geroepen dat hij weer bij was. Net een half minuutje te laat want een zuster zat een huilende Hans op niet te zachtzinnige wijze een drankje toe te dienen. Na het drankje bleef Hans nog een minuut of tien zielig huilen, en de zuster zei tegen hem dat het nu wel weer over mocht zijn met het huilen. En zo'n opmerking moet je niet maken waar Linda bij is, want zij is als een leeuwin voor haar welp, en dat in combinatie met haar aanleg voor leslezengeven zorgde ervoor dat de verpleegster duidelijk gemaakt werd dat zij zich niet moest bemoeien met wanneer onze kleine judoka huilt en wanneer niet.
Aan het eind van de ochtend belde Hans me op mijn werk dat de klappertjes die ik bij zijn pistool had gekocht niet de goeie waren. (Goh, en hoe was het in het ziekenhuis, Hans?) Ik weet hoe hij uitgekeken had naar zijn klappertjespistool dus ik zei tegen hem dat ik er straks aan kwam en dat ik andere klappertjes zou gaan kopen. Dat vond ik nu lullig, de verkeerde klappertjes voor mijn zoon. Hoe kon dit nu, ik had ze toch zelf uitgezocht? Dan moest het werk maar even wachten want first things first. Ik reed naar huis en bestudeerde daar de gebruiksaanwijzing van de revolver. Het was een Smith and Wesson 357 Magnum en dat model leverde voor mij geen enkel probleem op. Korte tijd later liet ik de eerste klappers aan Hans horen. Mama's zijn dan wel heel goed in het bijstaan van hun kind in het ziekenhuis, van revolvers hebben ze geen verstand.
Mack 
Zijn dit wel de korrekte kadootjes? Je had hem toch ook z’n eerste paar kicksen kunnen geven? Of is dit weer typisch zo’n vraag die alleen maar uit de hoek van de linkse kerk kan komen?
LikeLike
@Rob: ik heb eens een psycholoog horen zeggen dat het vreemd is als een klein jongetje zo’n pistool (of zwaard of pijl en boog) niet interessant vindt. Het is iets aangeborens en het jongetje laat daarmee zien dat hij in staat is tot beschermen. In Nederland loopt het allemaal niet zo’n vaart, maar de genen zijn bij jongetjes aanwezig. Dus ja, de linkse kerk ben ik bang…
LikeLike
Gaat allemaal over Rob. Later worden het allemaal brave boekhouders, met of zonder neusamandelen.
LikeLike
Nou Fien, ik heb nog minimaal vier keer geschoten toen Hans al op bed lag. Dus of het ooit over gaat..
LikeLike
Dat zijn echt koele pistolen, die S&M Magnum 357! Ik had vanmiddag ook nog een Magnum in m’n hand. Eentje met nootjes.
LikeLike
Goed zo, Linda.
LikeLike
Niets mis met een klappertjespistool. Mijn man is ooit lid geweest van een schietvereniging en had een echte, die wel wat sterkers afschoot dan klappertjes. Maar als je hem kent: het is een schat, en geen psychopaat.
Linda heeft overigens gelijk. Ik zou ook hels worden als een verpleegster tegen mijn kind zou zeggen dat ze nou wel eens kan stoppen met huilen. Als je niet met kinderen kunt omgaan, moet je niet op een kinderafdeling gaan werken, zeg ik altijd maar.
LikeLike
Ik had die verpleegster een kopstoot gegeven!
LikeLike
Sommige verpleegsters zijn afgestompt. Sommige kleuterjuffen ook trouwens, hoor ik wel ns -zoek dan een ander vak, denk ik dan.
Maar gelukkig: goed gegaan zonder complicaties! Heel stoer Hans!
LikeLike