I shouldn’t be alive

Al een week of wat kijk ik naar het programma "I shouldn't be alive". Over mensen die in een benarde situatie terecht zijn gekomen, en dat die benarde situatie langzaam overgaat in een levensbedreigende situatie, om vervolgens over te gaan in een hopeloze ik-ga-dood situatie, maar waar uiteindelijk redding komt. Het mooie is, je weet al dat de slachtoffers het hebben overleefd want ze geven zelf het commentaar.

Vanavond een vader die met zijn zoontje ging skieën in Turkije en verdwaalde in een sneeuwstorm. Na zeven dagen in een grot tevergeefs te hebben gewacht op redding besluit de verzwakte vader zijn nog meer verzwakte zoon achter te laten in de grot, om hulp te gaan zoeken om zo de laatste overlevingskans voor zijn zoon aan te grijpen. Na veel tegenslag lijkt hij de situatie nog ernstiger te hebben gemaakt – zijn zoontje moet nu immers alleen in de grot sterven – wordt vader na twee dagen bij toeval gevonden. Het zoontje wordt uiteindelijk ook gered en beiden herstellen ze vrijwel volledig.

Ik dacht er eens over na hoe het zou zijn om je zoontje, dat niet meer kan lopen wegens bevroren voeten op zo'n moment alleen achter te moeten laten. Het moet de allerzwaarste beslissing uit je leven zijn. En dan lijkt die beslissing ook nog eens de foute te zijn in eerste instantie.
Ondanks dat ik wist dat ze het beiden hadden overleefd gaf ik op dat moment geen cent meer voor hun overlevingskansen en juichte inwendig toen ze alsnog werden gered.

Mijn emotie won het kennelijk van m'n verstand. En dat is dodelijk voor een boekhoudcommando. Maar ter mijner verdediging moet ik erbij zeggen dat m'n emotie eerder op de avond al een klap gehad had van Ozzy Osbourne, die misprijzend toekeek hoe zijn vrouw hun kinderen verwende met nutteloze zooi, en vertelde hoe hij als kind met kerstmis ooit één kadootje had gehad. Een ouwe stinksok met wat noten, een appel en een sinaasappel erin. "And that was it." voegde hij er bedroefd aan toe.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack