Een paar dagen voordat hij stierf riep mijn vader ons één voor één bij zich. Hij lag beneden op de bank en als een leeuw die zijn einde voelt naderen en de groep verlaat, vertelde hij dat hij naar het ziekenhuis ging en niet meer terug zou komen. Of hij verder nog wat zei weet ik niet meer, behalve dat hij vroeg of ik ook nog wat wilde zeggen, en dat ik dat niet kon op dat moment. En natuurlijk had ik wat willen zeggen, maar het ging niet. Het heeft me nog lang dwarsgezeten, dat moment, maar inmiddels denk ik dat het niet zoveel had uitgemaakt. Hij wist het waarschijnlijk toch wel. En anders weet hij het intussen wel, prent ik mezelf in.
Drie dagen later kwam mijn moeder thuis uit het ziekenhuis en vertelde ons dat hij was overleden. Een kind-vermorzelende actie was het van hem, om dood te gaan. En ik heb schade opgelopen maar ik ben er gelukkig al een hele poos weer, al kan ik dit vijfentwintig jaar later nog steeds niet schrijven zonder dat mijn handen trillen en zonder dat mijn ogen en mijn keel pijn doen. Een paar maanden later kreeg ik van mijn moeder een brief die hij aan mij gericht had. Vol met adviezen om ons in dit leven te helpen, want ik heb nu een idee hoe machteloos het moet voelen als je weet dat je kinderen het voortaan zonder jou moeten doen. Ik heb ze bijna allemaal opgevolgd. Vandaag zou hij 65 zijn geworden.
Mack 
Het is onverdraaglijk moeilijk te accepteren dat mensen die je nog zo nodig had en zo graag bij je wilde houden, dat die er niet meer zijn en ook niet meer komen. Ook al geloof ik in iets na dit leven, toch wil je dat ze er in dit leven ook nog zijn.
Ergens leeft je vader nog, in jou.
LikeLike
(((x)))
LikeLike
Proost!
LikeLike
Hier ook een zere keel en natte ogen bij het lezen van dit blogje.
LikeLike
Ik vind je een klasse-vent dat je ons hierin zo wilt laten delen en tegelijk laat zien dat je met al je kwetsbaarheid het leven toch behoorlijk de baas bent geworden. Prachtig geschreven. Je hebt me bereikt en volledig geraakt.
LikeLike
Ja… wat Rob zei..
LikeLike
Je vader heeft met die brief aardig wat bereikt. 🙂
LikeLike
Ik kom mijn kantoor binnen, start mijn vooroorlogse PC om eens lekker met een bakkie thee je blog te lezen. De meeste ochtenden moet ik lachen en heb je mijn dag al een beetje opgefleurd, maar nu zit ik met tranen in mijn ogen…
Ga je morgen weer een leuk stukje schrijven alsjeblieft?
LikeLike
Wat mooi, dat je vader die brief voor later aan je had geschreven (als ik het goed begrijp?).
Ik kan me er nauwelijks iets bij voorstellen hoe het moet zijn om als jong kind een ouder te verliezen, wat aangeeft hoe ingrijpend dat moet zijn. Als kind heb je gewoon beide ouders, in mijn beleving, dat kon helemaal niet anders.
LikeLike
Mooi!
LikeLike
Wat moet ik hier nou op tikken.
Eventjes niks, denk ik.
Behalve: mooie log, Mack.
LikeLike
Wat ontzettend mooi Mack. Moeilijk om op te schrijven. Maar ook mooi om te delen…uiteindelijk gaat het in het leven om dit soort momenten van liefde en om de gedachten naar toen en het verlangen naar…
Mooi, mooi, mooi….
LikeLike
Dat moet een lijstje met bijzonder goede raad geweest zijn, van je vader.
Goede raad is vaak duur. Heel Erg Duur.
LikeLike
Ik kom bijna nooit meer op weblogs en dat is jammer, want potverdorie, er zitten toch parels tussen!
Mooi man!
LikeLike