Al vroeg leerde ik van Dagobert Duck een psychologisch verschijnsel waarvan ik niet weet of het al eens benoemd is door psycho-economen, maar nog steeds doe ik er mijn voordeel mee. Het is het verschijnsel dat mensen zich nu eenmaal graag laten bedotten. Oom Dagobert verkocht jurken voor 70 gulden per stuk maar raakte ze aan de straatstenen niet kwijt. Toen hij ze de volgende dag in de aanbieding deed voor 80 gulden was hij in een half uur uitverkocht. Het woord aanbieding is genoeg om mensen te laten geloven dat ze minder betalen.
Ik moet altijd een beetje lachen om mannen die telefonisch verhaal komen halen over een bepaalde factuur. De factuur is dan iets te ver gespecificeerd (maar wel correct) en dat wekt kennelijk irritatie. Beter is het om die mannen dan een creditnota te sturen en de volgende keer een iets hoger uurtarief te hanteren zodat je op hetzelfde bedrag uitkomt, maar iets minder gespecificeerd. Dan is er niks aan de hand en zijn de mannen tevreden. En wij willen graag tevreden klanten. Ik denk iets met ego.
Dit in mijn achterhoofd hebbende haal ik ook nooit meer op hoge poten verhaal bij mijn garage. Want zou ik dat doen, verlagen ze nu de rekening en tekenen ze aan dat ze bij een volgend bezoek iets kapot maken wat normaal gesproken nog jaren heel zou zijn gebleven, zodat zij hun misgelopen omzet weer terughalen. Uiteraard kun je hier niks tegen beginnen en elke garage heeft dit machtsmiddel. Gewoon betalen en niet zeuren, dan ben je uiteindelijk het goedkoopst uit.
Ik vind dan ook dat de crisis nu lang genoeg heeft geduurd, dat er alleen iemand met gezag even het seintje moet geven dat-ie nu voorbij is, zodat we dat verhaal ook eens achter ons kunnen laten.