Categorie: Uit het hart

Bergen fascineren mij. Ze kunnen mij niet hoog genoeg zijn. Ik heb altijd de drang om het hoogste punt in de omgeving op te zoeken en op de top een beetje naar beneden te staren. Zo was ik afgelopen vakantie op de top van Le grand Ballon, de hoogste berg van de Vogezen met een hoogte van 1430 meter. Een beetje teleurstellende hoogte misschien, maar u kent wellicht het verhaal van mijn boze schoonzuster die weigerde verder te rijden. De hoogste berg van Frankrijk kent u waarschijnlijk wel, de Mont Blanc met een hoogte van 4807 meter. De hoogste berg van België is minder bekend, de Botrange, maar dat is met 694 meter ook nauwelijks een berg te noemen. Interessanter is de hoogste berg van Nederland. Velen denken dat dat de Vaalserberg is met een hoogte van 322 meter. Dat is echter niet zo. Ik bedoel ook niet de 375 meter hoge mast van Lopik, die eigenlijk in IJsselstijn staat.
De hoogste berg van Nederland ligt op het eiland Jan Mayen (tussen Groenland en Noorwegen) en heet de Beerenberg. Deze is 2277 meter hoog en daarmee tellen we mee! Dat de Noren dit eiland in 1921 laf van ons hebben ingepikt en het als hun eigendom beschouwen doet er niet toe, het is een Nederlandse berg. (Her)Ontdekt in 1612 en genoemd naar de West-Friezen Jan Jansz en May van Schellickhout. Door onze eigen Michiel Adriaanszoon de Ruyter bevaren en tijdelijk bewoond! Eigenlijk hadden we onze eigen Falkland oorlog moeten voeren tegen de Noren! Ik begrijp nu pas hoe de Palestijnen zich moeten voelen.
En die Fransen moeten helemaal ophouden met ons Pays-Bas te noemen. Uienvreters! Alp d' Huez is van ons. 1860 meter! Te wapen!

Toen ik een jaar of 17 was ben ik ooit de strijd aangegaan met een wespennest dat zich illegaal had gevestigd onder een dakpan, vlak naast mijn dakkapel. Gekleed in slechts korte broek en gewapend met een stofzuiger ben ik toen het dak opgeklommen en heb de stofzuiger voor de ingang gehouden. Ik denk dat het 16-0 voor mij was toen ik voor het eerst gestoken werd. Dat het bij 1 keer bleef en ik niet vijf meter naar beneden ben gelazerd, beschouw ik nog steeds als het bewijs dat ik beschermd word door goddelijke machten.

Als ik in mijn eigen archief lees wat ik de afgelopen twee en half jaar allemaal heb webgelogen, dan komt er een zekere trots over mij. Ik ben schrijver geworden! En daar zou ik 25 jaar geleden nooit opgekomen zijn, dat ik ooit nog eens schrijver zou worden. Oke, ik kan er niet van leven maar zolang daar niemand naar vraagt hou ik het gewoon vol.

Gedurende mijn jeugd had ik nogal wat ideeën over wat ik later zou worden. Want als iets nog ver weg is kun je er lekker hard over roepen. De meesten van u weten vast wel dat ik boekhouder ben geworden. Met een zonneklep, een stompje potlood achter het oor en leren stukken op de ellenbogen. Een jongensdroom ging in vervulling.
Wilt u weten wat ik ooit allemaal geroepen heb dat ik wilde worden? Komt-ie.
Straaljagerpiloot, binnenvaartschipper, voetballer bij PSV, politieagent, iets technisch, boswachter, nieuwslezer, onderwijzer, automonteur, psycholoog, en treinmachinist.

Ach ja. Ik riep zoveel vroeger.

Een vriendin van mevrouw Mack heeft een zus, en met toestemming van en volgens mevrouw Mack vind ik die bovengemiddeld leuk. En ik moet toegeven, dat is ook wel een beetje zo. Ze had altijd wat problemen met relaties maar sinds een jaar of anderhalf zijn wij erachter waarom dat was: ze valt op vrouwen.
Haar huidige relatie met een vrouw gaat dan ook stukken beter.
Geheel toevallig kwam ik haar gisteren weer eens tegen -ze is serveerster in het restaurantje waar wij vanwege een personeelsuitje verzeild raakten- en ondanks dat ik nu wist dat ze lesbisch was, was diezelfde chemie er weer. Collega's snapten niet waarom ik zat aan te pappen met de serveerster en vooral niet waarom ze mij kuste toen we weggingen, maar dat was mijn lol.
Toen ik het verhaal vertelde aan mevrouw Mack schoot ze in de lach. Alleen zit ik nu met een vraag. Hoe heet het als je als man gevoelens hebt voor een lesbiène? Is dat al eens uitgevonden?

Wilt u geloven dat ik me had opgegeven voor het onderdeel "aktief zeilen" gisteren tijdens ons personeelsuitje? Hier ziet u mij in aktie op het Nijkerkernauw met windkracht 1 Beaufort. Ik moet wel zeggen dat dit het leukste personeelsuitje ooit was. Geen speech van de directeur, geen dingen die je moet doen, alleen aan boord klimmen en haring en makreel eten. En bier drinken. En aanleggen en barbecueën. Naar de zonsondergang kijken. En naar de verhalen van de schipper (rechts naast mij) luisteren. "De mensen kennen tegenwoordig geen rust meer hè! Hier op het water, daar is nog rust."

Altijd als ik heb hargelopen weeg ik mijzelf na afloop. Daarna ga ik douchen en weeg ik mij nog een keer. Gewoon omdat ik weet dat ik na het douchen nog een kilo lichter ben dan ervoor. Geen toevalstreffer, steevast na het douchen ben ik een kilo lichter. En er is dan geen sprake geweest van tussentijds toiletbezoek of andere vormen van fraude. Begrijpt u het, begrijp ik het? Misschien hoef ik mij alleen maar vaker te douchen om een paar kilo lichter te worden.
Volgens mevrouw Mack moet ik mij slechts een keer per week wegen. Maar dat is een pertinent foute gedachtegang. Want stel nou dat ik op woensdag ineens vijf kilo kwijt ben die er zondag weer aanzitten? Dan mis je toch een mooi moment.

Nu, nu ik zelf een kind heb, weet ik dat mannen honderden jaren lang de kluit belazerd hebben.

Hans klampt zich het meest vast aan mama dus mama is degene die nu in het ziekenhuis is en bij hem blijft slapen. Ik zit achter de pc en ga morgen naar mijn werk. Mama blijft bij hem en troost hem ook al wordt ze soms gek van z'n gehuil. Ze tilt hem op ook al wordt hij na een poosje veel te zwaar. Ze geeft hem eten ook al doet-ie twee minuten over een hap. Ze praat tegen hem ook al huilt-ie alleen maar. Als hij slaapt wacht ze een paar uur in het ziekenhuis tot hij weer wakker wordt, ook al zou ze liever iets leukers doen. Ze houdt het vol zolang als nodig is.
Vroeger waren er mannen die niet in huis meehielpen omdat ze te hard gewerkt hadden. Sommigen zaten ook nog op kantoor de hele dag niks te doen. Als ze thuis kwamen kregen ze eten en lazen daarna de krant en keken televisie. Mama's maakten ze wijs dat ze een zware dag hadden gehad. Maar hun arbeidstijd bedroeg slechts acht uur. Die van hele belangrijke mannen soms wel tien uur. Maar die van moeder was altijd 14 uur. En de overige tien had ze oproepdienst.

Al vroeg leerde ik een harde les. Ik dacht namelijk altijd dat het mogelijk was om een positieve bijdrage te kunnen leveren aan de wereld, maar kwam er na een paar lessen natuurkunde achter dat dat dus helemaal niet kan. Er is namelijk een natuurkundige wet, die beweert dat de aarde een constante massa heeft. Dus hoe groot de wereldbevolking ook is, het totaalgewicht van de aarde blijft altijd hetzelfde (tenzij André Kuipers gelanceerd wordt natuurlijk). Ik was altijd in de veronderstelling dat als ik 5 kilo aankom, dat de aarde dan ook vijf kilo meer zou gaan wegen. En dat de aarde dus door mij alleen al ruim 90 kilo meer weegt. (Reken ik mijn kleren niet eens mee.)
Allemaal onzin dus dat idealisme, wat je ook doet, de massa blijft altijd hetzelfde.

Toen ik nog een bikkel was, ik heb het over begin jaren 90 van de vorige eeuw, moest ik een keer naar het ziekenhuis om een bultje uit mijn bovenarm te laten verwijderen. Ik begaf mij op 18 mei 1993 met mijn moede al mijn moed naar het Julianaziekenhuis, waar op de dag af twaalf jaar later ook onze zoon Hans geboren zou worden, al kon dat toen nog niemand bevroeden. Ik kende mevrouw Mack nog niet eens, laat staan dat ik wist dat onze zoon Hans zou gaan heten.

In elk geval, ik word naar een behandelkamer geleid waar de lypoom, want zo heette dat ding volgens mij, verwijderd ging worden. Ik had nog geen idee hoe, maar daar zou ik vanzelf achter komen.
Ik ging liggen en een zuster kwam binnen. Ze kleedde zich uit, en…oh nee, dat was toen helemaal niet.
Veel werd mij nog niet duidelijk maar het kwam er op neer dat de dokter zo zou komen.
De dokter kwam ook zo en zonder zich voor te stellen ging hij aan de gang. "Komt-ie!" waarschuwde hij na een minuutje en ik beet op mijn tanden. Zo'n mes in je arm kan best zeer doen wist ik nog van de oorlog in Korea.
Ik voelde niks. Ik rekende op een snelle beweging van het mes maar er kwam slechts een verdovingsspuit. Wist ik veel. Daarna voelde ik helemaal niks meer en staarde maar wat naar het plafond. "Klaar." zei de dokter na een poosje en weg was hij. Nooit meer teruggezien. Even later kwam de zuster die een pleister op de wond plakte en mij vertelde dat ik een week later terug moest komen. Prima. Tot over een week.
Misschien dat er onder u een enkele slimmerik zit die al in de gaten heeft welke chirurgische ingreep er bij mij had plaats gevonden, maar ik niet. Ik ben gaan werken en 's avonds gaan surfen op het Veluwemeer. Het deed pijn maar het was te houden. Een week later bleken de hechtingen wel gehouden te hebben, maar het litteken was iets breder geworden dan de bedoeling was. Anderhalve centimeter ongeveer. Ik had echt geen idee dat er hechtingen in mijn arm zaten. De dokter zei niets, en ik vroeg er niet naar. Over vroeger gesproken, vroeger durfde ik sowieso veel meer dan tegenwoordig. Is dat herkenbaar of zou het juist andersom moeten zijn?

(Bijna dit hele verhaal is waargebeurd, behalve dat het op 18 mei was, dat is om het verhaal mooi te maken. Maar het was wel mei 93, dat weet ik zeker. Jolie had vandaag ook te maken met een norse chirurg.)

Mijn hersenen weigeren mij versneld in de opgewekt-modus te brengen. Mijn blije hersenkwab zit zonder stroom. Waarschijnlijk afgesloten wegens betalingsachterstanden. Als een mens wat teneergeslagen is komen de hersenen zonder nieuwe impulsen te zitten. En als je hersenen minder impulsen krijgen gaan ze, om het functioneren te waarborgen, extra bloed naar het geheugengedeelte sturen zodat je je ineens dingen herinnert die je allang vergeten was. Dus het voordeel van teneergeslagen zijn is dat je geheugen beter functioneert. Elke dag die sprekend lijkt op de vorige en dus geen nieuwe impulsen brengt, brengt het geheugen verder terug. Mensen die extreem lang depressief zijn, herinneren zich op een kwaaie dag hun geboorte.
Ergo, als uw geheugen goed is, dan bent u wat neerslachtig van aard, vergeet u daarentegen regelmatig uw pincode, dan bent u een vrolijk persoon.
Of dit waar is? Natuurlijk niet. Het is onzin. Maar als ik dat er niet bij had verteld, had u nu gedácht dat het waar was. De waarheid is een raar fenomeen.
Ik herinner me dit niet meer, maar dit nog wel.