Gisteren belde ik met Elvis. The King en ik bellen nog geregeld. Hij woont tegenwoordig op Hawaii en leidt daar een teruggetrokken bestaan.
"Zeg E., heb je het gehoord van Michael?" vroeg ik.
"Yeah, it is a sad day" zei hij.
"Ze zeggen dat hij dood is E."
"Yes, that's what I heard too."
"Ik schrok toen ik het in de krant las. Maar wat denk jij E., zou Michael het ook in scène hebben gezet?"
"You know, Morriezz" (Dat betekent Mack in het Engels) "I was King, Michael was King. Ik was het leven zat. Ik had niet eens een leven meer. Altijd, elke dag weer die fotografen in je tuin, hysterische fans, verplichtingen, touren…dat houdt geen artiest vol. En zeker niet eenzame en briljante artiesten als Michael. Op een gegeven moment zit je gevangen in een dwangbuis. You can walk, but you can't move. En wij Kings moeten kunnen bewegen, you know?"
"Sure E."
"En dan ga je fantaseren over hoe vrijheid ook al weer was. Ik kende dan nog vrijheid, toen ik een klein Elvisje was, maar Michael niet. Die heeft dat nooit gekend weet je?"
Ik knikte, maar dat kon hij niet zien.
"And those damned pills, die helpen je ook niet echt om de werkelijkheid te kunnen blijven zien. Michael gebruikte op het laatst meer dan ik in mijn beste jaren."
"Hoe weet je dat E.?" vroeg ik.
"Michael en ik kenden elkaar goed, you know. Way down in 1972 I met the young Michael in Indiana. Hij was erg beleefd en verlegen. Ik was toen al King, hij moest het nog worden. Maar dat hij het zou worden, daar twijfelde ik geen moment aan Morriezz. In elk geval, op een gegeven moment ga je nadenken over hoe je uit dit leven zou kunnen stappen. En de enige manier was om je eigen dood in scene te zetten. Iedereen moest denken dat je er niet meer was, want als je zomaar zou verdwijnen dan zoeken ze je en vinden ze je sooner or later. Geheid. Daar helpt geen vermomming aan."
"Dat is naar E."
"Yeah. Het ergste is als je opgebaard in je kist ligt en iedereen komt afscheid nemen. Daar moet Michael ook nog doorheen."
"Wou je zeggen dat Michael ook zijn dood in scene heeft gezet E.?" vroeg ik.
"Yes. Ik heb dit in augustus vorig jaar met hem besproken."
"Wauw E.! En waar gaat hij wonen?" vroeg ik.
"Hier in Hawaii. Hij heeft een klein huisje laten bouwen between John en Freddie. Ik heb ook niet het eeuwige leven. Ik ben al 74, weet je. En iedereen gaat minimaal één keer dood. En we moeten toch een King hebben."
"Haha E. that's a good one."
"Weet je Morriezz, Michael's talent was unlimited. You know that singer from the seventies, what's his name…eeh…Don McLean. He wrote that beautiful song about that painting guy from your country, Van Gogh."
Yes, you mean Vincent."
"That's the guy. Well…Michael was just like Vincent. People didn't understand him. Too much of a good thing, you know?
En toen zong Elvis in de hoorn: "But I could've told you Michael, this world was never meant for one as beautiful as you."
"Thanks E."
"Take care Morriezz."
Mack 
Michael was een perfectionist, hij wilde alleen het allerbeste, hij wilde het neusje van de zalm. En die had ie ook uiteindelijk.
(als je deze in de nieuwjaarsconference hoort, weet je wie ‘m verzonnen heeft)
LikeLike
Ja, als je in het nieuwe jaar nog een conference gaat houden, ben je ook rijkelijk laat.
LikeLike
Het nieuws werd voorgelezen op het werk. Ik geloof niet dat iemand echt onder de indruk was. Gek, bij Elvis was ik het wel. Toen stond ik net te kloten om mijn paarse Puch Maxi aan te drukken.
LikeLike
Mooi logje.
En mooi ook hoe je toch weer even blijk geeft van die hardnekkige Elvis-is-dood-ontkenning van je.
LikeLike
Ik ben niet bepaald een groot Elvisfan, maar de onzin die ik de afgelopen dagen op radio en tv hoorde was zelfs in mijn oren belachelijk. MJ zou even belangrijk of zelfs belangrijker zijn dan Elvis! Kom nou toch. Bijvoorbeeld, zo zei een ‘kenner’, omdat hij rock had gemengd met dance. En hoe had hij dat gedaan? Door Toto mee te laten spelen. Toto? Rock? Lamenielachen.
Wat mij betreft is het hoogtepunt in MJ’s oeuvre de gitaarsolo van Eddy van Halen op één van zijn nummers. Weet even niet welke.
Van Elvis ken ik wel veel mooie nummers.
LikeLike
Heb jij ook een lijntje met Kurt? Is hij ook niet echt dood?
LikeLike
Mooi verhaal Morriezz!
LikeLike
Goed stuk
LikeLike
Ik vind Moriezz een veel betere naam dan Mack 🙂
LikeLike
Elvis?…wie is Elvis?..:)
LikeLike
Vanuit zijn unieke (uitgangs-)positie heeft MJ in een niet aflatende stroom de lelijkste, meest zuigende kanten van de mensen over zich uitgestort gekregen. Zijn wantrouwen en eenzaamheid gingen een eigen leven leiden, wat ik geen rare reactie vind. En is het een wonder dat hij zich terugtrok in een speelgoedwereld, alleen nog maar kinderen vertrouwde en zich zelf ook een steeds kinderlijker uiterlijk aanmat?
LikeLike
FP: Er zijn veel mensen die aangeklaagd mogen worden; zijn vader die hem het podium opsloeg en hem beledigde om zijn ‘brede neus’, zijn plastisch chirurgen die maar bleven snijden want werden goed betaald en kan hun het verder schelen, als ze er zelf maar wijzer van werden, zijn artsen die hem maar medicijnen, drugs, pijnstillers bleven geven. En niemand die ooit zei: die jongen heeft een goede therapeut nodig?
LikeLike
@ Margo
Waarschijnlijk hoorde het bij de situatie van MJ dat hij ook geen enkele therapeut durfde vertrouwen. Ik geef hem – van hem uit – gelijk: welke Sigmund had hem ooit werkelijk kunnen begeleiden? Het was slechts de zoveelste streling geweest van iemands ego; ditmaal dat van Sigmund.
LikeLike
Ik las ook ergens dat jezus nog leeft.
Maar dat was een heule beroerde zanger dus die vergelijking gaat eigenlijk niet echt op.
LikeLike
FP, daar heb je gelijk in. Het begint natuurlijk al bij het geestelijk verminken van zo iemand.
LikeLike
Kan Lisa Marie ze samen opzoeken op (Blue) Hawaii.
LikeLike