Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Een veel te dikke monteur met een onderkin die meepraatte met zijn mond kwam hier de elektriciteit aanleggen voor de nieuwe keuken. 's Ochtends om half acht belde hij keihard en veel te lang aan, ondanks het briefje op de deur of hij op het raam wilde kloppen vanwege een slapende baby. Om kwart voor acht moest hij al poepen. De volgende dag kwam zijn collega om de keuken te plaatsen en die kwam tot de ontdekking dat de elektriciteit het niet deed. Na een uur bellen met de dikke monteur deed het meeste het weer, behalve één lamp, wat de collega weet aan een kapotte transformator. Natuurlijk weet ieder weldenkend mens dan al dat de transformator niet kapot is maar het net nieuw aangelegde stopcontact, maar je mag je als boekhouder nu eenmaal niet bemoeien met experts.

Toen een week later de volgende monteur kwam met een nieuwe transformator kwam hij tot de conclusie dat het stopcontact het niet deed, iets wat ik allang wist, dus moest de dikke monteur weer ingepland worden. Half acht 's ochtends de dinsdag daarop. Omdat ik geen zin had in een poeplucht op de gang om kwart voor acht heb ik mijn broer ingeschakeld, en die heeft het kapotte stopcontact gemaakt, zodat de dikzak afgebeld kon worden.
De collega van de dikzak had wel voor ons de maten opgenomen van de muren en de vloer zodat wij tegels konden bestellen. Het muuroppervlak was knap gemeten want wij hielden er precies eentje over. Vandaag deden wij de keukenvloer en kwamen er zes tekort. In mijn beste imitatie van Adolf Hitler heb ik gescholden en geroepen dat #@$^^$%$ de eerste de beste boekhouder nog beter kan meten en elektriciteit kan aanleggen dan iemand die dat voor z'n beroep doet.

Maar goed, je weet van tevoren dat dit soort dingen nooit in één keer goed gaat dus eigenlijk heb je helemaal geen reden tot klagen. De tegels zijn al besteld en moeten uit Italie komen. Over twee weken zijn ze er al!

In het bedrijfsleven wordt vaak neergekeken op ambtenaren. Ze zijn lui, als ze druk zijn doen ze dingen die niet in de eerste plaats hun werk dienen, ze denken altijd in hun eigen belang en nooit in het belang van hun werkgever, en wat ze verzinnen is nutteloze werkverschaffing. Ik probeer er altijd op te letten dat ik niet in deze valkuil trap. Ik wil niet meedoen aan deze populistische vooroordelen. Maar soms wordt het je ook gewoon heel erg lastig gemaakt. Als je bijvoorbeeld in het gemeentehuis komt en je ziet een dikke vijftiger, die kaal is maar een poging tot lang haar doet, met een zwarte slobbertrui en een rode ruitjesbroek bezig met het verdelen van een stuk vlaai onder zijn collega's en daarbij ook nog van alles vertelt over de vlaai omdat hij daar heel veel verstand van heeft, dan denk ik: "Mack, die meneer kan wel eens briljant zijn in zijn werk, nooit iemand beoordelen op zijn uiterlijk. Bovendien, jij loopt er dan wat netter bij op je werk, je zit ook wel eens te lanterfanteren. Alleen deze meneer komt er eerlijk voor uit. Dat is het verschil."

Kijk, zo blijf ik altijd de positieve kant van mensen bekijken. Ook al is bij de belastingdienst, waar duizenden mensen werken, precies de enige die mij kan helpen al twee weken getroffen door griep (waar ik in twee dagen weer doorheen ben) dan nóg denk ik dat die man wel eens een veel gevaarlijkere versie van het griepvirus te pakken gehad kan hebben dan ik. De man maakt heus geen misbruik van zijn "uitziekrecht"

Maar toen ik vandaag hoorde dat in Apeldoorn een rotonde weer gedownsized* wordt naar een stoplicht, omdat dat de doorstroming bevordert, terwijl juist alle stoplichten in heel Nederland vervangen zijn door rotondes omdat die de doorstroming bevorderen, ja, dan krijgt mijn vooroordeelafweermechanisme het wel even heel zwaar te verduren.

*downsizen is een woord wat je regelmatig moet laten vallen. Het suggereert dat je heel begaan bent met het milieu, en dat je weet waar je het over hebt, en aanzien is altijd prettig.

Mijn huidige pensioenpolis loopt bij de Amersfoortse. Nu zijn er weinig dingen die mij zo weinig interesseren als pensioenen, maar dat komt omdat de spelregels toch elk jaar worden veranderd, dus elke garantie die je krijgt is zo waardevol als een ijsklontje in de woestijn. De gesprekken tussen mij en de pensioenaansmeerder duren meestal niet zo lang omdat het nu eenmaal een economische wet is, dat als je zelf benaderd wordt, de ander er meer mee opschiet dan jijzelf.

Maar wat probeert deze gewiekste verzekeraar nu langs slinkse wegen te bereiken? Door een onduidelijke brief te sturen met daarin een beleggingswijzer die er gegarandeerd toe leidt dat je antwoord A invult, bereiken ze dat de verzekerde zijn tot nu gegarandeerde eindkapitaal kwijt is. M.a.w. eerst had je de garantie dat je een bepaald bedrag zou bereiken, en nu niet meer! En als je de vragenlijst niet terugstuurt, wordt je huidige polis automatisch omgezet in die nieuwe, weinig-risicovolle, polis en hoppakééé, weg is je gegarandeerde eindkapitaal.

Dus bij wijze van spreken: ligt u er wakker van als u belegt en er komt een beurscrisis? Antwoord A is ja, antwoord B is nee. Natuurlijk ligt iedereen daar wakker van!
Ik heb antwoord B ingevuld, maar daarbij moest je een verklaring tekenen dat je bekend was met de risico's van het beleggen, en welk gevaar je dus loopt.
Met pen heb ik erbij gezet dat ze mijn huidige polis met gegarandeerd eindkapitaal zo moesten laten, en dat het mij aan mijn reet zou roesten (iets tactischer) waar ze in gingen beleggen. Al deden ze het in de piramide van Madoff. Mijn tot nu toe gegarandeerde eindkapitaal bereiken met uiterst risicovolle beleggingen vind ik stukken veiliger dan een laag-risico belegging zonder gegarandeerd eindkapitaal.

Ik hoop dat u het allemaal begrijpt, want ik was nogal verbolgen over deze val. En natuurlijk ga ik het in mijn eentje niet winnen van een grote verzekeraar (Amersfoortse is Fortis) maar het gaat mij er voornamelijk om dat ze weten dat ze me wél kunnen oplichten, maar dat dat niet gebeurt zonder dat ik het in de gaten heb of dat ik er een logje over schrijf.

Iemand van mijn werk, die lid is van de rotary, beweerde vandaag dat de rotary niet elitair is. Nou, m'n neus. Ik corrigeerde hem dan ook door hem erop te wijzen dat hij waarschijnlijk bedoelde dat de rotary liever niet als elitair gezien wordt. Maar dat was een vergissing van mij, en een verkeerd algeheel beeld dat van de Rwoohtrie (zo spreekt hij het uit en dit is tevens bewijsstuk 1) heerst. Want de rwoohtrie doet allemaal goede dingen voor armen. Dus bestaat de rwoohtrie voornamelijk uit welgestelden die liever aftrekbare giften doen dan de handen uit de mouwen te steken, tenzij er een leuke reis naar een ver land aan vast zit (bewijsstuk 2). Een vrindje van hem (bewijsstuk 3) organiseerde cursussen 'speedreading' (bewijsstuk 4) waarop ik vroeg wat dat was. Hij zegt "snellezen". Ik zeg "waarom noem je het dan speedreading?" "Omdat het zo heet", was zijn antwoord. "Nee, omdat je het zo noemt" zei ik tegen hem. Waarop hij zei: "jah!" en beide armen in een soort wanhoopsgebaar in de lucht stak.

Bij elitair gedrag komen er diep in mij kwade krachten los, die de elite wil vernietigen. Tenminste, vermeende elite. De koningin zou, als ik haar enige onderdaan zou zijn, zonder lijfwachten afkunnen. En als mensen Engels praten met een medelander, komen die zelfde krachten in mij los. Het liefst zou ik ze aan een stuk touw aan hun voeten uit het raam van de bovenste verdieping hangen, dus het vergt nogal wat van mijn zelfbeheersing.

Maar ik wil een cursus "angermanagement"! Tegen de resistance die ik heb tegen dat Engels taalgebruik. Bloody hell! Want ik moet wel. Want mijn zoon met zijn supermooie blonde haar (dat heeft-ie toch maar mooi van mij!) kijkt Dora. Ik weet niet of u Dora kent, maar Dora is een hoer. Een engelspratende teef! Ze leert mijn kind in het engels tellen, terwijl hij nog niet eens weet hoeveel tien in het Nederlands is. Attention, Attention, roept ze dan als ze aandacht wil. En als ze gaat zegt ze: Let's go! Ik wil dan die tv kapotschieten. Net als mijn grote voorbeeld Elvis dat altijd deed als hij Dora zat te kijken.

Vroeg of laat komt er een moment dat je de naam Derek Ogilvie hoort. En eerst hoor je hem en heeft het nog geen betekenis, daarna hoor je hem nog een keer en kijk je eens op, vervolgens zie je hem in de krant of ergens bij een interview, en als laatste kun je je nieuwsgierigheid niet bedwingen en kijk je maar eens naar zijn programma. (Tenminste, zo ging het bij mij.)

Ik ben altijd gefascineerd geweest door het paranormale. Toen Char net op tv was namen wij het wel eens op als we niet thuis waren. Maar de laatste tijd (ik weet niet precies hoe lang) is die fascinatie helemaal weg! Of eigenlijk, de fascinatie is er nog wel, maar het geloof erin is weg. Foetsie, gone, pleitos, disparu! En ik wil het graag geloven, maar dat lukt niet meer. Ik geloof niet meer in Char of Ogilvie. Het zijn alletwee uiterst sympathieke persoonlijkheden, en Ogilvie met z'n schotse accent wekt zelfs nog meer sympathie op dan Char, maar niks uit z'n show deed me achterover slaan van verwondering.

Als je aan iemand vraagt of hij wel eens hard tegen glas gevallen is, en dat blijkt dat zo te zijn, gaat er in de zaal een luid applaus op. Maar wie is er nou nooit in z'n leven een keer tegen glas gevallen? En als het echt niet zo is, dan gaat het wel op voor de ook aanwezige partner van de ondervraagde. En als die nooit door glas is gevallen, dan zegt hij "that's oke" alsof niet híj het is die zich vergist, maar alsof de gelezenen (bij wie de reading wordt gehouden) zich het niet herinneren. Uiteindelijk herinnert één van de twee zich wel dat hij zich eens hard heeft gestoten aan glas. En helemaal mooi, iedereen heeft een overleden broertje of zusje waarvan hij niet weet! Want een miskraam van moeder is ook een broertje of zusje. En als mama geen miskraam heeft gehad, dan is dat volgens Ogilvie toch zo, maar heeft ze het niet gemerkt. Ja, zo kan ik ook readings doen.

Er was ook nog een mevrouw bij wie hij in detail beschreef wat er kapot was (geweest) in haar oude keuken, en de vrouw beaamde het allemaal en vond het ongelofelijk, maar ik weet haast wel zeker dat de vrouw het gewoon graag wil geloven en het zich daarom zo herinnert. Of dat ze Ogilvie niet af wil laten gaan omdat ze immers zelf in hem gelooft. Ik denk echt dat het psychisch zo werkt. En als het wel allemaal waar is, waarom is dat miljoen dat is uitgeloofd voor iemand die kan bewijzen dat hij paranormaal begaafd is, nog nooit uitgekeerd? Ogilvie heeft het ook geprobeerd. En waarom worden niet alle misdaden aan de lopende band opgelost door paragnosten? En hoe weet ik of de mensen die meedoen de waarheid spreken? En waarom zijn het altijd hetzelfde type mensen dat meedoet aan die readings? Nooit een hoogleraar of een belangrijk zakenman.

Ja, ik ben heel kritisch geworden maar ik zou het wél graag willen geloven. Het leven is toch veel leuker als dit soort dingen bestaat? Pure wetenschap ben ik ook een beetje zat. Die spreekt zichzelf elke vijf jaar tegen. Dus, als u kunt, overtuig mij dan.

Zo. Eens even lekker een muurtje eruitgeslagen. Gewoon het ouderwetse sloop- en breekwerk. Met een hamer. 850 kilo muur bracht ik naar de vuilstort vandaag. € 55,-!! Voor dat geld kun je het net zo goed in het bos dumpen een boete riskeren van de boswachter. Maar dat is een beetje aso, net als die € 55,- die ze vragen voor zo'n vrachtje. Ik sprak de man van de milieustraat erop aan. (moet van de overheid, mensen op hun gedrag aanspreken) "Ja, ik kan er ook niks aan doen, ik voer alleen maar uit." zei de man. En dat vind ik een slap excuus. Het doet me ook aan iets denken. Ik vind, je moet voor minimaal 98% achter het werk staan wat je doet. En die 2% waar je niet achter staat, die neem je maar mooi vrij. En zo niet, moet je ander werk zoeken. Als iedereen dat nu ook vindt, komen we eindelijk eens van die slappe excuses af.

Over slappe excuses gesproken; ik hoorde laatst het slapste excuus sinds "wir haben es nicht gewusst". Het ging erom, dat iemand zijn eigen vader benadeelde door illegaal dvd's te downloaden, terwijl vader beroepsmatig legale dvd's verkocht. "Ja, ik hou dat een beetje stil richting hem, want het is zijn inkomen." Uiteraard sprak ik de persoon hierop aan. "Wat ben je toch ook een NSB'er eigenlijk hè, je eigen vader op zo'n manier benadelen! Laatst lichtte je vrouw ook al de belastingdienst op, wat zijn jullie voor low-lifes? (ik kan dat zeggen tegen ze) Komt-ie met de smoes: "Als ik het niet doe, doet een ander het wel." Aaaargghhh. Ik haat dat soort mensen. Tegenover de buitenwereld doen ze op het eerste gezicht alles goed, maar ondertussen gaan over lijken als ze daarmee geld voor zichzelf kunnen besparen. NSB'ers zijn het. Nou ja, toen kreeg ik ook een gratis dvd'tje en nu praten we nergens meer over.

Ik hou van Nederland. Tenminste van Nederland hoe het me vroeger op de lagere school werd uitgelegd. Dus met 11 provincies, wekenlang sneeuw in de winter, elfstedentochten, witte kerst, zomers met 8 weken onafgebroken mooi weer, politie-porsches, geen files, geen snelle jongens maar dappere zoals Michiel de Ruyter, we hielden de Duitsers veel langer tegen dan dat Hitler in z'n agenda had staan en eigenlijk was iedereen wel leuk, behalve de leraren.

De werkelijkheid, moet ik helaas constateren, is toch wat anders. Bijna niemand is zo dapper als Michiel de Ruyter behalve vanachter een toetsenbord, we hebben 12 provincies, met een middagje sneeuw in de winter zijn we al blij, bijna iedereen zevert elke dag weer om het zeveren in stand te houden, files zijn chronisch want niemand gelooft Verdonk als ze zegt dat ze ze oplost, we verwelkomen de Duitsers massaal in de zomer (elke zichzelf respecterende inwoner van een willekeurig Europees land snijdt ze minimaal af) en iedereen denkt dat-ie bijzonder is. Tja.

Ik zou soms best naar een land willen waar het beter lijkt. Waar nog plekken zijn waar niet elke week een ambtenaar komt kijken of het door hem geplaatste verbodsbordje er nog staat. Finland lijkt me wel wat. Dat je gewoon nog een burgeroorlog kunt beginnen die pas ontdekt wordt als-ie alweer afgelopen is. Of in elk geval, dat je gewoon een boom kunt omhakken als je daar zin in hebt. Gewoon voor de lol, omdat niemand een boom meer of minder mist. Of dat je gewoon iets in de fik mag steken in het bos zodat je warm blijft. Omdat er toch een triljoen hectare bos is. Dat lijkt mij nou mooi. Maar goed, ik ben te schijterig om mijn biezen te pakken en met het hele gezin eens flink riant te gaan wonen in een Nothern town, en ik kan het ook niet over mijn hart verkrijgen om mijn vrouw en kinderen weg te halen* bij de rest van hun familie, ik krijg al een trillende onderlip bij de gedachte, dus ik ben gedoemd het goed Nederlanderschap na te leven, alle aanwijzingen op bordjes op te volgen, flink commentaar te hebben op dingen waar ik totaal geen last van heb en 80 te rijden op B-wegen. Maar eigenlijk ben ik een Fin in het verkeerde land.

* in goed overleg natuurlijk, dat u niet denkt dat ik hier alles bepaal.

Eindelijk begrijp ik waarom mannen als Obama en die stramme er zoveel voor over hebben om president te worden. Het gaat om het geld! En dan niet om het armzalige salaris dat ze tijdens hun ambt verdienen, nee het gaat om het geld wat ze na hun premier/presidentschap binnenslepen.

Bill Clinton bijvoorbeeld doet het heel leuk met € 100.000,- voor een spreekbeurt, Tony Blair doet het nog leuker met € 200.000,- voor een spreekbeurt van anderhalf uur. 15 miljoen per jaar haalt Blair tegenwoordig binnen met praten en is daarmee de best betaalde spreker ter wereld. Maar dat zijn nog niet zijn enige inkomsten; vele miljoenen krijgt hij voorgeschoten van een uitgever om zijn memoires op te tekenen. En op zich lijken mij die nog best interessant ook, in tegenstelling tot de memoires van George W. Bush, maar dat berust geheel op een vooroordeel. Misschien kan die man hartstikke leuk schrijven!

Wat mij wel aan het denken zette toen ik bovenstaande vanochtend op de radio hoorde, spreekbeurten van € 200.000,-? Wie betaalt dat dan? Ik kan het helemaal verkeerd zien, maar dat is toch weggegooid geld? In deze tijden van kostenbesparingen (op personeel, nooit op directie) is het toch vreemd dat bedrijven dit soort bedragen neertellen? Of werkt dit hetzelfde als 'sweet sixteen' maar dan voor directieleden? Wie de duurste spreker binnenhaalt? Want, alles leuk en wel zo'n speech, maar de toehoorders schieten er toch niet veel mee op lijkt me? Tenminste niet iets waar ze wat mee kunnen of waar ze beter van gaan werken. Ik heb een keer het genoegen mogen smaken om naar Arnold Heertje te mogen luisteren die bij het bedrijf waar ik toen werkte iets kwam vertellen over communicatie. Want daar schortte het nogal aan volgens de directie. Nou, hij kon leuk vertellen hoor, die Heertje, maar voor de rest: weggegooid geld.

Ik hou van open-mond programma's op televisie. Dat zijn programma's waarbij mevrouw Mack's mond openvalt van verbazing, ik altijd zeg dat het niet echt is maar in scène is gezet, maar dat we het eigenlijk niet zeker weten. Op een of andere betweterige muziekzender zenden ze een programma uit dat volgens mij "sweet sixteen" heet, waarbij gefilmd wordt hoe een kind van veel te rijke ouders zijn/haar 16e verjaardag mag vieren en waarbij het erom gaat wie het grootste-coolste-duurste-bruutste feest heeft en wie het mooiste cadeau krijgt.
De lieve kindertjes (engeltjes zijn het) zijn zo verschrikkelijk lief dat iedereen vrienden met ze wil zijn en op hun feestje wil komen, en hun vader (vaak rijk geworden met een rapliedje) regelt voor hun een belangrijke artiest die komt optreden op het feest, want hun kind hoeft zich van hem niet te schamen tegenover zijn beste vrienden. En natuurlijk krijgt het kind een mooie auto van Duits fabrikaat. Bijna altijd een mooie BMW 3-serie. Maar het mooist om te zien vind ik hoe gewoon die kinderen zijn gebleven! Behulpzaam, attent en hard studerend. Het is echt een programma waarbij je hart zich opent.

Toch raad ik u dit programma niet aan om eens te bekijken. Als u dan zo graag verwende kindertjes wilt zien kijk dan eens naar Ozzy Osbourne (want die schaamt zich tenminste nog voor het gedrag van zijn kinderen) of nog beter, naar Hogan knows best, een reality show over Hulk Hogan en zijn gezin, die ook niet wil dat zijn kinderen verwende ettertjes worden, en ze regelmatig aan het werk zet. En oh wee de jongeman die te dicht in de buurt komt van zijn bloedmooie dochter…

Ving ik gisteren op dat iemand de belastingdienst oplichtte door valsheid in geschrifte te plegen. Het ging erom dat iemand haar kinderen één keer in de week ter oppas dumpt bij haar ouders, die daar vervolgens subsidie voor krijgen, en zelf kreeg zij ook nog wat terug van de belastingdienst terwijl de kinderen in werkelijkheid helemaal niet naar die ouders gingen.

"Ja, ik zou toch gek zijn als ik het niet deed?", probeert zo iemand zich dan goed te praten. Bij mij krijgen ze dan nul op het request. "Nee hoor, dan ben je niet gek, dan ben je normaal." zeg ik dan. "Oh, jij bent zeker roomser als de Paus?"
"Nee, ik ben roomser dán de Paus. En inderdaad, ik steel nooit, maar of je dan roomser bent dan de Paus weet ik niet, want die steelt ook nooit bij mijn weten."

"Ja, nou ja, 't gaat toch van de grote hoop. Bovendien, ik betaal al zat belasting."
" Ja, dat klopt," zei ik, "dus pik je maar weer wat terug. Door jou en al die andere oplichters moet ik volgend jaar weer meer belasting betalen omdat ze nu tekort komen. Dankjewel." (Beetje olie op het vuur) Uiteraard wordt mij dit niet in dank afgenomen, maar eigenlijk ook weer wel omdat diegene ook voor mij een proefberekening wilde maken om te zien hoeveel subsidie mijn moeder dan wel niet kreeg.
"Die krijgt geen subsidie." zei ik.
"Wel waar!" zei ze. "Kijk maar. Hoeveel uur in de week past ze op Hans?"
"Nul" zei ik.
"Ja, je moet natuurlijk wel uren invullen anders krijg je niks terug nee."