De laatste dagen ben ik een beetje depri, dat komt indirect van het mooie weer. Ik heb namelijk een hekel aan mooi weer. Mooi weer zorgt voor allemaal blije mensen en daar word ik depri van. Niet van blije mensen maar van mensen die blij worden van mooi weer. Als je stemming af moet hangen van mooi weer, waarom zout je dan niet op naar de Canarische eilanden en laat daar je hormonen de vrije loop. Nee, hier 300 dagen per jaar gaan zitten klagen over de regen en de andere 65 al barbecuend doorbrengen in je achtertuin, pissig maakt me dat.
Ik weet tenminste waarom ik me depri voel. Daar zijn gewoon gegronde aanwijsbare redenen voor, en daar ben ik trots op. Als ik bij het stoplicht word weggereden door een diesel bijvoorbeeld, dan is dat een gegronde reden voor een bezoekje aan de psycholoog. En die begrijpt dat ook. Maar nu dwaal ik af.
Ik was vandaag mijn broer helpen met het demonteren van een inbouwkeuken bij een keukenspecialist die uitverkoop hield (zelf demonteren, vervoeren en plaatsen.), weet u wel wat dat voor een deprimerende bezigheid is? Allemaal mannen met schoonvaders met duur gereedschap die erop uit zijn gestuurd om voor hun vrouw een keuken in de uitverkoop te dementeren. Als dank is hun vrouw dan weer twee avondjes lief tegen ze. Een triest gezicht vind ik het. Ik besloot vandaag dat als er bij ons een nieuwe keuken moet komen, dat ik doorspaar en hem laat demonteren, brengen en plaatsen, en voor dat geld komen ze hem ook de eerste vijf jaar ook maar elke avond schoonmaken.
(Nog een paar daagjes, als de seroxat zijn onderdrukkende werk weer heeft gedaan, kunt u gewoon weer lachen met mij. Nog even geduld.)
Mack 
Tja, het leven is hard… kop op meid.
Bekijk het eens van de zonnige kant (O, sorry)
LikeLike
Zo vaak regent het niet in Nederland. Mensen die het tegendeel beweren die sporen niet. Ik werk (in de bouw)iedere dag in de buitenlucht en ben daarom een autoriteit. Tot nu toe heb ik vijf onwerkbare dagen achter de rug. De gemiddelde ambtenaar heeft er veel meer.
LikeLike
Dat dementeren is zeker een slip of the pen??
LikeLike
Gaat over Duplo en een opgewekte tante loggen en zeurt dan over depriïgheid. Hup Hup, gewoon lekker een flinke boswandeling maken in een militair gebied. Daar frist een BHC-geest van op.
LikeLike
Een pilletje wil ook wel eens helpen. :-))
LikeLike
Erger dan mensen die blij worden van mooi weer zijn mensen die spontaan een zonnig humeur krijgen van mijn depressies. Mensen die altijd lopen te zaniken en te kankeren, maar die opeens, als ik even een dip heb, overal de zon in het water zien schijnen en mij daar dan zo nodig op moeten wijzen. Om me ‘op te monteren’. plotseling valt het allemaal reuze mee, moet ík het niet zo somber inzien, en blijken ze te beschikken over onvermoede levenswijsheid, die ze in de vorm van kalenderspreuken over mij uitstorten. Heeft wel effect: mijn depressie slaat om in agressie, als een donderslag bij… eh… regenachtig weer 🙂
LikeLike
Barbecuen? Ik heb gewoon een keuken in de tuin.
LikeLike
(Seroxat? Nee hoor, dat lukt nu ook al prima)
LikeLike
@polderzilver: Kop op! Na regen komt zonneschijn. Achter de wolken schijnt de zon. Het gras is altijd groener bij de buren. Leuk je handschrift weer te zien.
LikeLike
Ik ben een beetje achter met lezen en hoop naarmate ik dichter naar het heden lees de gunstige werking van de seroxat te herkennen. Maar mocht dat niet zo zijn: hier heeft het vannacht nog licht geregend.
LikeLike