Het lampje van de magnetron.

Dat was kapot. Al maanden. En aangezien Hans de magnetron erg leuk vind moest het toch eens gemaakt worden. Gisteren dus. Om half twee. Om vier uur zou er visite komen.
We hebben het hier over een inbouwmagnetron dus de stekker moest losgeschroefd worden zodat ik het snoer door het nauwe gat-waar je met je handen niet bij kon-naar buiten kon trekken. Dat was een fout. Een grote. Zo'n grote fout dat ik voordat het verhaal verder gaat u wil waarschuwen dat u NOOIT een snoer uit een gat moet trekken waar u met uw handen niet meer bij kunt om het terug te stoppen.
Om een lang verhaal kort te maken, voor een ander lampje moest ik naar het volgende dorp en toen ik terugkwam was het half drie. Om vier uur stond de visite voor de deur, in de keuken was het een grote puinhoop en ik liep in uiterste razernij te tieren dat we nu een nieuwe keuken moesten kopen want dat snoer van de magnetron zou nooit, maar dan ook nooit, nooit van z'n lang zal ze leven meer door dat gat terugkunnen. En dan moet er godgloeiendegloeiende niemand tegen mij gaan zeggen dat er wel een oplossing voor is WANT DIE IS ER NIET! Een nieuwe keuken was de enige oplossing en ik was vast begonnen de oude te demonteren! Toen mij genoeg kalmeringsmiddelen waren toegediend kreeg ik hulp van mijn schoonvader. Met een klein beetje moeite kreeg hij het snoer weer door het gat en kon de magnetron weer op z'n plaats zonder eerst een nieuwe keuken aan te schaffen. GRMPFFH.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

14 gedachten over “Het lampje van de magnetron.”

  1. Ben erg blij met mijn neerkwak-apparaten. Het ergste zijn de inbouwkoffiezetters. Had het ding geen apparaatstekker die los te halen was? Die dingen zijn veel kleiner.

    Like

  2. Bij de volgende keuken rekening houden met een loopruimte achter de kasten, zodat je makkelijk overal bij kan. Een soort ruime spouwmuur, zeg maar. Misschien dat je dan wat moet uitbouwen aan je huis, maar het loont de moeite als je later weer eens een lampje moet wisselen.
    Of je vraagt in het vervolg je schoonvader op de koffie.

    Like

  3. Nu moet ik toch even iets corrigeren hoor. Uit dit verhaal blijkt dat mijn vader erg handig is…. Maar zijn reactie over de magnetron voordat hij mack ging helpen was:
    “Oooh, je krijgt de kabel van de stekker niet terug in het gat? Dat is alles?? Bij mij explodeert altijd alles, maar bij jou was alleen een lampje kapot?”
    Dus u moet zich voorstellen, deze twee heren waren in de keuken, toch best wel mijn hobbykamer, de magnetron aan het sl…, eeeh maken. Ik zat niet echt rustig.

    Like

  4. Sta je daar als manlief te ploeteren om alles voor moeder de vrouw weer paraat te krijgen. Zweet in je bilnaad! Tel daar de hulp van een vader bij op, die in de bres springt voor zijn oogappel en dus zijn schoonzoon te hulp schiet. Krijg je een veeg uit de pan! Subtiel.

    Like

  5. Jaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!!! het lampje doet het hoor! Mack was in 1 keer naar het goeie dorp gereden. Half twee weg en half drie terug, welk volgende dorp? met zo’n honderdnegentig peka, twee en een halve liter en vierentwintig kleps en dan een uur weg blijven voor een lampje “in het volgende dorp”?
    Mevr. Mack had nix in de peiling. De “visite”(Opajo&M”) was inderdaad om 16.00uur aanwezig, en troffen daar een volslagen overspannen oud-commando aan, hij maakte meer toeren dan z’n Romeo ooit kan maken!! Hansepansie zat in een een hoek van de kamer, en deed net of hij met z’n autotje aan het spelen was,maar hield met 1 oog de commando in de gaten. (ervaring?) Verder geen ongelukken, zodoende heb ik mijn Mack even laten zien hoe je met kleine gaatjes omgaat, en dat je niet moet wanhopen als je ergens je hand niet inkrijgt.
    Hij trakteerde ons op een etentje bij een voortreffenlijke Griek, en daarna een bloederige film, zodoende liep hij tegen 24.00 uur nog over straat in Apeldoorn en keek z’n ogen uit.(zie z’n eigen verhaal daarover). Volgens mij komt hij niet vaak na zonsondergang in Apeldoorn. Wij hebben er een hele fijne avond aan overgehouden.

    Like

  6. *snik* wat geweldig grappig verteld :))))
    P.S.: Rosalie heeft meer oog voor Hans, ze aarzelt tussen “Bibie” (baby) en “Kiki” (kindje) – het woord jongen kent ze nog niet 😉

    Like

Laat een reactie achter op Bjorn Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *