Wrat. (hopelijk slot)

Omdat ik al bijna twee weken bloed uit een miniscuul wondje, heb ik vanmiddag al mijn moed maar eens verzameld en de spoedlijn van de huisarts gebeld. Nou, dan moet je lef hebben hoor, de spoedlijn bellen voor een wrat. Natuurlijk bloedde ik niet continue, maar wel ging het wondje elke dag weer open bij het douchen of verband wisselen. "Laat dat verband dan zitten!", hoor ik u denken, maar dat ging niet want het zat steeds niet strak genoeg en het kleurde steeds rood.

De dokter heeft het wondje dicht geschroeid. Met een soldeerbout gaat dat. Het brandt, het rookt en het stinkt. En hij moest het vijf keer opnieuw doen. Hoe dat voelt? Alsof ze met een gloeiende soldeerbout in een open wond zitten te poeren. Met een beetje geluk is de wrat ook weggebrand. Anders zit er ik van de week gewoon weer met een opengekrabd wondje. (Ziekelijk! En dan lieg ik nog tegen de dokter dat ik het openkrab, in werkelijkheid snij ik er met een mes in.) Natuurlijk deed ik net of het zeer deed, anders denkt zo'n man: "Hee, hoe kan dat nou, hij voelt geen pijn?" Voel ik ook niet, bij de commando's leerden we dat uit te schakelen, maar daar ga ik niet mee te koop lopen.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

18 gedachten over “Wrat. (hopelijk slot)”

  1. De gemiddelde bouwvakker heeft iedere dag wel een wondje aan zijn of haar handen. Dacht je dat die bij iedere bloedspetter naar de dokter gingen. In de bouw gebruiken we PUR-schuim voor kleine wondjes en Rockwool voor de grote wonden. Beenbreuken spalken we met funderingspalen en onszelf reanimeren doen we door bovenop een stalen steiger te klimmenen en dan maar wachten op onweer. Boekhoudcommando’s zijn gewoon MIETJES!

    Like

  2. @Hermanus: Haha, nee stel je voor zeg! Maar eehh…normaal gesproken? Bij mij normaal gesproken niet hoor. Alleen als ik moet plassen/verwekken. Jij draagt ook veel verbandjes begrijp ik?

    Like

  3. ’t Is maar goed dat niet iedereen kan zien dat ik vreselijk moet lachen om die laatste drie reacties. We zakken weer naar een aardig niveau… Foei jochies toch!

    Like

  4. Toch wel lief, zo’n logje over dat je tranen hebt staan brullen bij de dokter, en dan net doen of je stoer en commando-achtig bent.
    Neem maar een kruikje, hoor.

    Like

  5. Maar als je dan toch zo`n thuisklusser bent, waarom heb je de wond dan niet zelf dichtgebrand? Dáár zou toch de uitdaging moeten liggen, vooral omdat dat veel verder gaat dan met een mesje pulken. (lucifer, openhaardpook, sigaret, lasapparaat, sigarettenaansteker uit de auto en ga zo maar door)

    Like

  6. ik dacht al dat je dat niet wist. Waarom doe je het anders? Je leeft toch in een deel van de wereld waar we in iedere wijk een huisarts hebben?

    Like

  7. Een soldeerbout zet geen zoden aan de dijk hoor, als je eenmaal gestigmatiseerd bent. Je hebt juist veel kans dat het ook op de andere hand komt en op de beide voeten. Bloeden voor altijd.

    Like

Zegt u het maar

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Why are you reporting this comment?

Report type