Categorie: Typisch Mack

Mij kwam een vrouw tegemoet die volgens haar aan de rechterkant van de weg liep. Ik liep aan de linkerkant, dus de oplettende lezer begrijpt nu dat we aan dezelfde kant liepen.

Ik voelde me nog steeds niet optimaal, moe eigenlijk, en ik vroeg mij af waarom ze niet aan de andere kant liep. Je moet aan de linkerkant lopen is mij geleerd, dus grote kans dat dat nu veranderd is zoals ze alles veranderen om de grond onder mijn voeten weg te graven. De vrouw was jonger dan ik, dus zij zou die nieuwe regel wellicht kennen.

Maar ik niet, ik ben van de oude stempel dus ik loop links en anderen moeten opzouten. Het moment begon te komen dat één van ons moest uitwijken en ik stond in mijn recht. Maar, ik ben ook van de oude stempel en hoffelijkheid is belangrijker dan je recht opeisen. Ik week dus uit in de berm zodat ze ongehinderd kon passeren. Ze groette me ik het voorbijgaan, en ik voelde me iets minder moe. Dit voelde juist en zo moet het blijven. Een man moet offers brengen aan een vrouw die zich buiten haar huis waagt en moet zorgen dat ze niet in gevaar wordt gebracht.

Als het een andere man was geweest had ik mijn recht opgeëist en had die moeten wijken. Als hij mij geraakt zou hebben zou het uitgevochten moeten worden in een duel op leven en dood.

Nog geen drie maanden geleden verhuisden de kinderen van kamer. Ik legde laminaat, zette wat kasten in elkaar en legde de snoeren en kabels. Het was mooi, mooier dan die kamer ooit was.

Tambam ging haar kamer schoonmaken vandaag, een soort schoonmaakwoede en was de hele dag bezig. En ik was nietsvermoedend met andere dingen bezig, en zelfs nog wel tevreden met dit ijverige kind. Totdat ze mij riep om even te helpen op zondagavond na het eten. Ze had wat veranderd en er moest even een snoertje worden aangesloten.

En ik denk bij mezelf, waarom nu, waarom ik, waarom? Alles staat in de meest onmogelijke posities, zover mogelijk van stopcontacten of internetaansluitingen vandaan. De tv staat voor het raam en alle kabels hangen over de verwarming. Ik had speciale subtiele verlengsnoeren gekocht waar ze haar telefoon mee kon opladen bij haar bed, maar nu moest daar ineens een stekkerdoos met zes stopcontacten in. Dat gaat dus niet. En het leek ook ineens mijn probleem.

En ook hier geldt, waarom altijd die veranderdrift in de mens? Als iets werkt dan moet je het ongemoeid laten. Dat is ook precies de reden waarom ik gisteren zo over de zeik ging met mijn auto, we hadden twintig jaar lang cassettebandjes in de auto, dat werkte uitstekend, maar nee, dat moest van cd naar usb, naar streamen, en allemaal voor precies hetzelfde eindresultaat, behalve dan dat we enorm veel verder van een Elfstedentocht zijn verwijderd.

Nou ja, ik deed het vroeger ook, die zolderkamer om de haverklap veranderen. Ik had dezelfde zolderkamer, driehonderd meter verderop. Maar er waren nog niet zoveel kabels, en vooral viel ik mijn vader er niet mee lastig. Ik had niet eens een vader meer. En had ik hem wel dan had hij gezegd: over tien minuten staat alles weer zoals het stond!

Nee, met uitsluitend mannen zoals mijn vader en ik had de wereld er heel anders uitgezien. Dan schreef ik mijn logjes waarschijnlijk nog op papier, kopieerde ik ze 100 keer en stuurde ik ze per post naar u op. En daar was u net zo blij mee geweest als u niet beter wist!

Een paar weken geleden liep ik met Lori in het losloopgebied. Ik gooide de bal, zo’n oranje rubberen met zo’n kunststof werpding waardoor je zeker twintig meter verder gooit dan zonder. Wat de hond eraan vindt snap ik niet, maar ze kan er geen genoeg van krijgen. Totdat ik de bal door de kruin van een boom gooide en hij klem kwam te zitten precies tussen de oorsprong van twee takken. Lori was teleurgesteld dat de bal niet meer naar beneden kwam, en ik probeerde hem nog naar beneden te gooien met een stok, maar de bal zat te hoog. Bovendien had Lori haar zinnen nu op de stok gezet dus dat werd te gevaarlijk.

Ik kom niet dagelijks op die plek, maar als ik er was probeerde ik, als niemand keek, de bal naar beneden te gooien met een nieuwe bal. Maar dat was zo goed als onmogelijk. Soms miste ik het doel met wel anderhalve meter. Steeds als ik er kwam probeerde ik het een paar keer, maar hoe meer tijd verstreek hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat die bal daar voor eeuwig zou blijven hangen.

Meestal loop ik tussen de middag ergens anders, en kom ik over een veld waar een paar tractorbanden liggen. Ook daar probeer ik de bal altijd in de banden te gooien maar nooit lukte me dat. Tot deze week. Een prachtige worp met de kunststof houder en de bal belandde precies in de tractorband. De afstand was zeker dertig meter dus ik was blij. De volgende dag kwam ik in het losloopgebied en beproefde mijn geluk. De eerste drie worpen kwamen in de buurt maar waren mis. Maar de vierde, een prachtworp die recht op het doel afvloog. En ja hoor, de bal kwam los en twee ballen vielen uit de boom. Lori wist niet hoe ze het had en met beide ballen in haar bek liep ze hijgend terug naar de auto. De voldoening die ik voelde! Ik wilde het eigenlijk gelijk appen naar mijn vrouw, maar besloot toch maar te wachten met vertellen tot ze aan het eind van de middag thuiskwam.

Is het u ook opgevallen dat we met z’n allen een nieuw stopwoord aan het ontwikkelen zijn? Jan-Joost van Gangelen doet het om de haverklap, maar hij is niet de enige, je hoort het steeds vaker. Het gaat om het woordje “zeker” als bevestigend antwoord op een vraag. Dus in plaats van dat je “ja” zegt, of “jazeker” of “vast en zeker”, is het nu alleen “zeker” geworden.

Nu ik het gezegd heb gaat het u zeker en vast ook opvallen. Mij vallen dit soort dingen altijd op omdat ik niet van overbodige veranderingen hou. We hebben al genoeg woorden, dus om er steeds weer nieuwe termen bij te halen, omdat taal zogenaamd leeft, is wat mij betreft onzin. Een jaar of twintig geleden zeiden veel vrouwen ineens om de haverklap: “geweldig” waar ze vroeger “wat leuk” of “enig” gezegd zouden hebben. En waar ze vroeger zeiden: “Chinees eten is lekker”, zeggen ze nu: “Sushi, ik hou ervan.” Niet alleen is Chinees eten niet meer in de mode, het is ook kennelijk ook niet meer lekker.

Mijn vermoeden, waar ik vroeger “mijn ergernis” zou zeggen is dat je nét even anders uitdrukken nodig is om je los te maken uit de saaie groep en over te stappen naar de hippe groep. Je wilt tenslotte bij de hippe groep horen. Dat denk ik tenminste, maar ik weet zeker dat niet iedereen dat met mij eens is. Dat hoeft ook niet, als je het niet met elkaar eens bent wil dat niet zeggen dat er ook twee waarheden zijn.

Nou ja, ik trapte er laatst ook zelf een keer in en tot mijn eigen teleurstelling antwoordde ik met het woordje “zeker.” Het gaat bijna vanzelf.

Hans verkocht een game-laptop, 3 maanden oud, via marktplaats, afgesproken prijs was 1000 euro. Er waren twee geïnteresseerden, maar de eerste was iemand uit Den Haag. Ik had me nergens mee bemoeid, maar Hans vroeg mij of we diegene even bij de bushalte op konden halen. In de auto zei Hans dat hij niet het idee had dat de ander heel goed Nederlands sprak, en dat klopte. En ook geen Engels, alleen Turks zei hij. Hij vertaalde met z’n telefoon. Hij kwam uit Syrië en was hier zeven maanden.

Het riep bij mij wat vragen op, maar vooral hoeveel lef deze jongeman moest hebben om zonder kennis van de taal bij vreemden in de auto te stappen en mee naar hun huis te rijden. Ik vertelde dat we een hond hadden en of dat een probleem was. Toen hij het vertaald had zei hij geen probleem. Maar toen hij de hond zag deinsde hij achteruit en durfde niet naar binnen. Ik deed de hond in de tuin waarop hij binnenkwam. Ik verwachtte een korte inspectie maar Hans had de boel gereset waardoor er opnieuw geïnstalleerd moest worden en dat nam zomaar drie kwartier in beslag. Hij merkte kleine beschadigingen op en vroeg om de factuur en de doos. De doos had Hans niet meer en hij wist ook niet hoe de krasjes erop kwamen. Dat is wel typisch Hans, lekker slordig met je spullen omgaan en de doos weggooien.

Ik dacht dat de prijs al overeengekomen was maar ik dacht ook dat de laptop in nieuwstaat was. Ik zei Hans om er 100 euro vanaf te doen maar op de telefoon van de man stond: staat u mij toe hem voor 850 te kopen. Heel netjes, maar nee. Hans maakte het hem ook nog duidelijk, 900 of niet. Linda zat zich sowieso al te ergeren aan de andere kant van de kamer en ik vroeg haar het aan mij over te laten. De situatie werd een klein beetje ongemakkelijk en de man zei dat hij nog een half uur nodig had om de installatie te voltooien. Hij en Linda stonden op het punt hem eruit te werken maar ik zei, hij komt helemaal uit Den Haag, geef hem even.

Toen hij klaar was wilde hij betalen met 850 euro. Toen was Linda er klaar mee en zei dat hij op moest houden waarop de man 900 betaalde. Ik bracht hem terug naar de bushalte, en als hij niet zo had zitten zeuren had ik hem naar de trein gebracht. Maar ik bleef het bewonderenswaardig vinden, ik zou zoiets toch nooit uithalen, en al helemaal niet in een ander land, uit angst dat ze me zouden vermoorden en ergens in een container achterlieten.

Ik ben ergens ingetrapt maar ik weet nog niet waarin. Dat komt vast nog. En niet dat ik niks vermoedde, integendeel, al mijn alarmbellen gingen af, maar tot nu toe speel ik mee. Een Russische mailde mij dat haar zoontje graag ansichtkaarten uit het westen zou ontvangen. Hij had alleen kaarten uit voormalige Sovjet-landen maar uit het westen was lastig. Hoe deze Russische aan mijn e-mail kwam is mij niet duidelijk en heb ik ook niet gevraagd. Ik schreef alleen terug: “geef me zijn naam en adres.” Dat beantwoordde deze Russische, haar zoon had een typische Russische jongensnaam maar door Elton John denken wij dat het een meisjesnaam is. Ze gaf een adres op in volgens haar een kleine stad, maar qua inwoners toch groter dan Utrecht, en ze bedankte me.

Ik zocht het adres op en na enig denk-en vertaalwerk vond ik het op Google maps. Ik vond op Facebook ook een mevrouw met die naam in de betreffende plaats. Duidelijk nep, want ze was veel te mooi en had maar enkele mannelijke vrienden uit het westen. Maar misschien was haar naam wel het Russische equivalent van ‘Karin de Vries’ en zijn er meerdere van. Hoe dan ook, ik dacht: “wat kan mij in godsnaam gebeuren met een vrouw zoals jij aan mijn zij?” Met Hans de Booij ging het ook niet heel lekker nadat hij zichzelf deze vraag stelde. Kennelijk gebeurde er toch iets onverwachts.

Goed, een kleine kans dat het echt was, en ik zag niet waar dit fout kon gaan dus reed ik tussen de middag naar het postkantoor, haalde drie ansichtkaarten en postzegels voor het buitenland, betaalde een tientje en schreef de kaarten. Dear Nikita. Het enige dat ik kan bedenken is dat ik straks een bedankje per e-mail krijg en dat ze zo mijn vertrouwen probeert te winnen en ik straks 1000 euro overmaak. Ik zal toch niet voor dat tientje opgelicht zijn?

Nou ja, ik ben in elk geval op mijn hoede, maar misschien had ik dit al niet moeten doen en heeft de KGB nu mijn handschrift en vingerafdrukken. Want daar zullen ze vast achteraan zitten. Wordt vermoedelijk vervolgd.

Mijn vrouw prijst mijn geduld wel eens. Terwijl ik echt wel ongeduldig ben. Maar wat zij bedoelt is je ergens niet bij kunnen neerleggen en maar doorgaan totdat de puzzel is opgelost. Ik zie dat niet als geduld, het is een innerlijke drang, een instinct, een stem van boven, het niet willen opgeven. Gisteren viel de wifi weg nadat ik klaar was met de bedden van de kinderen in elkaar te zetten. Ik was er al helemaal klaar mee, dus ik tyfte wat af, al heb ik geen idee wat dat betekent. Maar drie kwartier later werkte het weer, dacht ik.

Vandaag om een uur of vier, ik was nog aan het werk, viel internet uit. Geen idee wat daar nu aan de hand was, maar vier uur later, na eindeloos resetten, gebruiksaanwijzingen lezen, trappen lopen, snoertjes verwisselen en afwachten had ik alles weer werkend. Ik weet nog steeds niet waar een experiabox voor dient, ik weet alleen wel wat de knipperende lampjes en de knopjes betekenen. Hetzelfde geldt voor het modem.

Achteraf denk ik dat het van kamer wisselen van de kinderen er mee te maken had. Die hebben al hun tv-, internet- en wifi-aansluitingen eruit getrokken en er op een foute manier weer ingedaan, zonder dat ik het wist natuurlijk. Zelfs een adapter paste niet meer in het tv-kastje om een hele mysterieuze reden. Maar ook die reden vond ik.

Het is een kwestie van steeds een beetje verder komen en steeds meer begrijpen. Toen ik na het eten de hond uitliet begon het me te dagen dat er boven wel eens iets mis kon zijn. Dat steeds dichterbij de oplossing komen is de motivatie om maar door te gaan. Het is geen kwestie van geduld. Het is een kwestie van intelligentie. En dwangneurose.

Ik sla nooit geliefden, maar vandaag moest ik een uitzondering maken. Ik heb Tammar in haar meest dwarse bui ooit wel eens een trap gegeven, en nog veel vroeger mijn zusje in net zo’n dwarse bui, maar het geeft alleen maar een slecht gevoel. Misschien deed het mij wel meer pijn dan hen. Wat dat betreft begrijp ik niet dat er vroeger zo lustig op los werd geramd door vaders.

Degene die vandaag de klos was, was Lori. Ook zij zit in haar puberteit en neemt het ineens niet meer zo nauw met mijn gezag. Ik speel altijd met haar tijdens het uitlaten, maar als ik “los” zeg, moet ze loslaten. Tot nu toe lukte dat, maar gisteren liet ze het touw waaraan ik trok niet meer los. Ik trok aan haar oor, draaide haar nekvel om, ik deed zelfs een nekklem, maar niets hielp. Ze hield vast. Het enige dat mij nog restte was haar aan de lijn te doen en linea recta naar huis te gaan. Klaar met het spelen. Thuisgekomen vroeg ik me af of ze dat nu begrepen had. Nee natuurlijk niet! Aan de lijn en niet meer spelen is geen straf.

Vandaag probeerde ik het opnieuw. Zelfde touw, zelfde rondje, en zelfde situatie. Ze liet niet los. Ik gaf haar een ram met de leren riem. Bij de tweede liet ze los. Even daarna liet ze weer niet los, maar nu hoefde ik alleen maar te dreigen met de riem, en ze liet los. Ik was weer de baas.

Die laatste zin, die meen ik totaal niet, want ik laat mijn hond luisteren door te slaan of te dreigen en ik ben er helemaal niet trots op. En waarom ik het zo belangrijk vind dat ze loslaat als ik dat zeg weet ik eigenlijk ook niet. Alsof ze een politiehond is. Misschien moet ik er minder een punt van maken als ze een keer niet luistert. Ze luistert toch al beter dan alle vorige honden bij elkaar.

Een geliefde slaan is in het algemeen geen goed idee. Dat moet je niet willen. Zelfs als je dat nooit doet, geef je ze onbedoeld al wel eens een klap in het gezicht. Honden zijn wat dat betreft minder gevoelig. Gelukkig maar. Anders kon het nog wel eens een lastige zaak worden.

We zijn in een hotel in Kijkduin. Hond mee, kinderen thuis. Heeft Linda geregeld voor mijn verjaardag morgen. Zij vindt er niks aan, dat strand, een spelende hond, eten aan een strandtent en een overnachting in een hotel. Maar ze offert zich op voor mij. Dat is wel lief.

Ik word dus 55. Ik ben bijna op de helft. Tegenwoordig worden we veel ouder en mijn generatie begint daarmee. Ik heb mijn hele jeugd smerige groenten moeten eten, dat krijg ik niet meer ongedaan gemaakt, met geen 100 dönerschotels. En appels, elke dag wel twee, maar die vond ik wel lekker. Mayonaise kregen we niet, want dat was ongezond, net als frisdrank. Een dropje per dag, dat kreeg ik, en in het weekend een glaasje goedkope cola en een klein bakje chips. Feest!

Dat alles heeft er voor gezorgd dat mijn binnenste in superstaat moet zijn. En ja, ik merk nog niet zo veel van ouder worden, behalve dan die leesbril. Nou ja, er zijn heus nog wel wat dingetjes die niet meer zo gaan als toen ik dertig was. Toen was ik op mijn top. Maar bijvoorbeeld spierpijn na het sporten, heb ik niet. Zelfs niet de eerste keer na de vakantie. Er zijn zelfs dingen beter geworden. Mijn rug bijvoorbeeld, geeft veel minder klachten als toen ik in de dertig was.

Goed, geestelijk is het allemaal wat lastig. Ik kan er nog steeds niet mee omgaan dat de tijd verstrijkt. Zat er gisteren nog met de huisarts over te praten. Die zei dat ik toch echt niet jonger ging worden. En ja, daar heeft hij waarschijnlijk een punt. Je weet het niet helemaal zeker met de huidige wetenschap, want ook het verouderingsproces van cellen heeft hun aandacht. Maar zelfs als ze dat lukt weet ik niet of we daar blij van moeten worden. Als ik de enige was, dan wel, maar als niemand meer ouder werd, wat is dan nog de waarde van het leven?

Ik begreep door het lezen van een paar artikelen over Nietzsche dat ik dezelfde denkwijze heb. Alleen 100 jaar later, maar daar kan ik ook niks aan doen. Was ik 100 jaar eerder dan Nietzsche geboren, had ik nu met de eer gestreken. Hoewel, dan had ik het waarschijnlijk niet opgeschreven omdat er geen weblog was. Hoe dan ook, ik heb hier dingen geschreven die op hetzelfde neerkwamen.

Overigens, voor één nacht in dit hotel betaal ik hetzelfde bedrag als voor één maand huur voor mijn flatje in 1995. Maar toen was ik zesentwintig. Ik verdiende denk ik 2800 gulden bruto, dat verdient mijn 18 jarige zoon nu netto in euro’s. Goed, inclusief reiskosten. Maar toch. Tijden veranderen. Ik niet. Ik blijf altijd hetzelfde.

Ik lig hier alleen in de veranda. Ik heb meer dan twee uur gelopen met de hond, en er staat een duvel speciaalbier naast me. Ik heb een korte broek aan, op deze voorlopig laatste dag van de zomer. Hij kwam wat moeizaam op gang, en hij was niet zo heet als bij onze oosterburen, maar toch, hij was fijn.

Vanaf morgen gaat het regenen en wordt het kouder. Je hebt er niks over te zeggen maar van mij mocht het nog wel even door. De zon, onze ster, maakt alles schoon wat vies is. Met een beetje hulp van onszelf uiteraard. Hij geeft warmte die we nodig hebben, ik klaag er zelden over. Als we water hebben kunnen we de zon verdragen en ik vind hitte fijn. Tenminste, als ik niks hoef. Dan span ik me graag in, zweten voelt gezond, of ik zoek de schaduw op, ik kan zelf kiezen. Het liefst lig ik in het gras, al dan niet met de hond naast me.

Sneeuw heeft een soortgelijk effect. Als het sneeuwt geeft me dat ook energie. Dan kun je maar door blijven lopen, de kou trotserend, in de wetenschap dat er een warm huis op je wacht. Ik gedij eigenlijk prima in Nederlands extremen. Nu nog leren om alle kwakkeldagen door te komen.