Categorie: Typisch Mack

Het nieuw voorgestelde kabinet is meer van hetzelfde. Gelukkig, de grondwet zal nu vermoedelijk veilig zijn, maar voor de rest zijn we er weer ingetuind. Langer doorwerken, korter WW, hoger eigen risico, een vrijheidsbijdrage en het ongemoeid laten van bedrijven die gigantische winsten maken.

De veelgeprezen Rutte loofde Trump en zei dat Trump dingen voor elkaar gekregen had die andere presidenten nooit voor elkaar hadden gekregen zoals de 5 procent bijdrage voor de Navo. Daar heeft Rutte volkomen gelijk in, ware het niet dat Trump zelf de oorzaak is dat we nu in deze situatie zitten. Onder vorige Amerikaanse presidenten werkte de 2% prima en voelden we ons veilig. Goed, Trump had een punt dat we niet aan onze verplichtingen voldeden, maar dat had opgelost kunnen worden. De vrijheidsbijdrage is hier het gevolg van. Meer geld naar defensie omdat Trump anders dreigt met oorlog.

Het verkoopt natuurlijk prima aan de Nederlander die hier met open ogen instinkt, zoals Nederlanders eigenlijk overal instinken als de VVD het zegt. Ik sprak gisteren een vrouw, VVD-stemmer, die vroeg wat ik gestemd had. Ik gaf aan dat het Timmermans was, waarop ik gelijk een reprimande kreeg. Die geven maar geld uit, het kan niet op, veel te soft, asielzoekers, en meer van dat soort jaren zeventig retoriek. En dat stikstofgezeik vond ze ook maar niks. Vervolgens ging het over de huidige dreigingen in de wereld en het noodpakket wat zij nog niet had. Ik ook niet trouwens. Maar als grapje vroeg ze of ze dan bij ons kon komen als het het zover was. Waarop ik als grapje terugzei dat als ze VVD stemt, het wel ieder voor zich was en dat ze niet bij mij moest aankloppen. Toen werd ze iets serieuzer en zei dat ze ervanuit ging dat als het zover was, de regering wel voor haar zou zorgen. Waar ze dat vertrouwen vandaan haalde weet ik niet, en waarom ze VVD stemt al helemaal niet.

Ik stemde links omdat ik tevergeefs hoop een eerlijkere verdeling. Ik kijk minder naar de voor 1000 euro frauderende uitkeringstrekker dan naar de voor de 50.000 euro frauderende, maar veelgeprezen ondernemer. Bij de VVD voel ik walging, misschien onterecht, maar dat komt door VVD partijcongressen waar volgevreten mannen in pakken aan het rietje in hun flesje jus d’orange staan te zuigen en staan te blaten over aandelen en crypto en niet de geringste bereidheid hebben om hun verkregen welvaart te delen. Want ze hebben er zelf hard voor gewerkt, zeggen ze dan. Zo is het ook de eigen schuld van de uitkeringstrekker dat die in de bijstand zit. Ieder voor zich.

Ik lijk misschien een linkse rakker, maar ik ben dat niet. Ik ben voor regels die voor iedereen gelden, en ik haat opscheppers, dat is alles.

Gisteren, de laatste dag van 2025 was ik op een uitvaart waar stevige housemuziek werd gedraaid omdat de overledene geluidstechnicus was op onder andere houseparty’s. Ik vond het nog wel mooi ook. Wat ik minder vond was de ceremoniemeester, een vrouw die het allemaal te persoonlijk maakte naar mijn smaak. Ze sprak constant de nabestaanden aan en vertelde hen wat de overledene, die zij niet gekend had, wel niet van hen vond. Toen dacht ik, mocht ik er mee te maken krijgen dan moet je zo’n man of vrouw duidelijk maken hoe je het wil. Of eigenlijk, dat hoeft helemaal niet. Dat moet bij het eerste gesprek al duidelijk zijn, of zo iemand een belangrijke bijrol gaat spelen of een slechte hoofdrol.

De overledene, een oud buurjongen, had ik veertig jaar niet gezien en die teller loopt door want ik heb hem nog steeds niet gezien. Zijn zusje had ik ook veertig jaar niet gezien, maar die teller begint opnieuw. Ik vroeg of ze wist wie ik was, ze noemde mijn naam en gaf me een knuffel. Zijn ouders had ik iets korter niet gezien, maar dat kan ook al 20 jaar geleden zijn. Ze omhelsden me allebei.

Het gaat hard, een mensenleven. Het begon me voor het eerst op te vallen toen er weer een schooljaar voorbij was. Maar even daarvoor had ik nog achter in de auto gezeten bij mijn ouders en nagedacht over dood en ouderdom. Ik was pas acht of negen en constateerde dat dat voor mij niet aan de orde was en ook nooit zou komen. Maar nu praat ik over veertig jaar geleden. Over toen ik acht was, bijna vijftig jaar geleden. En dat je mensen twintig jaar niet kunt zien. Een hap uit een mensenleven.

En nu is er weer een jaar voorbij, een triest jaar voor de menselijkheid als je het mij vraagt, maar een goed jaar voor de mensheid. Ons aantal is wederom toegenomen. En daarmee het aantal negatieve krantenberichten. Want de positieve komen bijna niet in het nieuws. Gelukkig ben ik er nog. Altijd opgewekt, positief en wars van sarcasme. Een gelukkig 2026!

In een vorig leven heb ik in een bos gewoond, dat moet wel. Of aan de rand van een bos, in een hut. Of ik kom uit een dorp waar alles hetzelfde bleef. Als kind luisterde ik al jaloers naar de verhalen van mijn vaders jeugd. Ik was al net te laat geboren, want daar waar ik mijn hut wilde bouwen was al vlakbij een snelweg. In mijn vaders jeugd was die snelweg er niet en was het in mijn ogen onbewoond gebied. En onbewoonde gebieden zijn het mooist. Vooral als ik er woon.

In mijn vorige leven klopte al mijn ideeën die ik had over het leven nog. Ze waren nog niet weggewookt om maar even een zelfverzonnen term te gebruiken. Ik kan ook niet heel goed omgaan met veranderingen, ik trek nog net wisseling van seizoenen maar dat is slechts omdat het een cyclus is. Ze hadden mij als kind ook nooit boeken moeten laten lezen of tv moeten laten kijken. Ik ging geloven dat wat er in dat boek gebeurde, echt kon, en ik misschien wel de hoofdpersoon kon zijn. En dat alles een overzichtelijk romantisch geheel was, zoals mijn lagere schoolperiode. Maar ook die veranderde halverwege naar basisschoolperiode. Waarom? Laat me met rust!

Ook de buurt waar je vroeger woonde! Die was betrouwbaar want je wist wie waar woonde. Ik wist zelfs wie de buren van mijn opa en oma waren. En mijn hele jeugd bleef dat hetzelfde en mijn jeugd duurde zeker tot mijn dertiende, en achteraf misschien wel veertig jaar. En al die veertig jaar veranderde er nooit iets, en dat vond ik fijn. Goed, Van Agt werd vervangen door Lubbers, maar dat was het dan ook.

En nu heb ik last van veranderingen. Of eigenlijk van dingen die niet stroken met het wereldbeeld dat ik vormde. Het beeld van een statische wereld waar alles duidelijk was, waar goed en fout duidelijk gescheiden waren en waar de grenzen duidelijk waren aangegeven. Een wereld waarin ik prima gedijde.

Dus ja, het stond eigenlijk allang vast dat ik het lastig zou krijgen. Daarom ben ik zo gek op dieren. Die doen altijd hetzelfde, hun hele leven lang. Net als ik, toen ik nog in het bos woonde.

Mijn zoon is carnaval aan het vieren. Tenminste, hij heeft geen idee wat hij aan het vieren is, en als hij al een idee heeft, heeft hij geen idee wat carnaval betekent. Ik kan het op zijn leeftijd gooien, en dat hij er nog wel overheen groeit, maar ik was op die leeftijd al uiterst ernstig en anderen van mijn leeftijd zijn er nog steeds niet overheen gegroeid. Ik ben ook bang dat als ze de tachtig halen, ze nog steeds opeengepakt op een plein staan.

In mijn dubbele helix staat het feesten niet geprogrammeerd. Ik kan het niet, ongeacht de hoeveelheid drank. Ik merkte het al bij mijn eerste polonaise, dit is niet voor mij. Ik haak bij de tweede bocht af en aanschouw vol medelijden de van mij weg bewegende debielentrein. Vooral de machinist is niet goed snik als je het mij vraagt.

Ach, ik hou best van tradities, maar ja, ik zoek liever naar de oorsprong van de traditie en laat het ritueel aan anderen. Maar wat me wel tegen begint te staan is dat onophoudelijke gefeest in Nederland. Carnaval had wat mij betreft onder de rivieren moeten blijven en Calvijn had moeten heersen daarboven. Want zo’n lolletje is het leven tenslotte niet, we gaan er uiteindelijk allemaal aan.

Maar dan zie ik weer plaatjes van verklede heidenen die op een dorpsplein staan en die het niet uitmaakt welk feest er gevierd wordt. Drie weken geleden stonden ze er ook, toen verkleed als Duitser voor de Oktoberfesten. Een paar dagen later was het Halloween en liepen ze verkleed als Zombie. In de zomer is er elke week wel een dorpsfeest, terwijl kort daarvoor midzomernacht werd gevierd, want hoe meer buitenlandse feesten hier naar binnen mogen, hoe beter. We hebben eventueel nog ruimte voor the Fourth of July, voor quartorze Juillet, voor st. Patricksday of de eenwording van Duitsland. Misschien die jaarlijkse militaire parade in Rusland, dat geeft toch ook veel blije gezichten?

Nee, met feest heb ik niks. Wel met Ebenezer Scrooge, Fred Schuit, Al Bundy en Basil Fawlty. Daar kon je ook geen feest mee vieren. Wel met Hans. Hoe het in zijn DNA komt is mij een raadsel.

We staan aan de vooravond van de verkiezingen en ik weet het al. Ik heb geen kieswijzer ingevuld, geen debatten gevolgd, ik stem gewoon zonder dat ik daar een halszaak van maak. Ik denk niet dat een politieke partij de boel helemaal om kan gooien dus in die zin maak ik me niet vreselijk druk. Ik heb tenminste nog niet meegemaakt, zelfs het afgelopen anderhalf jaar niet, dat het ineens allemaal anders werd. De grootste politieke verandering die ik me kan heugen vond plaats onder Balkenende, met een keiharde versobering van de sociale zekerheid. Maar misschien zit ik er naast.

In elk geval, ik lees een boek over de strafkampen van Rusland, die er nog steeds zijn, en waar nog steeds mensen worden doodgemarteld, en dan denk ik: ok, waar hebben we het helemaal over hier. Nergens over. Ik lig in een lekker bed, ik heb te eten, ik heb werk en ik kan me druk maken over een bedrijf dat me geld afhandig probeert te maken. Ik weet, ook wij hebben onze problemen en die moeten ook serieus genomen worden, maar ik had ook in Soedan geboren kunnen worden als mijn ouders daar toevallig op vakantie waren in september 1969.

Maar nee, ik werd in Utrecht geboren, in een tijd van voorspoed, ik was altijd gezond en ben dat nog steeds volgens mij. Sommige dingen zaten niet mee, maar het was niets vergeleken bij een strafkamp in Siberië.

Dus ja, ik ga stemmen en ik hoop dat pas over een kleine vijf jaar weer te hoeven doen. Ondertussen vermaak ik me wel.

Er is een gadget waar maar weinig mensen iets mee hebben, maar ik kan niet zonder. De hoogtemeter. Ik had hem in een paar auto’s, maar vooral in de laatste was hij geweldig. Altijd op het scherm was de actuele hoogte beschikbaar, waardoor ik mij in het buitenland als een kind zo blij voelde als ik door de bergen reed. En hoewel in Nederland minder zinvol, toch als ik over de A50 bij Terlet kwam, of over de Amersfoortse weg, wierp ik altijd even een blik op de hoogtemeter die dan bijna 100 meter aangaf.

Mijn huidige auto heeft geen hoogtemeter, dus had ik hem nooit moeten kopen, maar ja, de ratio heeft de beslissing gemaakt in plaats van het gevoel, en auto’s dien je te kopen met gevoel. Met als gevolg dat ik nu een auto heb die ik respecteer, maar waar ik minder liefde voor voel dan voor mijn Franse Voitures. Dit onder andere door het gemis van de hoogtemeter.

Dus wat heb ik gedaan? Ik bestelde een horloge met hoogtemeter. En dan niet zo’n smartwatch, maar een analoge met een luchtdrukmeter. Ik ben geen persoon voor een smartwatch, te veel opties, te veel mogelijke displays, ik word daar onrustig van. Ik had vroeger een autoradio waarbij ik kon kiezen tussen een oranje of een blauw display en dat vond ik al lastig. Als je het op blauw had staan wilde je toch weer zien hoe oranje eruitzag en andersom. Zinloos. Ik wil één keer een keuze maken, en dat is het dan. Ik wil dan ook nooit naar een tapas restaurant.

Het was nog geen eenvoudige zoektocht, een goed afleesbaar analoog horloge met hoogtemeter, maar het is onderweg. Als ik geen hoogtemeter had gehoeven was ik stukken goedkoper uit geweest, maar de ratio deed even niet mee.

Ik keek in mijn eentje een film dus hoefde ik geen rekening te houden met of het een goede film was, ja of nee. Het was een Franse film over een balletdanseres, typisch mijn genre.

Ballet is de hoogste danskunst, al ging het deze danseres om het dansen op zich. Ze danste voor haar overleden moeder en om erkenning van haar vader, die het maar druk had met zijn werk als advocaat. Haar lichaam is gespierd en soepel, heel anders dan het mijne, dat is alleen gespierd. Haar bewegingen zijn gracieus en haar gezicht is klassiek. Tijdens een voorstelling breekt ze een enkel en gevreesd wordt dat ze nooit meer kan dansen. Later, tijdens haar revalidatie komt ze in contact met een groep moderne dansers, uiterst vage lui. Maar Elise, zo heet ze, heeft daar geen oordeel over zoals ik en danst met hen mee.

Een vagerd met een neusring probeert haar te versieren met vage bezweringen want mannelijke dansers zitten niet op dansen omdat ze dansen zo leuk vinden. De danseressen denken echter van wel. Gelukkig valt ze niet voor de vagerd, en ook niet voor haar fysiotherapeut met knot die zogenaamd alleen vrienden met haar wil zijn. Elise denkt ook echt dat het zo werkt.

Uiteindelijk gaat ze voor de minst vage uit het groepje -de wet van vraag en aanbod- en hij heeft het geluk met haar naar bed te mogen. Dat hele dansen interesseert hem ineens geen reet meer, want zo zijn ze, die mannelijke dansers. Het lukt haar ook nog haar vader tot tranen toe te roeren met haar dans, al had hij liever gezien dat ze rechten was gaan studeren, want zo zijn vaders. Nou ja, niet helemaal want zijn tranen waren echt. Vaders willen hun dochter graag gelukkig zien, maar niet met een danser met een knot of een neusring.

Nee, deze film had ik weer prima uitgezocht. Onder het mom van hoogste danskunst lekker naar een gespierde, soepele jonge meid kijken. Want zo zijn ze, die mannelijke bloggers.

Op deze voorlopig heetste dag van het jaar werden bepaalde evenementen aangepast of afgelast. Te heet, te gevaarlijk, en een organisatie moet eenmaal mensen tegen zichzelf in bescherming nemen. Ik zelf kan goed tegen warmte, ik weet niet waarom. Ik zweet wel erg, misschien daarom juist wel, zweten is tenslotte afkoelen.

Ik besloot een grote struik uit de voortuin te graven. Toen ik eraan begon om een uur of tien was het nog koel, maar dat veranderde snel. Ik groef, ik zaagde, ik zweette en ik dronk. Twee buren en de postbode uitten hun bezorgdheid. Om ze gerust te stellen zette ik een hoedje op. En ik moet eerlijk toegeven dat het warm was. Ik sproeide mezelf nat met de tuinslang en toch moest ik af en toe even in de schaduw gaan staan. Ik dacht aan dwangarbeiders. Ik had tenminste nog te drinken. De struik gaf zich niet snel gewonnen. Ik zaagde dikke wortels door, maar hij bleef volharden. Ik zette de schop eronder, maar hij gaf niet mee. Ik wist niet zeker of ik dit ging winnen.

Na vIer uur gaf hij zich over en haalde ik de dikke stronk uit de grond. Ik zag eruit als een kolenboer, maar de triomf was aan mij. Ik had nog een uurtje nodig om alles op te ruimen en aan te vegen, maar ik had mezelf volledig gesloopt.

Na het douchen kon ik amper nog een stap zetten, en ik plofte neer in de veranda. Ik kon vrijwel niet meer bewegen, en ik kreunde bij elke inspanning. Als je eraan toegeeft, wat ik hier deed, dan wordt het ook moeilijk. De struik is weg, de zon is weg, mijn energie is weg. Morgen weer een nieuw avontuur.

Laatst lag ik in bed, ik hoor van de twee kamers van de kinderen een ongelooflijke herrie. Nou ja, ongelooflijk, ik hoorde herrie. De een had de tv te hard staan, de ander was luidkeels een telefoongesprek aan het voeren om half twaalf in het holst van de nacht. Ik pak mijn telefoon en zet in de groepsapp waar ik het hoofd van ben: Zachter!

De app wordt niet gelezen en de herrie gaat ongestoord verder. Ik erger me. Ik ergerde me zo erg dat ik grammaticale fouten negeerde en ik me begon te irriteren. Na vijf minuten ergeren was mijn appje nog niet gelezen terwijl ze normaal altijd alles in de gaten te hebben. Maar ik ben niet voor één gat te vangen en ik stuur Hans een DM. Direct Message betekent dat volgens mij. Ik noem het een privébericht via Instagram, maar dat terzijde. Ik weet dat hij die moet zien want laatst lag zijn telefoon naast mij en ik hoorde onophoudelijk zoemzoem als er een berichtje binnenkwam.

Nu niet, weer geen reactie. Ik wilde net uit mijn bed springen, zijn deur in trappen en zijn tv kapot gooien toen ik een bericht terugkreeg: alweer zachter, ik heb hem net al een heel stuk zachter gezet. En inderdaad nu ik luisterde hoorde ik de tv nog maar nauwelijks. Ik app terug dat hij dan moet reageren, want zo werkt dat in mijn hoofd. Als iemand ongevraagd en ongegeneerd een beetje herrie maakt dan heb ik daar enorm veel last van, als iemand gevraagd en met excuses enorm veel herrie maakt heb ik daar geen last van.

Ik was tevreden met het antwoord en liet de geluiden langs me heen gaan en viel al snel in een tevreden slaap. En ja, dan zou je kunnen denken, als je er geen last van hebt als ze laten zien dat ze rekening met je houden en wel als er geen rekening met je wordt gehouden, maak je het jezelf dan niet gewoon onnodig moeilijk? Nee, het antwoord is nee. Anders gaat iedereen straks naar eigen goeddunken een bak herrie zitten maken. Doe dat lekker in het oerwoud, als er een hongerige tijger in de buurt is! Of als je je verstopt hebt voor de Duitsers. Nee, dan ineens niet he? Nou precies, dan ook niet ineens de held uithangen als er geen tijger of Duitsers in de buurt zijn.

Het begint knap irritant te worden, die muizen steeds hier binnen. Eerst dacht ik dat de kat ze binnenbracht, maar ik begin te twijfelen. Er gaat hier geen week voorbij zonder dat we zo’n kreng vangen, en ik weet zelfs niet zeker of het niet steeds gewoon dezelfde is die terugkomt. Want ja, de val die ik gebruik is muisvriendelijk, als je hem tenminste regelmatig controleert, anders is het onmuizelijk.

Maar het zijn brutale krengen. Gaan gewoon midden in de huiskamer zitten zodat de hond mij vragend aankijkt wat we daar nu mee moeten. De kat geeft nooit thuis in zo’n geval. Laatst zit er één achter het gordijn in een hoek, die kon geen kant op. Ik had de theedoek gepakt om hem te vangen, ik trek het gordijn weg, gooi razendsnel de theedoek over hem heen, pak het beest op om er in de tuin achter te komen dat ik slechts lucht had gevangen. Maar de muis was verdwenen en ik had hem niet weg zien rennen. Tien minuten later, toen ik alweer iets anders aan het doen was, zie ik hem boven op het gordijn zitten, tegen het plafond aan. Ik ga er weer achteraan, het beest neemt een sprong, belandt op de eettafel, (het equivalent van 60 meter hoogte voor een mens) springt van de eettafel en verdwijnt achter de kast. We proberen hem met een swiffer weg te jagen, maar die ontwijkt hij vakkundig. Ik haal de val, zet hem naast de kast, en na een kwartier trapt hij erin. En dan laat ik hem vrij in de tuin.

Vanochtend, een uur of vijf, ik ga naar de wc en hoor een vreemd geluid. Ik kan het niet direct lokaliseren dus ik loop naar beneden. Het geluid houdt direct op. Ik loop weer naar boven en even later begint het weer. Het komt uit de meterkast. Het geluid is dusdanig hard dat ik op z’n minst een steenmarter vermoed als ik de deur opentrek, maar ik zie niks. Akelig stil. Ik heb de val er maar weer neergezet. En de boer, hij ploegde voort…