Categorie: Uit het hart

Afgelopen zaterdag constateerde de kapster dat mijn haar in versneld tempo aan het uitdunnen was. Ik vertelde haar dat ik al een maandje aan het wassen was met Head & Shoulders omdat ik last heb van roos.
Onmiddellijk mee stoppen was haar advies, dat spul is veel te agressief, het kan heel goed dat je haar daar dunner van wordt. Beter kun je naar de huisarts gaan, die hebben betere middeltjes tegen een gevoelige hoofdhuid.

Toen ze dit gezegd had bekroop mij een gevoel van depressie en schaamte. Ik hoorde niet meer wat ze verder te vertellen had en dacht alleen nog maar aan mijn kale bats. Ik wilde zo snel mogelijk weg en reed weggedoken onder het stuur naar huis. Toen ik thuis kwam deed ik kwaad verslag bij mevrouw Mack.
"Ik ben kaal, ik heb geen haar meer over volgens de kapper, de rest van mijn leven heet ik Kojak. Ze zei ook dat ik met die schilfers naar de dokter moest."
Mevrouw Mack begon hard te lachen toen ik overwoog mij te verhangen. En het is heel irritant als mensen je niet serieus nemen. "Ik ben niet met je getrouwd vanwege je enorme bos haar. (wel waar!!!) Bovendien niemand zit ermee, behalve degene die kaal wordt zelf." Mijn zus bracht ik per sms op de hoogte van het naderend onheil en ik kreeg terug: "Maar je blijft mijn knappe broer."

Heeft u in de gaten wat hier gebeurt? Niemand ontkent het! Ze gaan het verzachten en dat betekent dat het waar is! Mijn leven is voorbij! Hans zal voortaan uitgejouwd worden vanwege zijn kale vader. Iedereen zal me nawijzen. Ik zal de Collina van het dorp zijn. Toen ik dit wanhopig probeerde duidelijk te maken aan mevrouw Mack moest zij alleen nog maar harder lachen. En toen ze een beetje uitgelachen was en zag dat ik wel degelijk diep gekwetst was zei ze: "Ik heb je toch ook al eens gezegd dat je naar de dokter moest met je hoofdschurft? Waarom geloof je die kapster wel en mij niet?"
Ja, ik bel de dokter wel. Wat is het nummer?
Ja, die is er niet in het weekend, en zeker niet voor roos.
Dan bel ik 112 wel. Wat is het nummer?

Goed. Die weigerden dus ook uit te rukken voor een gevoelige hoofdhuid. Het is een grove schande hier in Nederland. We maken ons een beetje druk over Wilders of Joran van der Sloot, die gewoon allebei schitterend haar hebben, maar de échte problemen, die lachen we liever weg.

Wij hebben een buurvrouw, die is zo lelijk als de nacht. God wat is dat mens lelijk! Ze is dik, heeft lesbisch haar, een schelle stem en kijkt altijd chagrijnig. Haar man is altijd aan het werk in z'n garage en geef hem eens ongelijk. Toen wij hier twee dagen woonden werd mevrouw Mack al uitgekafferd om een hinderlijk geparkeerde auto en nu, ruim vier jaar later hebben wij nog steeds geen woord met haar gewisseld.

Loop ik gisterenochtend naar mijn auto, zie ik haar in BH voor het slaapkamerraam staan. Zo'n bordeaux-rode, cup Halleluja. Snel wend ik mijn blik af en mompel in mezelf "tyvus ik word misselijk" of iets van die strekking. ik zet mijn koffer achter in de auto en doe de deur weer dicht. Automatisch wordt mijn blik richting afzichtelijke buurvrouw getrokken. En die staat er nog steeds! "bloody hell!"
Ik stap in de auto en kijk tijdens het langsrijden nog een keer verplicht snel omhoog naar de lelijke buurvrouw die nog altijd iets voor het raam aan het doen is.
En ik vervloek mezelf en de man in het algemeen. Twee keer meer dan nodig was heb ik gekeken!
Zelfs de meest onaantrekkelijke vrouw beschikt over duistere krachten waarop een man geen antwoord heeft. En denk niet dat het aan mij ligt, alle mannen hebben het behalve Geer en Goor.

Het begint hier aardig op '40 dagen zonder sex' te lijken. Nog min 8 dagen en ik heb het gehaald. Gisterenavond probeerde ik daar op geniale wijze verandering in te brengen door tijdens het lezen in bed achteloos te informeren of mevrouw Mack de film 'deep throat' kende.
Briljant al zeg ik het zelf. Een win-win situatie. Want óf er kwam een gesprek op gang over de film, óf ze had mijn tactiek door maar dan trad automatisch plan B in werking en zou ik mij verschuilen achter het feit dat de film momenteel weer in opspraak is en plan A zou niet door haar opgemerkt worden.

Haar antwoord: "Deep throat, dat kan maar over één ding gaan."
Plan A trad in werking.
"Was dat niet een of ander schandaal in Amerika met een spion?"

Nu moet u weten dat mevrouw Mack wel vaker op mijn niveau probeert mee te praten, dus soms verzint ze zelf iets wat wel interessant klinkt en geen van de aanwezigen op dat moment kan controleren. Ik deed dat vroeger als kind ook wel eens om indruk te maken op vriendjes.
"Nee, jij haalt nu van alles door de war. Dit was een pornofilm uit de jaren 70 die nu weer in opspraak is. Jij maakt het helemaal spannend."
Geheel volgens verwachting was plan A in geen velden of wegen te bekennen.

"Nou, het was ook iets met een schandaal in Amerika hoor!"
"Tuurlijk, schatje, het was ook iets in Amerika. Nou, weltrusten hè?"
"Zullen we dan afspreken dat als ik wel gelijk heb, jij morgen op je log schrijft dat ik gelijk heb?"
"Ja hoor, dat is prima. Nou lekker slapen hè?"

Toen ik in de eindexamenklas Meao zat, zat in een andere klas een meisje, genaamd Barbara. Ik kwam haar tegen tijdens het wisselen van lokalen en ze was het mooiste meisje dat ik ooit had gezien. Ik was vanaf dat moment smoor. Vanaf dat moment stond het eindexamenjaar voor mij alleen nog maar in het teken van Barbara. Ik durfde verder niks, behalve haar aankijken en hopen dat ze terug keek, en kenbaar maken bij mijn eigen klasgenoten dat ik hoteldebotel van haar was. (Ik moest toch op een of andere manier haar aandacht zien te trekken.) Terugkijken deed ze eigenlijk bijna altijd wel. En op die twee seconden teerde ik de hele dag. En als ze me een keer niet zag tijdens het wisselen van lokaal, zat ik de rest van de dag met een gebroken hart in de les. Tijdens een vast tussenuur zong Kim Wilde vaak ‘love is a four-letter word’ om mijn verdriet nog groter te maken.
Er gingen maanden voorbij en ik probeerde wanhopig aan de tijd te trekken omdat de kerstvakantie naderde. Het werd de meest klote-vakantie die ik ooit had want ik zou haar twee weken niet zien.
In het nieuwe jaar ging ik gewoon verder waar ik gebleven was. Kijken en zij keek meestal terug. Het hoogtepunt van deze stille liefde kwam tijdens een les Nederlands. Barbara had een onverwacht tussenuur en stond (voor onze klas zichtbaar) op de gang. Mijn klasgenoten begonnen haar aandacht te trekken en naar haar te joelen. Toen zij dit merkte lachte ze een keer naar mij, om vervolgens snel uit ons zicht te verdwijnen. (Hier teerde ik een week op, denk ik.)

Opeens was het einde van het schooljaar daar, en bijna iedereen was geslaagd, behalve de allerdomsten en ik. Je kunt niet én extreem-verliefd zijn én thuis ook nog gewoon je huiswerk maken.
Er was nog één examenfeest waar ik haar kon zien, en ondanks dat ik niet geslaagd was ben ik er heen gegaan voor een ultieme ‘alles of niets’ poging.
Hoe het precies is gegaan weet ik niet meer helemaal maar ik heb haar (en helaas ook een vriendin) met de auto opgehaald en naar het examenfeest gebracht. En ik weet niet meer of ik haar ook thuis heb gebracht, maar wel dat ik haar drie kussen mocht geven toen ik wegging.

Dat was het laatste wat ik ooit van haar heb gehoord of gezien. Ik deed er drie weken over om mijn liefdesverdriet te overwinnen en ik heb mij toen voorgenomen om nooit meer zo labiel-verliefd te worden als toen. En dat is gelukt.

@Jolie: Dit was nummer 5, hier laat ik het bij, sorry.
@Mevrouw Mack: Dit was allemaal voor jouw tijd, als ik toen had geweten dat ik jou later zou tegenkomen had ik toen niet zo idioot gedaan.

Het allerlaatste wat ik ooit van Barbara vernomen heb is dit. Ik schat een jaar of 12 ouder maar ik ben nog steeds trots op mezelf. Al was het maar omdat ik de Meao een jaar later alsnog heb gehaald.

Op mijn werk vonden ze me maar stil vandaag. En ik kon ze niet uitleggen wat er aan de hand was. Want het is een beetje belachelijk dat jouw stemming lijdt onder het overlijden van een baby'tje van iemand uit je linklijst die je nooit hebt ontmoet. Dus ik heb het maar voor me gehouden.

En tot nader order van mijn gedachten zie ik even af van een vrolijk logje.

23:15: Mevrouw mack gaat naar bed en wenst mij welterusten, ik ga nog even kou lijden achter de computer. "Ga nou niet te laat naar bed want Hans is onrustig en je weet niet wat je vannacht nog kunt verwachten."
"Jawel," zeg ik. "Ik verwacht dat ik je vannacht nog wel een paar keer wakker zal moeten maken omdat Hans huilt."

En dan hoor ik zo'n gemaakte lach die de grap zogenaamd leuk vindt met de opmerking erbij dat ik voorspelbaar ben. Nu vind ik het helemaal niet erg om voorspelbaar te zijn want onvoorspelbaar zijn valse honden en psychopaten. Maar het is wel tekenend voor de vrouw. Als ze je net kennen vinden ze je geweldig en lachen ze nog om alles. Maar als de buit binnen is wordt dat toch snel minder. Mannen hebben dat niet, die geven haar nog precies even vaak bloemen als vroeger.

Goed, je bent als man nog best af en toe geweldig en er wordt ook soms nog wel om een grap gelachen, maar alleen als je je die dag zorgvuldig van al je taken gekweten hebt.
Ja, zo zou ik de overgang van verliefdheid in houden van willen typeren.

Ik ben een verontrustend boek aan het lezen. Het hoofdstuk dat mij met name verontrust gaat over meteorietinslagen. De film Armageddon heeft mij destijds gerustgesteld maar nu blijkt dus dat dát science fiction is en de waarheid er heel anders uitziet. Wat er niet klopt aan de film is dat de meteoriet op tijd wordt gezien en er nog tijdig een stokje voor de inslag gestoken wordt. In de praktijk zullen we de meteoriet waarschijnlijk pas opmerken als hij onze dampkring raakt, en dat is ongeveer een seconde voor de inslag. Als we geluk hebben en een telescopist richt toevallig de goede kant op, zien we het onheil hooguit een half jaar voor de inslag. Maar we hebben helemaal geen raketten meer die een groepje helden de lucht in kunnen schieten om de meteoriet van dichtbij te lijf te gaan. En zo'n raket bouwen in een half jaar schijnt ook nog niet zo makkelijk te zijn.

In aardjaar 1994 sloeg een meteoriet ter grootte van een kleine berg in op Jupiter. De kracht van de inslag was 75 keer zo groot als alle kernwapens op aarde zouden kunnen bewerkstelligen. De krater als gevolg van de inslag op Jupiter had een diameter van 6000 km.
Nu is mijn voorstel: Aangezien ik uit Zeeland toch alleen maar onzinnige reacties krijg, is het misschien zinvoller om de deltawerken om te smelten tot een deltaschild voor boven de Veluwe. De Veluwe ligt tenslotte hoog en zal dus het eerst getroffen worden. Daarom denk ik dat de Veluwe het eerste recht moet krijgen op het deltaschild in de strijd tegen de meteorieten.
Ik worstel en draag een helm wordt het Veluws motto. Luctor et Galea.

Gemiddeld krijgt de aarde eens in de miljoen jaar zo'n giga-meteoriet op bezoek. Nogmaals, zo'n meteoriet kondigt zich niet aan en kan ieder mo

Iedereen kent natuurlijk het scheppingsverhaal van dag een tot en met dag zeven. Tegenwoordig is deze versie achterhaald door de wetenschap en weten we dat het heelal met een grote knal begon, ongeveer 14 miljard jaar geleden. Geleerden kunnen dit afleiden uit de mate waarin sterrenstelsels zich van ons af bewegen. Verder is er de koolstofdatering of C14-methode waarmee men aan de hand van radioactieve straling kan meten hoe oud dingen zijn. En er was Darwin die eveneens afrekende met de bijbelse schepping.

Wetenschappelijk blijft er dus geen spaan heel van het scheppingsverhaal dat volgens – overigens ook knappe – theologen ongeveer 6000 jaar geleden plaatsvond.
Het scheppingsverhaal is dus een goedbedoeld sprookje. En zo is het ook. Het sprookje begint op dag zeven. En we vliegen er met z'n allen in.

Van God mag bekend zijn dat hij almachtig is. Dus dat Hij moest rusten na zijn schepping is volkomen onlogisch. Ik ben er inmiddels achter wat Hij werkelijk deed zo'n 6000 jaar geleden op dag zeven.
Hij gaf wat sterrenstelsels een zwieper, gaf Zuid Amerika een inham in de vorm van de punt van West Afrika, plaatste een paar lollige wiskundig gevormde bouwwerken in Egypte, legde hier en daar wat enorme botten verspreid over de continenten en zoog daar vervolgens wat radioactiviteit uit.

Gelukkig kunnen Einstein, Darwin en Planck de lol er inmiddels van inzien, al wilde Darwin toen hij merkte dat hij was beetgenomen eerst een week lang niet met de almachtige Schepper praten.
Toen Hawking's boek "het heelal" op aarde uitkwam schijnen God en de hemelse geleerden zo hard gelachen te hebben dat er een enorm stuk ijs op de Noordpool afbrak. Hetgeen vervolgens tot grote hilariteit op aarde én in de hemel leidde. Het schijnt zelfs dat Albert Einstein God verzocht heeft om Al Gore vervroegd op te roepen omdat Albert het niet meer uithoudt, en niet kan wachten op de gelaatsuitdrukking van Al als ze hem de grap vertellen. Maar God heeft hem gezegd dat hij gewoon geduld moet hebben, net als iedereen.

Blinddammen. Dat is dammen uit je hoofd. Je mag het bord dus niet zien. Er zijn mensen die dat kunnen. Die hebben dan een tegenstander aan een dambord die tegen ze speelt, maar de blinddammer moet het hele verloop van het spel in z'n gedachten volgen. Hij krijgt te horen welke zet er is gedaan en dan mag hij zonder dat hij het spel ziet, uit z'n hoofd een zet terug doen. Duidelijk zo? Nu heb je ook mensen die blindsimultaan dammen. Dus uit het hoofd tegen meerdere tegenstanders. Ex-wereldkampioen Ton Sijbrands speelde laatst blindsimultaan tegen 25 tegenstanders, niet de minste trouwens, en had er na 28 uur 21 verslagen en tegen vier speelde hij remise.

En dan vinden ze Albert Einstein knap. Kijk, van schaken snap ik het nog, daarbij heb je verschillende stukken, dat is makkelijker onthouden waar ze staan. Maar al die damstenen lijken precies op elkaar, hoe houdt hij die in godsnaam uit elkaar? En nog eens wat, als een blinde nou zoiets presteert oké, maar Sijbrands was nog eens extra in het nadeel want die kan gewoon zien! Onnavolgbaar!

Mijn handige broer had vandaag een klusje waar hij heel verstandig mij, boekhoudcommando, bij inschakelde. In de vol met spinrag gewoven kruipruimte van zijn nieuwe huis moest een kabel worden getrokken en er moest een rioolbuis uitgegraven worden wegens verstopping. De loodgieter had met een camera gezien dat de buis vol met puin (geen bruin) zat en dat daar de overstroming in de meterkast vandaan kwam. Volgens de loodgieter moest de gietijzeren rioolbuis eruit worden geslagen en vervangen worden door een pvc-exemplaar. Tuurlijk. Laat mij maar even. Ik kan u natuurlijk niet het geheim vertellen hoe ik het heb gedaan maar de loodgieter kan afgezegd worden. Het infarct in de buis is door mij zo grondig aangepakt dat toen mijn broer het bad leeg liet lopen alle putdeksels in de wijk omhoog kwamen en hij nu nog een zuigvlek van het afvoerputje op z'n reet heeft staan. Tevens heb ik een ondergrondse gang gegraven die uitkomt ergens achter in de struiken in z'n tuin. Zo'n ontsnappingsgat zou iedereen moeten hebben. Ideaal bij brand, deurwaarders en voor als je je sleutel bent vergeten.