Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Toen pissen plassen werd is het gezeik begonnen.

Als ik goed ben geïnformeerd woon ik in een rijtjeshuis. Best leuk hoor, tuintje, schuurtje, schuttinkje en zelfs een heus klompenhok, maar een gewoon rijtjeshuis.
Mijn collega heeft ook een rijtjeshuis maar noemt het tussenwoning. De vijver in zijn tuin noemt hij een vijverpartij. Een andere collega woont ook in een rijtjeshuis maar heeft het over een middenwoning. Zijn schuur is een stenen berging. Ik mag graag de strijd met deze jongens aangaan dus ik woon voortaan in een vieronderéénkap. Ha. Daar kunnen ze vast niet overheen. En anders heb ik 'geschakelde villa' nog in de tas.

Als ik iets zeker weet dan is het ook zo. En zo zou dat bij iedereen moeten werken want dan wist iedereen waar hij aan toe was. Toch heb je altijd mensen die roepen dat ze het zeker weten maar achteraf ongelijk blijken te hebben. En dat vind ik irritant. Eigenlijk zouden die voor straf een week in een ongemakkelijke houding moeten worden geplaatst.

Vandaag had ik verkoper nummer drie van ons bedrijf op zijn knieën. Hij lachte mij uit omdat hij iets niet geloofde wat ik zei. Zo van "ik begrijp het niet dus ik maak het maar belachelijk om mijn eigen onwetendheid te verbergen." Als iemand op commando kan lachen zou hij eigenlijk voor straf een week in een ongemakkelijke houding moeten worden geplaatst, maar dit terzijde.

Het is dus belangrijk dat je de eerste slag met een VGWW*-er wint. Om hem voortaan te kunnen confronteren met: "Ach, jij zegt dat nu wel, maar weet je nog toen en toen….?"

Ik ga buikspieroefeningen doen. Anders word ik straks nog een week in een ongemakkelijke houding geplaatst.

*Veel geschreeuw, weinig wol.

Wat heeft werk toch een vreemde plaats in Nederland hè? Op school word je geleerd dat iedereen mag zeggen wat-ie wil en de politiek versterkt deze indruk nog eens. Vrijheid van meningsuiting als hoogste goed van de samenleving. Maar kom je op je werk dan geldt dat ineens niet meer. Ja natuurlijk, ook op je werk mag je zeggen wat je wil mits binnen de wet, je komt daarvoor echt niet in de gevangenis. Maar het is wel slecht voor je carrière als je tegen de baas (en dan bedoel ik degene die over jouw salaris gaat) ingaat. Dus als je baas een slecht idee heeft is het goed om het toch met hem eens te zijn. Ook al gaat het het bedrijf dik geld kosten, voor jou persoonlijk is het financieel voordeliger om achter je baas te gaan staan.
Ik worstel erg met dit probleem. Moet ik ingrijpen met als risico dat ik geen loonsverhoging meer krijg en red ik het bedrijf, of hou ik me stil, strijk een bonus op en help het bedrijf naar de afgrond?
Of heb ik er echt geen kijk op en gaat u wel speciaal voor het WK al uw deurkrukken vervangen voor oranje-exemplaren?

Dat gaat niet samen. Vanochtend stond er in de krant doodleuk een foto van drie Chinese ambtenaren met lange stokken die een zwerfhondje doodknuppelden. Je zag de verbijstering bij het hondje. Gewoon tijdens mijn ontbijt. In China heeft iemand opdracht gegeven om alle honden die zonder baas op straat lopen, dood te slaan.
En waar blijft Bush nu, om deze massavernietiging te veroordelen? Binnenvallen en bezetten dat land, zou ik zeggen.
Ik hou van honden. Meer dan van Chinezen.

Op weblogs van verschillende trotse moeders en vaders zie je vaak foto's van hun vrolijke kinderen. Je hoeft maar in mijn linklijst te klikken en je hebt grote kans om aan te lopen tegen een vrolijk verhaal over leuke kinderen met bijbehorende foto's. En dat meen ik oprecht, geen sarcasme van mijn kant.

Gisteren zaten we bij McDonald's Den Dolder alwaar wij konden genieten van een hapje en een drankje in een sfeervolle ambiance. Een halfbloed meisje van een jaar of 16 dat zichzelf erg interessant vond, en bijbehorend mannelijk gezelschap stormden binnen. Het wicht ging aan het tafeltje naast ons zitten en zonder iets te eten te halen pakte ze haar telefoon. Een verschrikkelijk irritant gesprek met een collega-prostituee volgde. " Wat heb ik gezegd dat jij was? Hoe kom je erbij trut, dat heb ik fokking helemaal niet gezegd. Nee, Nee, en Melvin ook niet nee! Wat? Nou ja, zeg, hangt ze op die fokking bitch!
Ze belde opnieuw: Je bent gewoon fokking gefrustreerd man, je gaat toch niet zomaar ophangen? Nee, dat doe je niet weet je, daar maak je mij fokking evil mee weet je?! Zo ging dat ongeveer een kwartier lang, veel te luid, steeds onderbroken doordat de andere kant ophing en het wicht weer een andere bekende moest bellen om haar verhaal te doen. Kortom, ik werd licht geïrriteerd.
Volgens mevrouw Mack, die bij een ROC werkt, was het een redelijk normaal gesprek voor een meisje van haar leeftijd. De twee jongens die haar vergezelden heb ik ook nog nooit op weblogfoto's gezien.

Wat ik maar zeggen wil weblogvaders en moeders, jullie kinderen bestaan toch wel echt hè? Niet dat jullie me voor de gek houden met wat leuke plaatjes uit de Wehkampgids? Want het lijkt me zo leuk als Hans later met wat andere vriendjes en vriendinnetjes in contact komt dan het meisje bij McDonald's Den Dolder.
Vroeger werd door aanstaande schoonvaders altijd aan jongens gevraagd wat hun vader deed om te beoordelen of de schoonzoon geschikt was. Ik ga dat anders doen. Om te beoordelen of Hans' keuze een goede is heb ik al een nietsverhullende vraag bedacht. "Weblogt je moeder?"

Wij (en dat zijn iedereen die dit leest en ik) hebben een hekel aan Talpa. En vooral aan Temptation Island. En dat hebben wij ook nooit gezien en dat houden wij ook zo. Wij kennen het uitsluitend van de vier V's. Voorstukjes en Verhalen Van Vrienden.

En als er ooit in ons bijzijn een muts begint te praten over dat programma en ons probeert te overbluffen met het argument:"Wat maak je je nou druk? Jij hoeft toch niet te kijken?", dan antwoorden wij: "Nee, maar ik moet wel verplicht naar jouw gereutel luisteren. Voortaan vraag je eerst of er iemand in het gezelschap bezwaar tegen heeft dat je het over Temptation Island gaat hebben! Terroriste!"

(Nou zie ik net dat TT helemaal niet van Talpa is. Nou ja, maakt niet uit. Ik laat het staan.)

Dat lied van John Lennon, 'Imagine' dat heeft eigenlijk ook niks geholpen hè? "Imagine no possesions" Ja, dat is prachtig John, maar ik heb nu even geen tijd, ik teken net een contract bij radio 538.
De zeldzame zieligerd die tegenwoordig nog principes heeft wordt eerder uitgelachen dan bewonderd. Het is zelfs zo erg dat liegen algemeen aanvaard is. "Eh, ik ga in Italië voetballen omdat dat een grote uitdaging is." Of: "Ik ga naar Talpa omdat ik daar meer vrijheid krijg."
De marketingduivel krijgt het zelfs voor elkaar dat we compleet in de war zijn met z'n allen.
Neem nou de nieuwe spijkerbroek met ouderdomsgaten. Compleet belachelijk. Een nieuwe broek kopen die al kapot is en daarvoor vrijwillig meer betalen dan voor een hele, daarvoor kreeg je bij de militaire dienstkeuring S5. En terecht!
Dus, als je de kakker die dat aan heeft te kak wilt zetten, is dat een gelopen koers zou je denken. Mis.
De waarheid wordt zo verdraaid dat het uiteindelijk zo is dat degene die de broek zonder gaten aanheeft de 'belachelijk te maken schlemiel' is.
En niemand die wakker wordt, de meesten vinden het maar heel normaal. Voor hen is het waarschijnlijk te laat. De marketingduivel is al in hen getreden.
Ik denk dat ik een exorsismebedrijfje ga opstarten. Met een beetje reclamebudget moet het lukken. En dan vraag ik lekker veel geld en koop ik een BMW 3-serie. En dan ga ik lekker met m'n secretaresse allerlei beurzen aflopen. Hoera! Nooit meer werken!

In het dagelijks leven word ik gehinderd door mijn onvermogen oppervlakkige gesprekjes te voeren. Ik voel mij een grote mislukkeling als ik iemand moet vertellen over de inhoud van mijn werk.
Oké, ik analyseer cijfers, en dat vind ik nog leuk ook, zo leuk zelfs dat ik er goed in ben geworden en het ook niet erg vind om over te werken, en mij binnen ons bedrijf zelfs geen leukere baan kan voorstellen, maar dat neemt nog steeds niet weg dat het een gewone kantoorbaan is.
En daar ga je niet interessant over lopen doen want de waarheid is gewoon dat je op dat kantoor werkt omdat je niet het talent had autocoureur, profvoetballer, filmster, muzikant of zelfs maar schrijver te worden. Eigenlijk weet je dat niet eens want het meeste heb je nooit geprobeerd. Je bent gewoon een loser die op kantoor is geëindigd. En de mannen (want daar gaat het hier over) die wel net doen of hun kantoorbaan interessant genoeg is om een ander mee lastig te vallen, die wil ik niet op mijn verjaardag hebben.

Dus vanaf nu geeft iedereen gewoon toe dat-ie een sukkel is die gewoon naar z'n baas moet luisteren en de hele dag met z'n dikke reet tussen twee armleuningen zit en Onze Lieve Heer op z'n blote knieën dankt als het weer vakantie is, en ook liever Robert de Niro zou zijn, dan stuur ik t.z.t. een uitnodiging voor mijn verjaardag, en dan wordt het best gezellig.

Als mijn linklijst een afspiegeling zou zijn van de Nederlandse bevolking, och wat zou het er dan toch stukken op vooruitgaan in ons kouwe kikkerlandje. Allemaal fijne mensen en verschillende culturen die vreedzaam met Nederlanders naast elkaar leefden. Argentijnen, Spanjaarden, Grieken, Italianen, Duitsers (Von), Fransen zelfs, Japanners, Limburgers en Zeeuwen…als jullie maar wel weten dat de Joods-Christelijke cultuur de dominante cultuur is in Nederland!!
Om het helemaal perfect te krijgen zou ik mezelf ook moeten linken. Maar ik sta bekend om mijn bescheidenheid dus ik laat het slechts bij die mededeling.

Weet iemand trouwens waarom wij kikkerland genoemd worden? Of is dat weer typisch Nederlands en heeft geen buitenlander ons ooit zo aangeduid? Net zoals wij denken dat we de grootste haven ter wereld hebben?
Iemand? Eén van de allochtonen misschien?

"Punt twee, we moeten positiviteit uitstralen, naar klanten en naar collega's."
Als ik godverdomme positiviteit had willen uitstralen was ik wel stewardess geworden, stomme eikel. Ik ben boekhouder en als ik chagrijnig ben, zoals nu, dan ben ik dat! Ik doe verdomme écht werk, idioot!

Dit is een stukje uit een lang verhaal wat ik net heb getypt i.v.m. het voorgaande logje. Ik besloot het lange logje weer te wissen, want ik wil u er niet mee vermoeien. Maar om u een tipje van de sluier op te lichten, wel dit kleine citaat eruit.

Ik ken ook mijn problemen, en ze stellen misschien niks voor vergeleken bij de uwe, maar soms steken ze de kop op en dan is het even mis met mij. Heeft niks te maken met een voorjaarsdip zoals sommigen suggereerden. Bovendien, het is nog niet eens voorjaar.