Een paar herinneringen…

Sommige leraren zijn speciaal en vergeet je je leven niet. Meneer F. was zo iemand. Hij was mijn onderwijzer in de vijfde en zesde klas (1979/1981) van de lagere school en hij rookte een forse hoeveelheid Pall Mall.
Ik zat altijd met verbazing te kijken hoe er een onvoorstelbare hoeveelheid rook door zijn beide neusgaten naar buiten kwam. Zijn zwart-wit diaserie over de oorlog begon met een foto van donkere onweerswolken. Een dreigend onheil naderde, zei hij en vertelde hoe hij en z'n vriendjes het als klein jongetje prachtig vonden om te zien hoe twee vliegtuigen elkaar beschoten. Hij kon een uur voorlezen zonder de aandacht van ook maar één leerling kwijt te raken. Met kerst vertelde hij een kerstverhaal wat slechts door Charles Dickens overtroffen kon worden. Toen we met z'n allen op het schoolplein tijdens een strenge winter om ijsvrij stonden te roepen, kwam hij na een poosje geheel onverwacht naar buiten en met een enkele wuif en een lach stuurde hij de hele school naar huis. En hij stuurde het meest gevreesde stuk tuig van het dorp het schoolplein af, en dat maakte toch wel diepe indruk. Deze man kende geen vrees.
Toen ik bij hem in de klas kwam schoten mijn rapportcijfers omhoog. En zo werkt het tot op de dag van vandaag nog steeds bij mij. Bazen en leraren die mij vertrouwen geven krijgen betere resultaten dan degenen die dat niet doen. Een goede onderwijzer is onbetaalbaar.

Zijn dochter, met wie ik twee jaar geleden via dit web-log in contact kwam vertelde me dat het goed met hem ging en dat hij me nog kende. Vorig jaar, tijdens een reünie heb ik hem voor het eerst in 25 jaar weer ontmoet. Hij genoot zichtbaar van de ontmoeting met z'n oud-leerlingen.
Een paar maanden geleden werd er maagkanker bij hem geconstateerd en al snel bleek er niks meer aan te doen. Twee weken geleden stuurde ik hem een kaart, maar toen die aankwam bleek meneer F. al in coma te zijn geraakt. Vandaag bereikte mij het bericht dat hij is overleden.
Rust zacht, meneer F.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

10 gedachten over “Een paar herinneringen…”

  1. Goed verhaal. Zelf was ik minder gelukig, op de lagere school had ik de laatste 4 jaar dezelfde humorloze leraar. Die volgens mijn moeder van elk kind een professortje wilde maken. Geen idee of die nog leeft.

    Like

  2. Goed verhaal. Zelf was ik minder gelukig, op de lagere school had ik de laatste 4 jaar dezelfde humorloze leraar. Die volgens mijn moeder van elk kind een professortje wilde maken. Geen idee of die nog leeft.

    Like

  3. Een goede onwijzer is inderdaad onbetaalbaar, en zeldzaam. Ik heb er wel een paar gekend, vooral op de middelbare school. Maar de meeste hebben weinig inhoud (zo ook bij mijn kinderen op de basisschhol, helaas).

    Like

  4. Sommige mensen blijven je gewoon een levenlang bij ook al verlies je ze uit het oog. Zelfs na hun dood, zijn ze niet meer uit je herinnering te branden.

    Like

  5. Prachtig Mack! Dank je wel.
    ps. Bianca heeft een kaart, elke belangstellende is van harte welkom, zij kan je nadere info geven. Ik natuurlijk ook maar ik zie maar weinig mail.
    Liefs Pauline

    Like

  6. Zo heb ik ook twee leraren die ik nooit zal vergeten, van de lagere school.
    Wij anderhalf jaar terug nog een reunie gehad, zeer geslaagd.

    Like

Laat een reactie achter op Marloes Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *