Op zomaar een zaterdagochtend krijg ik van de juffrouw van Tammar te horen dat ik een topman ben, een andere moeder vond mij een koene ridder en weer een andere vroeg of ik niet even met haar man wilde praten om hem wat uit te leggen over het reilen en zeilen binnen het huishouden. En nu denkt u misschien dat mijn ego enorm gestreeld wordt, en dat is ook zo, maar ik blijf natuurlijk wel met mijn beide benen op de grond staan, en ook gewoon ín mijn schoenen. Want ten eerste ben ik een enorme slijmbal en ten tweede zijn het maar momentopnames die de dames met mij meemaken, en ten derde doen hun eigen mannen het even goed als ik, na enig doorvragen van mijn kant. Want pas als je eigen vrouw zegt dat je een topman bent, dan pas kun je daar waarde aan hechten.
Mevrouw Mack moppert vaak genoeg op mij, en ik op haar, hoe kan het ook anders in een gezin met jonge kinderen. Soms ga ik 's ochtends weg en dan ben ik pissig maar dan geef ik haar toch een kus omdat we dat nu eenmaal zo doen, maar het liefst zou ik mijn middelvinger opsteken. Maar gelukkig is dat maar vier van de vijf dagen. En ik verzaak ook mijn huishoudelijke taken als ik de kans krijg. Dat heb ik meegekregen uit mijn ouderwetse opvoeding en uit het gezin waarin mijn moeder accepteerde dat mijn vader (die morgen al weer 25 jaar niet meer onder ons is) het hoofd van het gezin was, en waar dat prima werkte. Aangezien Linda daar anders over denkt, moeten we soms vechten voor onze plek. En soms vallen er rake woorden. Maar gelukkig houden we wel allemaal van harmonie en weten we dat het klokje nergens tikt als thuis. Foutloze mannen en vrouwen zijn er niet. Het gaat erom dat je jezelf weg kunt cijferen als het nodig is. Een gezin werkt alleen als man en vrouw een team vormen, vastbesloten om de kinderen het thuis en de opvoeding te geven die ze nodig hebben. Het was immers niet hun keuze om op de wereld gezet te worden.
Ja, tijdens de zwemles van Hans bespreek ik intieme dingen met andere moeders, dat merkt u wel. Maar ik heb deze keer niet gemist dat hij door "het gat" zwom.
Mack 
Wel verdorie nog an toe. JPB zou zo maar in de leer bij je kunnen gaan, nu hem dat kunstje van teambuilding en samenwerking al vier keer niet is gelukt.
LikeLike
Mooi logje Mack!
LikeLike
Behalve dat Linda mevrouw Mack wordt genoemd, meneer Linda!
LikeLike
Zwemlescommando!
LikeLike
Je wordt wat soft Mack. Heb je wat goed te maken? Bv. dat je teveel met andere vrouwen praat? Op zaterdag de juffrouw ontmoeten? En Margo, even terug naar af. Het is al eeuwen zo dat vrouwen de naam van de man krijgen, zoals het hoort. Het is alleen de laatste 20 jaar doorgeschoten de verkeerde kant op.
LikeLike
@ Alfandeek: omdat iets al lang gebeurd is het daarom maar goed????
Ik kan je vertellen dat er een heleboel dingen zijn die nog steeds gebeuren en NIET goed zijn.
LikeLike
Zeg Alfan; ik ga ervanuit dat dit een klein grapje is. Of een zaterdagavondse provocatie van de onderste plank. Dat kan immers niet anders in 2010. Ik ben ooit -in een ver verleden- een blauwe maandag verheiratet geweest. Maar ook toen vond ik het al imbeciel om opeens een andere achternaam te gaan voeren. Overigens heeft de doktersassistente op Curaçao daar nog het meeste moeite mee gehad. Iedere keer dat ik belde om een afspraak te maken en me meldde met Felicita L. presteerde ze het weer om te antwoorden: “Ik ken u niet, bent u nieuw ?”. Als ik dan geduldig uitlegde wie ik was, antwoordde ze steevast met “Oh, mevrouw X !!”. Dat heeft ze maar liefst 5 jaar volgehouden. Ze keek me ook altijd héél boos aan als ik in de praktijkruimte zat te wachten. Ach, nergens lieten vrouwen zich in die tijd zo afschuwelijk onderdrukken als op Dushi Korsow. Vreselijk gewoon. Veel -donkere- mannen feestten en n****** zich een slag in de rondte. De vrouwen voedden het talrijke kroost op, deden het huishouden en werkten bovendien bij de makamba’s. Ik heb me onlangs laten vertellen dat het er in grote delen van Afrika nog steeds zo aan toe gaat..
Vroeger weet ik dit aan ‘De Man’. De laatste jaren echter vind ik het onbegrijpelijk dat mijn medevrouwen dit al eeuwen en eeuwen hebben toegelaten. Vrouwenbesnijdenis is namelijk ook louter een….vrouwenzaak. Het gaat over van moeder op dochter. Lees de talrijke boeken hierover van Afrikaanse vrouwen die inmiddels in Europa De Verlichting op dat gebied ervaren hebben.
Mack; na je verhandeling over mannelijk fruit fronste ik weer even met mijn wenkbrauwen. Maar bovenstaand logje zorgt ervoor dat mijn boekhoudkundige zwak weer verandert in een wak. Ik ben gek op je eerlijkheid. Een kus in plaats van een middelvinger. Hahahaha!
LikeLike
@Alfandeek: Ik maak me ook wel eens zorgen dat ik soft word. Aan de andere kant ben ik in andere dingen harder dan ooit. Maar hallo, vind je het gek? Ik word ook ouder.
@Felicita: ach, ik provoceer soms wat in het wilde weg. Dat lukt hier beter dan in het echt want dan kan ik mijn gezicht niet serieus houden.
LikeLike
Ik vind het een mooi logje, vooral de zin ‘Een gezin werkt alleen als man en vrouw een team vormen, vastbesloten om de kinderen het thuis en de opvoeding te geven die ze nodig hebben.’
Ook vind ik het fijn dat je mij met zo’n ‘serieus’ logje toch nog helemaal dubbel van het lachen krijgt met de zin: ‘en weer een andere vroeg of ik niet even met haar man wilde praten om hem wat uit te leggen over het reilen en zeilen binnen het huishouden.’ Ik vraag me dan af wat voor ’n onzin je daar loopt te verkondigen…
Gelukkig corrigeerde je jezelf later, waardoor ik weer een beetje bijkwam….
LikeLike
Linda Pinda Poepchinees: ik vertelde gewoon dat ik regelmatig de strijk doe thuis. Wat valt daar aan te lachen?
LikeLike
Heb je er ook bij verteld, dat je dat altijd met heeeeeeel veeeel tegenzin staat te doen en altijd volop staat te klagen tegen Jan en Alleman?
LikeLike
Nee natuurlijk niet Margriet. Ik mag ook wel eens geëerd worden. Ik zei wel dat ik een moeder kende die nooit strijkt.
LikeLike
Daar werd vast met verbijstering op gereageerd?
Ik besteed mijn tijd liever aan nuttige dingen, strijken vind ik niet nuttig.(ik neem aan dat je het over mij had?)
LikeLike
Ja, ik had het over jou maar dat wisten die moeders ook gelijk dat ik het over jou had.
LikeLike
Tuurlijk, je praat over niemand anders dan over mij
ik wist het wel!
LikeLike
Pleur toch op met je geslijm man!
LikeLike
@Mack; wel scherp blijven jochie. Het was Alfan die ik betichtte van provocatie. T.a.v. van zijn vóóroorlogse opmerking over de achternaam van de vrouw. Maar blijkbaar zijn er maar weinig vrouwen die zich daar aan storen.
Bij de weg; wat doen jullie in hemelsnaam met het wasgoed ? Ik heb in mijn leven misschien 6x gestreken. En toch loop ik er nooit gekreukeld bij. Kwestie van kort centrifugeren. Wasverzachter gebruiken. En de boel uitgetrokken en glad te drogen hangen. Eventueel overgebleven kleine kreukjes kan je nadien met je handen wegstrijken. De rest verdwijnt door het dragen c.q. gebruik.
Maar laatst vertrouwde iemand me toe dat ze alleen streek om het ‘rustgevende aspect’.
LikeLike
@Felicita: “…. Eventueel overgebleven kleine kreukjes kan je nadien met je handen wegstrijken”. Dit vind ik erg komisch!! Strijk je ook geen overhemden en bloesjes? Dekbedovertrekken? Ik heb (sorry even een huishoudelijk intermezzo:) pas een stoomstrijkmachine gekocht en dat strijk me toch super joh! Je bent er zo meer klaar, met de strijk, en bent tussen de bedrijven door ook ge-sauna’t.
Ik heb 30 jaar de naam van mijn (voormalige) echtgenoot gebruikt, zelfs tot vijf jaar na de scheiding. Nu heet ik weer zoals mijn vader. En soms denk ik, waarom heet ik niet als mijn moeder? Zij heeft mij gebaard ten slotte. Maar mijn moeder heette weer naar háár vader …… (zucht)
Mijn vader was van mening dat kinderen altijd de naam van hun moeder zouden moeten krijgen. Tegenwoordig kan dat allemaal. Mijn huidige (nog niet echt-)genoot zou graag willen dat ik zijn naam ging dragen als we gaan trouwen. Hij is meer van de traditionele soort. Maar ik denk daar anders over. Ik ben geen pingpong balletje after all!
@Alfan: Ik ga er ook maar vanuit dat het een provocatief grapje was.
LikeLike
@Felicita: ja, ik ben scherp wijfie. Ik doelde op dat mannelijke fruit als provocatie. En inderdaad, als je geen overhemden hebt te strijken, dan kan ik het ook.
LikeLike
Ja, het was als een provocatie bedoeld en ook geslaagd gezien de reacties. @Zustertjen en Margo: het leven was toen een stuk orderlijker dan nu. @Felicita: wat wreedheid betreft zijn vrouwen allang geemancipeerd. Bij de weg: ook ik ben tegen vrouwenbesnijdenis, wat mis je als vrouw een hoop lol zo (en dus ook als man). En voor de goede orde: ik strijk mijn eigen overhemden.
LikeLike
@Margo en Mack; overhemden ken ik alleen van mijn (stief) vader. Overigens waren dat ‘no iron’ gevallen. Al wist ik als kind niet precies wat dat betekende. Wél dat mijn moeder volgens mij ook nooit streek. Die overhemden moesten geloof ik nat worden opgehangen ? Enfin; mijn vader zag er altijd keurig uit. Bloesjes draag ik sowieso zelden. Vorige week ben ik aangenomen in een behoorlijk representatieve functie. En dat dus zonder fatsoenlijke strijkbout in huis. Het kan dus verkeren..
En als je dekbeddenhoezen strijkt Marg; zijn ze dan na een nachtje niet weer volledig gekreukt ? Of blijven jullie er naast staan ?
LikeLike
Felicita: Het maakt met dekbedhoezen niet veel uit of je ze strijkt of niet, want na een dag is het gestrekene iets gekreukelder en het gekreukelde iets gestrekener. ?? In elk geval, het ziet er veel mooier uit in je kast als het gestreken is.
Bovendien, als je dekbedhoezen niet strijkt om de reden dat ze na een nacht weer gekreukt zijn, zou ik ook mijn bed niet meer opmaken als ik jou was.
Ik kreeg een keer van een secretaresse het commentaar dat ik mijn overhemden moest strijken. (vrijgezellenperiode) Toen ik verontwaardig reageerde dat ik dat ook deed gaf ze de tip dat ik dan voortaan ook de strijkbout moest aanzetten.
LikeLike
Eh..Mack; de weg van het droogrek naar de kast wordt hier meestal overgeslagen. Maar dat wist je toch al ;).
LikeLike