Categorie: Uit het hart

Er is een nummer dat ik zo mooi vind, dat ooit toen het gedraaid werd op een crematie, ik door de emoties spontaan een bloedneus kreeg. Sommige nummers vond ik zo mooi dat ik ze nooit op cd wilde hebben uit angst dat de magie eraf zou gaan doordat ik het te vaak zou horen. Maar de moderne tijd verpest bijna al onze mooie dromen dus kun je het tegenwoordig gewoon op youtube bekijken en beluisteren. Want bijna alles is te vinden. Je moet er alleen even aan denken om het op te zoeken.

Muziek kan je terugbrengen naar vroeger, en dat was heus niet altijd leuk. Ja vroeger vroeger, dat was leuk, maar die nare jaren '80 (die ik ergens ook wel weer heel mooi vond) waren ellendige jaren van gewongen zelfstandigheid, waar ik mij heftig tegen verzette, van kakkers op school die geen idee hadden wat ik doormaakte en alleen maar stom konden ouwehoeren, van leraren die je dingen wilden bijbrengen waar je toen al het nut niet van inzag en nu al helemaal niet, van onzekerheid, verdriet en eenzaamheid.
Nog een wonder dat het allemaal weer goed is gekomen met me. Ik denk dat in de jaren tachtig, God even met vakantie was.

Dit was trouwens het nummer wat mij een bloedneus bezorgde en mij inspireerde tot dit logje.

Sinds schoolbank.nl en hyves begint het mij op te vallen dat veel mensen zich verbazen over mijn goede geheugen. Het lange termijn geheugen, welteverstaan. Eén vrouw, ik noem geen namen, verbaast zich er juist over dat het zo slecht is, het korte termijn geheugen bedoelt zij dan. Sleutels kwijt, afspraak vergeten, dat heb ik je gisteren ook al verteld, u kent het wel.

Mijn lange-termijn geheugen lijkt inderdaad wel beter dan gemiddeld. Tenminste, als ik de reacties van sommigen peil. Zo vond een buurjongen van 25 jaar geleden het vreemd dat ik nog wist hoe hun drie katten heetten, een buurmeisje vond het apart dat ik nog wist wat haar vader 30 jaar geleden het liefst op zijn brood at, en twee jaar geleden op een reünie heb ik mijn klasgenoten maar verteld wat zij zoal deden, op school in 1978.
Mijn eerste herinnering is uit 1971, zomervakantie op Texel, ik was toen nog geen drie, en betreft een plastic speelgoedauto die ik van een jongetje had afgepakt en moest teruggeven van mijn moeder. (1e herinnering, auto!)

Er zijn verschillende theorieën over het geheugen. Mijn theorie is de volgende: De indrukken die ik opdoe zijn als vlokken in een sneeuwschudbol (u weet wel) op korte termijn zijn die niet te raadplegen omdat ze nog kris-kras door elkaar zweven. Op langere termijn, als elk vlokje zijn plaats heeft gevonden, kan ik de vlokjes makkelijker terugvinden. Maar dan moet je daarna niet meer schudden natuurlijk.

Tien jaar geleden begonnen de slapeloze nachten. Anderhalve maand duurde deze vicieuze cirkel van wakker liggen—-> paniek omdat je vroeg op moet—-> wakker liggen. In het weekend sliep ik wel omdat ik dan niet vroeg op moest. Uiteindelijk heeft de dokter het doorbroken met een stevig slaapmiddel. Een nacht slaap helpt beter dan de beste antidepressiva.

De slaapmiddelen bleven uiteindelijk gewoon op mijn nachtkastje liggen. Het weten dat ze er lagen was genoeg om de paniek niet te laten toeslaan. Toen ik met mevrouw Mack ging samenwonen, verdwenen de slapeloze nachten als sneeuw voor de zon. Toen ik met haar trouwde kwamen ze weer net zo hard terug, maar dat had eigenlijk meer te maken met Mack (de echte) die er drie keer per nacht uit wilde om zijn sproeiinstallatie open te zetten.

Maar toch is het anders als je door een hond of een baby uit je slaap wordt gehouden, dan door niets. Vannacht lag ik wakker door niets. Van een uur of drie tot zes. En ik ben de hele dag niet uit mijn dufheid ontwaakt. Normaal kan ik best goed tegen weinig slaap. Maar vandaag dus niet.

Mijn beste slaap ooit heb ik altijd onthouden. Ergens in augustus 1996, na een Formule 1 weekend in de Ardennen, sliep ik in het huis van mijn moeder, die toen op vakantie was en destijds een huis met weiland en schapen had. In haar koele kamer met balkon, sliep ik met de balkondeuren open, van negen uur 's avonds tot negen uur 's ochtends. Ik werd wakker van het geloei van de enige koe tussen de schapen. Wat een prachtig geluid zo vlak onder je balkon.

Weltrusten.

Vandaag heb ik wat teruggedaan voor de natuur, in het bijzonder voor de koolmezen. Onze grijze huisplaag, Sophie, kwam met een trotse tred in mijn richting lopen, in haar bek een vogeltje dat z'n kopje nog niet had hangen, integendeel, het keek nogal verbaasd over wat hem was overkomen.

Na een goed door mij uitgevoerde charge, verslapte even de concentratie van de gluiperige huisnazi, waardoor de vogel een poging deed om te ontsnappen. Met een katachtige reflex ontweek de mees de eveneens katachtige reflex van de kat. Ik verbaasde mij over de vogel die ongeschonden en twee en een halve meter hoger op een tak ging zitten analyseren wat er was gebeurd.

Sophie bleef nog dreigend om de boom heen lopen, maar moest een minuutje later erkennen dat ze had verloren. En zo'n vogeltje, zou dat nu beseffen dat zijn leven aan een zijden draadje heeft gehangen? Of kennen vogels die uitdrukking niet omdat zijde ten eerste sterk genoeg is om een vogel te dragen, en ten tweede, zou het breken, fladderen ze gewoon weg?

In elk geval, zo'n vogeltje, met zoveel geluk, zou dat vannacht slapen als alle andere nachten, of schrikt het steeds wakker, en slaat het dan een kruisje?

Op de lagere school, vierde klas, had een vriendje ergens het handlezen geleerd en natuurlijk wilde iedereen zijn hand laten lezen. Toen ik aan de beurt was zei hij triomfantelijk iets over dat mijn levenslijn op de helft aftakte.
Waarmee hij suggereerde dat ik op de helft van mijn leven dood zou gaan. Mijn hele leven lang heeft deze terreur me achtervolgd en leefde ik er bruut op los omdat het elk moment het einde kon betekenen. Ik werd boekhouder, ging een avondstudie volgen, las het nieuwe testament, keek discovery tot diep in de nacht en deed nog veel meer dingen die het daglicht niet verdroegen.

Tot en un momento dado, ik in de gaten kreeg dat ik nergens voor hoefde te vrezen. Het feit dat ik nog leefde wilde immers alleen maar zeggen dat ik nog niet op de helft was. En dat leefde een stuk makkelijker, hoewel het ook saaier werd. Rockconcerten, drugs, orgies, sigaretten, drank. Ik volgde de kudde.

Vroeger, toen ik nog magische gedachten had, zat ik achterin de auto met twee handen aan een denkbeeldig stuur, de spijlen van de hoofdsteun, mee te sturen om zo mijn ouders te behoeden voor een ongeluk. De termijn waarvoor ze door mij onkwetsbaar werden gemaakt mocht ik zelf stellen. Vijf jaar deed ik meestal, en een week later weer vijf jaar. Zodat ze uiteindelijk wel 1000 jaar veilig konden rijden. En dat hielp ook nog! Want het tegendeel kan niet bewezen worden. Dus was het waar.

Veel had het niet gescheeld of mij was vanavond een ernstig ongeluk overkomen. Op onze badkamer staat naast de wc een weegschaal met daarop een wc-rol houder. Tenminste, daar staat hij altijd.
Vanavond had een of andere onverlaat de wc-rol houder van z'n plek gehaald en vlak voor de wc gezet. En dat merkte ik pas toen ik ging zitten en het ding zich een halve meter in mijn bips boorde. Tenminste, dat zou er gebeurd zijn als ik niet jarenlange badmintontraining gehad had waardoor ik toen ik de eerste aanraking met het onding voelde, mijn neerwaarts zittende beweging (sinds ik samenwoon plas ik zittend) razendsnel kon omzetten in een sprong in de lucht.

Want leg dat maar eens uit op de huisartsenpost. Ja ja, er per ongeluk op gevallen, dat zeggen ze allemaal.

Ik dacht vanavond ineens, laat ik eens nadenken over mijn eigen hersenen. Vrijwel gelijk bedacht ik toen dat dat strikt genomen helemaal niet kon omdat mijn hersenen dan over zichzelf zaten na te denken.
De hersenen van een mens zijn complexer dan de meest geavanceerde computer, maar of dat een compliment is aan de hersenen of een belediging aan de computer, of dat het gewoon betekent dat ze ingewikkeld zijn terwijl het veel simpeler kan, kan ik niet bedenken.

Wat ik wel kan bedenken is dat de hersenen inefficiënt werken. Want waarom zou de linkerhersenhelft het rechterdeel van het lichaam moeten aansturen en andersom? Geen neuroloog die het weet dus zal ík wel weer met het antwoord moeten komen. Zou links links aansturen, zou het reactievermogen van een mens zoveel sneller worden dat het onmogelijk werd om nog een keeper op het verkeerde been te kunnen zetten. Uit deze redelijk briljante conclusie volgen nog briljantere conclusies, namelijk dat voetbal helemaal geen bijzaak is want onze hersenen zijn speciaal gemaakt om doelpunten met voetbal mogelijk te maken! Anders zaten we elke wedstrijd tegen de brilstand* aan te kijken. Bovendien volgt er uit dat de mens wel geschapen moét zijn want in tegenstelling tot een schepper kon de evolutie nog niet weten dat wij later zouden gaan voetballen. Of gelooft u soms zelf dat toen we nog niet voetbalden de linkerhersenhelft de linkerkant van het lichaam aanstuurde?

Dit soort ingevingen heb ik ongeveer elk kwartier. Al vanaf dat ik een klein jongetje was. Met zo'n gave moet je ook heel bewust omgaan, omdat het natuurlijk een onvoorstelbaar krachtig wapen is, mocht het in verkeerde handen vallen. Daarom doe ik er niet al teveel mee.
In volgende sessies leg ik u uit wat de functie is van de schijnbare inefficiëntie van het ondersteboven binnenkomen van beelden op het netvlies, waarom Einstein en Newton niet konden drummen en wat die 80% herseninhoud nu doet, waarvan geleerden niet weten waarvoor die dient.

* 0-0

Intussen is het met de vrouwenemancipatie zover dat zelfs ik me erbij heb neergelegd en dat vrouwen vrijwel elk beroep kunnen uitoefenen (zelfs dat van formule 1 coureur) zonder dat mannen in opstand komen. Een mooi voorbeeld hoorde ik een paar maanden geleden toen een vrouw vertelde dat ze commandant was op een oorlogsschip. Dubbel knap vind ik dat, het lijkt me eerlijk gezegd nog best leuk om onder haar te dienen, maar het feit dat ik het dubbel knap vind wil natuurlijk al zeggen dat ik nog niet genoeg mee-geëmancipeerd ben. Als dat zo zou zijn was me dit feitje helemaal niet in het bijzonder opgevallen.

Maar we zijn er nog lang niet. En dat is de dames eigen schuld. Want wat was laatst de uitkomst van een onderzoek door een sociaal-econonoom? De diepte van het decolleté daalt naarmate de economie daalt, en bij aantrekkende economie worden decolletés minder diep. Ja, met zo'n afhankelijke instelling komen we er natuurlijk nooit.

Vorige week, in Hengelo bij Rowwen Hèze, zat ik naast mevrouw Mack, die ik eeuwige trouw beloofd heb, te wachten op wat komen ging. En wat kwam er? Toen het gordijn openging, je kon ze niet missen, twee achtergrondzangeressen die niet alleen heel aangenaam konden zingen, maar er ook nog eens heel aangenaam uitzagen. De een nog aangenamer dan de ander. En over die een wil ik het vanavond even hebben.

Voor de volledigheid moet ik even melden: de ander was al mooi, maar die ene…wow. Ademloos naar gekeken geluisterd. Wat kon die zingen! En alleen mooi zijn is leuk als je fotomodel bent maar in het echte leven is uitstraling nog veel belangrijker. En deze had vooraan in de rij gestaan toen de uitstraling werd uitgedeeld. Ik denk zelfs dat heel Hengelo een avondje radioactief was door haar uitstraling.

Toen Jacques Poels, zanger van RH, haar even later voorstelde als Simone, informeerde ik bij mevrouw Mack wat zij van de naam Simone vond, voor het geval onze in augustus uitgerekende dochter een meisje wordt. En gelukkig kan ze tegen een grapje, al heeft ze soms geen idee van het waarheidsgehalte van mijn opmerkingen. (Of wel, en denkt ze "ach gut") In elk geval, de lach van Simone laat het bloed sneller stromen, halveert de zwaartekracht ter plekke en maakt dat een man zich achterlijk gaat gedragen.

Dus, wat doe ik…Op de internetsite van RH vroeg ik in de reacties of ik het telefoonnummer van Simone kon krijgen. Lolletje. Ik weet, ik ben 38 en getrouwd, maar dit is macht der gewoonte, bovendien moest mevrouw Mack er erg om lachen.
Maar ze moest nog veel harder lachen toen ik vandaag het volgende berichtje in mijn mail had.

Hoi Maurice,

Ik heb gelezen dat je mijn telefoonnummer hebt opgevraagd….Ik wil je wel mijn e-mail adres geven bij deze.

Groeten Simone

Ik zag bij Lotto weekend miljonairs een vrouw, type Sjaan, die won een dure flatscreen tv. Ze was zichtbaar ontroerd en stamelde: "De droom van mijn man." Haar man was niet thuis op dat moment, ongetwijfeld in de voetbalkantine maar ik werd lichtelijk jaloers op die droom en hun vermogen tot tevredenheid.

Mijn dromen zijn zo veel ingewikkelder dat ik niet goed in staat zou zijn ze uit te leggen en zelfs zou ik ze realiseren betwijfel ik of ik er gelukkig of tevreden van zou worden. Ik zou denk ik weer kind willen zijn maar dan met de kennis die ik nu heb maar dat is een schijnbare tegenstelling. Ik zou in Monaco willen wonen maar eigenlijk alleen om er indruk mee te maken op anderen want ik vind het hier ook wel best en ik zou willen weten wat er na dit leven komt en of het echt zo is dat God ons van een afstand in de gaten houdt.

Vanmiddag zijn Hans en ik voor het eerst in ons leven met elkaar op de bank in slaap gevallen. Op de achtergrond stond onze 18 jaar oude kleurentelevisie zachtjes aan. Het deerde mij niet dat het beeld geen tweetriljoen megapixels had. Ik hoorde dat mevrouw Mack een foto maakte en dat even later de buurvrouw door de achterdeur binnenkwam en dat ze met elkaar stonden te fluisteren, maar ik deed net of ik sliep. Dat deed ik als kind ook, als mijn moeder nog even kwam kijken of we nog onder de dekens lagen en ons dan toedekte, dan deed ik net alsof ik sliep. Of ik droomde dat ik net deed alsof ik sliep want volgens mevrouw Mack snurkte ik en dat simuleer ik eigenlijk nooit.