De helpende hand

Een brandweerwagen met sirene leek vlak bij ons huis te stoppen. Hans attendeerde mij door "tatoe" te zeggen maar verder besteedden wij er geen aandacht aan. Toen ik hem even later naar bed wilde brengen zagen wij vanuit zijn slaapkamer de brandweerwagen ook inderdaad op een afstandje staan. Even flitste door mijn hoofd of ik er met hem naar toe zou lopen want dat vindt-ie zo leuk. Niet voor mezelf hoor, neuh neuh.
Maar op dat moment maakt mijn lichaam gelijk correctievloeistof aan en vertelt mij dat je niet naar andermans ellende gaat staan kijken, tenzij je de helpende hand kunt bieden.

Mijn buurman stond al op de oprit te aarzelen of hij de helpende hand kon bieden. Nog geen halve minuut later rende een andere buurvrouw (haar duster nog dichtknopend) naar de plek des onheils om de helpende hand te bieden. De buurman lachte wat schaapachtig en rende onopvallend de buurvrouw achterna, om haar heel nobel niet alleen de helpende hand te laten bieden. En ik zag buren die ik nog nooit gezien had de helpende hand bieden. Wat woon ik toch in een behulpzame buurt en wat ben ik toch een egoïst eigenlijk.

Ooit, toen jullie nog klein waren en ik net twintig geweest stortte er een vliegtuig neer in de Amsterdamse Bijlmer. Er werd bij ons aangebeld. Een kennis vroeg of ik meeging om te kijken. (80 km rijden)
Ja leuk joh. Wacht ff…pak ik even de koelbox.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

11 gedachten over “De helpende hand”

  1. Ik kan je verzekeren als net twintig bent geweest en er stort een vliegtuig neer op de Bijlmer, daar wil je liever niet de helpende hand hoeven te biedden. Goed voor jaren droom materiaal…

    Like

  2. Haha, ja.. ik moet bekennen dat ik vaak de deur uitren met slordig aangeklede kinderen EN het fototoestel, onder het mom van “buurtblaadje… illustratie bij de zich herhalende tekst over brandgevaarlijkheid van oude huizen” ;-}
    Arme Wilgen, was het jouw helpende hand..?

    Like

  3. Toevallig reden we net richting Bijlmer op de avond dat dat El Al vliegtuig neerstortte. Onderweg roken we kerosine en hoorden veel ambulances. We hadden geen idee wat er gebeurd was en konden zonder problemen parkeren in een parkeergarage. Daar hoorden we dat er een vliegtuig in een flat was gevlogen. We moesten er langs en dat kon ook nog, we werden er langs geleid voor zover ik me herinner. Het was donker en ik zag rook en verder drong het nauwelijks tot me door. Laat staan dat ik een helpende hand zou willen/kunnen bieden. Ik ervaar dat als er iets ergs gebeurd, dat ik nauwelijks besef heb van de impact. Maar goed ook, anders zou ik denk ik helemaal in paniek raken.

    Like

  4. Lijkt wel een trefpunt voor mensen die er vrij dicht bij waren, ik was die avond op de terugweg van Amsterdam naar Friesland en heb het ding waarschijnlijk zien vliegen (in ieder geval een vliegtuig gezien waarvan ik dacht “wat hangt zo’n ding raar in de bocht”, pas thuis gehoord wat er was gebeurd) (en nee ik ben niet teruggegaan met een koelbox)

    Like

Laat een reactie achter op Smitsky Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *