Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Vandaag hoorde ik de nieuwslezeres zeggen dat wereldwijd 1 miljard mensen honger lijden. Dat is één op de zes mensen. Terwijl ik niet ééns ooit iemand heb gezien die honger leed. (zwervers hebben geen honger maar dorst) Een probleem wat wij hier amper snappen denk ik. Op mijn werk eet ik om een uur of tien meestal een appel omdat ik anders een beetje flauw word. De nieuwslezeres las verder en zei dat het toegenomen aantal mensen dat honger lijdt mede wordt veroorzaakt door de economische crisis. Als gevolg van de crisis verminderen rijke landen de ontwikkelingshulp. Je zal toch maar een ex-directeur van een omgevallen Amerikaanse bank zijn, dan heb je dit indirect toch maar op je geweten. Maar ja, het kan gewoon niet anders. Als wij de ontwikkelingshulp niet verminderen dan moeten volgend jaar de lonen weer bevroren worden en dat zou toch uiterst irritant zijn.

Gelukkig streven de V.N. ernaar dat er in 2015 nog maar maximaal 400 miljoen hongerenden in de wereld mogen zijn. Ik vind dat wel een fijn idee, nog maar vierhonderd miljoen knorrende maagjes. Dat slaapt wel zo lekker. Eigenlijk maakt het me gevoelsmatig niks uit of het er een miljard zijn of een miljoen. Het is sowieso niet eerlijk dat er überhaupt mensen met honger naar bed moeten, of dat moeders hun kind niet genoeg kunnen geven.

Ik ben vanavond uit 'wokken' geweest. Drie keer opgeschept. En daarna nog ijs. Pfff, wat een vol gevoel heb je dan. Ook niet prettig. Sorry voor dit misplaatste grapje maar de honger in de wereld ga ik niet oplossen. Als ik het kon, zou ik het doen. Helaas is voedsel geen water of lucht. Dat gewoon stroomt van de plek waar teveel is, naar de plek waar te weinig is. En het is mooi hoor, even stilstaan bij de honger in de wereld, maar ook wel schijnheilig. Want ik wil er natuurlijk niet constant mee lastig worden gevallen, want dan valt er nog zo weinig te lachen hier. Trouwens, de oplossing voor de honger vindt u bij Wok Loolaan in Apeldoorn. Onbepelkt eten en dlinken vool zesentwintig eulo vijftig.

Volgens Amerikaanse onderzoekers heeft homosexualiteit in de dierenwereld een functie. Het zou namelijk helpen de soort te laten overleven want homosexualiteit was waargenomen bij meer dan 1000 diersoorten.

Als voorbeeld komen de onderzoekers met twee lesbische albatrossen die samen een nest met jongen groot brengen. De onderzoeker concludeert dat de functie hiervan is, dat in geval van een tekort aan mannetjes, de jonkies toch worden grootgebracht zodat de soort niet in gevaar komt. Juist, maar wat heeft dat met homosexualiteit te maken, vraag ik mij af?
Ander voorbeeld, de functie van homosexualiteit bij sprinkhanen. Vooral de zwakkere mannetjes zouden homo-koppels vormen zodat de zwakke genen niet worden doorgegeven en de sprinkhaan als soort sterker blijft. Briljante conclusie. Ze zouden natuurlijk ook gewoon op de treinrails kunnen gaan zitten, die zwakkere sprinkhanen, dan worden de zwakke genen ook niet doorgegeven. Of ze masturberen gewoon achter een paardebloem als ze sexueel opgewonden raken. Wij leerden vroeger op school dat zwakkere sprinkhanen eerder het slachtoffer werden van een sterke vogel. Wat verandert alles toch waar je bij staat.
Laatste voorbeeld, dolfijnen. Dolfijnen (Joehoe, het is hier dolfijn) zouden homofiele gedragingen vertonen om zo het onderlinge groepsgevoel te versterken. God verhoede dat er niet ooit eens een mislukte manager (die dus van geluk mag spreken dat hij niet als sprinkhaan is geboren) op het idee komt dat hij op zijn afdeling het groepsgevoel op één of andere manier wil gaan versterken.

Tot slot helpen de onderzoekers hun eigen conclusies om zeep door te stellen dat een mannetje dat besluit zich op het pad der herenliefde te begeven, niet meer beschikbaar is om zich voort te planten en zo de soort in gevaar brengt. Dat leer je dan toch allemaal weer even gratis bij op een woensdagavond.

Ik hou van een goed gesprek. Bij voorkeur in aanwezigheid van meerdere mensen en dan het liefst in zo'n goede harmonie dat het gesprek zichzelf op gang houdt. Ik ben niet degene van de meeste woorden, maar aan het eind van de avond scoor ik altijd wel het hoogst op inhoud. Niet dat ik serieus kan praten, nee, dat niet, maar ik mag graag het gesprek goed volgen en op het juiste moment toeslaan met een grap. Of een tegenaanval. Kwestie van timing en ik ben in mijn element.

Maar soms word ik hondsbrutaal uit mijn element gehaald doordat er iemand anders een ander gesprek tegen weer een ander begint, midden door het eerste gesprek. Een hekel heb ik daaraan, want dan zit ik te kijken naar de één die met zijn mond beweegt, maar ik luister naar de ander die ik niet zie. Verwarrend.
Óf, iemand die geen ster is in interessante onderwerpen maar wel ellenlang kan lullen, die vind ik ook irritant. Want bij de minste of geringste afleiding vliegen alle hoofden de andere kant op, behalve die van mij omdat ik dat nu eenmaal onbeleefd vind om ineens afgeleid te zijn. Dan zie je de blik van de verteller zich razendsnel verplaatsen van de oorspronkelijke toehoorder naar mij, en dan ben ik de klos, want de rest gaat gewoon weer over naar een interessant onderwerp en ik zit opgescheept met een verhaal over een bejaarde in een ziekenhuis die op een knop drukte maar er kwam niemand. Tenminste, daar bleek het na vijf minuten op neer te komen.

Maar wat je dus echt niet moet doen bij mij is als ikzelf iets zit te vertellen in een groep, er ineens doorheen gaan zitten praten tegen een ander. Vandaag overkwam het mijn baas. Begint gewoon over iets anders wat-ie in z'n hoofd heeft. En omdat hij de baas is, luistert er ineens niemand meer naar mij maar allemaal naar de baas. Dus ik kijk dat even twee tellen aan en dan roep ik vrij hard: "Hallo!" Dat heeft nooit gelijk effect maar mijn tweede verontwaardigde en hele harde "HALLO" doet iedereen verschrikt opkijken. En dan vertel ik dus gewoon vrolijk verder waar ik gebleven was. Baas of geen baas. Nog geen tien minuten later, mijn collega flikt precies hetzelfde, ik vertel iets en zij vraagt ineens iets totaal anders aan mijn toehoorder. Ja, dat had ze gedacht. "Zeg, boerin, wat mankeert jou? Ik zit iets te vertellen! Het is dan kennelijk niet interessant maar heb tenminste de beleefdheid om dan gewoon te gaan gapen ofzo ja?" De collega keek verschrikt en bood gelijk haar excuses aan. Mooi zo. Ik moet me wel kunnen concentreren als ik iets vertel.

Mijn broer heeft er ook een handje van. Hij hoort en ziet me soms gewoon niet. Op een verjaardag lulde hij ook ineens door mijn verhaal heen. Ik riep vervolgens dwars door hem heen dat ik het gevoel had dat ik genegeerd werd. En dat helpt om niet meer genegeerd te worden. Zelfs zo goed dat ik een week later van mijn zus hoorde dat haar schoonouders er slecht van geslapen hadden omdat ze niet wisten of ik het nu meende of niet. Mijn gezicht verraadt dat ik eigenlijk best grappig vind wat er gebeurt. Maakt niet uit, soms moet je mensen meerdere malen corrigeren, maar uiteindelijk leren ze.

Weet u, ik ben goed bezig vind ik zelf. Misschien niet volgens wat ex-leidinggevenden want die hadden graag gezien dat ik managementcursussen ging volgen om een belangrijk financieel manager te kunnen worden. Maar ik dacht, fokjou, ik woe dat helemaal niet. Ik woe met een opgewekt gezicht naar mijn werk kunnen en werk doen waar ik voldoening uit haal. Dát woe ik. Want ik woe niet gestrest met een leasediesel en een galgdas naar mijn werk. Ik woe met een tweedehands Alfa 6-cilinder naar mijn werk. Dus ik koos voor een klein kantoor. (Huh? Je moet juist bij een groot bedrijf gaan werken, met méér verantwoording en méér mensen onder je, zodat je net zo'n eikel kunt worden als wij.)

Nou ja, ik heb het nu erg druk op mijn werk, maar geen negatieve stress, ik hoef niet meer in files te staan, ik word niet gemanaged maar er worden mij gewoon dingen gevraagd. Ik heb een baas die ook snapt wat ik voor werk doe en ik ben om zes uur thuis. En ik hoef niet zoals een beetje belangrijke manager, elke maand met het vliegtuig naar een ver land. Dat hoeven die managers nu vanwege de crisis ook niet meer, dus ik snap niet zo goed waarom dat dan eerder wel moest, maar dat is een ander verhaal.

Het komt er op neer dat ik een tevreden mens ben. Ik zou misschien zelfs gelukkig gezegd hebben als dat niet zo ontzettend mieterig overkwam, voor een man. Ik doe mijn kinderen dagelijks in bad, speel even met ze en doe ze naar bed. Oke, ik ben dan geen financieel manager bij een grote organisatie, maar ik heb ook geen plannen om te gaan genieten ná mijn pensioen. Ook geen ambitie om bij een rotaryclub te willen. En ik dacht laatst zelfs dat het veel beter dan dat het nu is, niet kan worden. Ondanks geblèr, vieze luiers en kinderen die niet willen eten. En dan vergeet ik haast nog mijn lieve en immer begripvolle vrouw die mij de baas is als het moet, en mij de baas laat als het kan. Zodat mijn ego ook tevreden kan zijn.

Marco Kroon is kapitein bij het korps commando's. Hij kreeg de hoogste militaire onderscheiding en werd tot ridder geslagen als gevolg van heldhaftig optreden in de oorlog in Afghanistan. Geen jongen om ruzie mee te krijgen lijkt mij. Vroeger zou ik erg opgekeken hebben tegen zo'n held maar tegenwoordig kijk ik er met een wat gezondere waardering tegenaan. Wat niet wegneemt dat ik vind dat hij deze onderscheiding dik verdiend heeft. Marco Kroon zelf is bescheiden en vriendelijk, maar commando's hebben een knop waarmee ze die eigenschappen uit kunnen zetten. Ze veranderen dan in soldaten die onder extreme druk kunnen blijven nadenken. Heel handig, als je zo'n knop hebt. Als je die niet hebt, kun je geen commando worden, zo simpel is dat. Eigenlijk is commando zijn een aangeboren afwijking. Net als hoogbegaafdheid, muzikaliteit en leidinggevende kwaliteiten. Alleen kun je het met sommige afwijkingen wat verder schoppen dan met andere. Dus kijk niet teveel op tegen de president directeur van Shell want reeds in de buik van zijn moeder werd bepaald dat hij eigenschappen zou ontwikkelen waarmee hij zo'n functie kon vervullen.

Voor Marco moeten we respect hebben. Maar voor de koningin nog meer. Want koningin is het enige beroep waarvoor je niet in de wieg gelegd hoeft te zijn, want lig je eenmaal in de wieg van de koningin, dan heb je maar koningin te worden. Zo simpel is dat. Of je er nu geschikt voor bent of niet. Eigenlijk veel knapper. Toch vind ik in het belang van Marco en van de koningin, dat ze het ridderen voortaan weer met een zwaard moeten doen. Want zo'n joviale klap op je schouder, dat lijkt toch nergens op.

http://www.nuvideo.nl/algemeen/27315/koningin-beatrix-net-zo-zenuwachtig-als-ik.html

Ik kwam voor het eerst op een weblog en las de volgende tekst:

© jacq. veldman, 2003-2009
Alle teksten op dit weblog zijn auteursrechtelijk beschermd. Citeren van teksten zonder de bron te melden kost geld.

God, wat voelde ik me gelijk welkom. Ik heb mijn portemonnee naast me gelegd en ik heb eens lekker hardop zitten citeren. Ik begrijp werkelijk niet wat mensen bezielt. Ik hoor iedereen over eerlijk en legaal bloggen en mensen met dwangbevelen in hun brievenbus omdat ze een keer iets uit een krant hebben gekopieerd en op hun weblog gezet. Wat is dat toch de laatste tijd? Mis ik iets? Heeft iedereen collectief last van grootheidswaanzin of zo, dat ze denken dat teksten van hun weblog worden gejat? Jat er lekker op los zou ik zeggen als je zelf niks kunt verzinnen. Alsof je daar iets mee opschiet.

Ik heb dat van die auteursrechten nooit begrepen. Wie gaat er nu een boek óverschrijven? Dat kost toch veel te veel tijd? Als je die tijd zou gebruiken om vakken te gaan vullen in de supermarkt kun je met de opbrengst dat boek toch makkelijk honderd keer betalen? Ingewikkeld gedoe. Met muziek of software snap ik het nog, die auteursrechten, maar ja, als het ergens niet helpt om er auteursrecht op te vestigen is het wel muziek of software. Elke jandoedel kopieert en downloadt er op los dat het een lieve lust is. Het is bijna gelegaliseerd, zo normaal is dat. En als je iets op je weblog zet wat een ander heeft geschreven dan verdien je daar in elk geval geen geld aan, en het is maar zeer de vraag of de 'gedupeerde' er geld mee verliest. Ik krijg sterk het gevoel van een gat in de markt voor een paar handige jongens. Nu doen ze subsidies, dan doen ze auteursrechten en morgen verdienen ze aan mazen in de wet. En vroeger maakten ze porno. Zitten de hele dag met dollartekens in hun ogen naar bepaalde zinnen te googlen. En als ze een hit hebben, veranderen ze in maniakale speurhonden. Graai. Maar ik zal het punt wel missen.

Het leven van een boekhouder gaat soms niet over rozen. Is het op mijn werk nog enigszins overzichtelijk, de achterstanden zijn in kaart gebracht, hier thuis is het één grote zielige puinhoop. Naast mij liggen stapels met ongeopende enveloppen van banken, verzekeringsmaatschappijen, belastingen, pensioenfondsen….flikker toch op zeg! Alsof ik daar zin in heb!

Gelukkig houdt Linda immer het hoofd koel en mailt mij precies wanneer ik wat aan administratie moet doen. "BSO (buitenschoolse opvang) regelen" had ik al een poosje in mijn ongelezen mail staan. En sinds een weekje nog een als ongelezen gemarkeerd mailtje met: "denk je nog aan de BSO?" Nou, en als ze het dan nog een paar keer vraagt ga ik eens kijken naar de BSO. "BSO, eens kijken….formulieren zijn al ingevuld, mooi, bij de B, klaarrr! Het is klaar hoor" zeg ik tegen Linda. "Mooi, dus de wijziging is naar de belastingdienst? "
Oh. Was dat de bedoeling. Nou ja, naar de site van de belastingdienst, toeslagen…tikketikketik..tieperdetieperdetiep, 20 uur per maand, hoppaaa, verzenden…klaaaarrrr.

Gelijk even die ongelezen mail van Damocles verwijderen, oh, daar is er nog eentje van Linda…"Let je er op dat het twee contracten zijn? Allebei opgeven a.u.b."
Kutterdekut. Opnieuw. http://www.toeslagen.nl tikkerdetikkerdetik…tieperdetieperdetiep, 40 uur per maand, hopaaaa, verzenden…..FOUT! U mag de wijziging niet nogmaals verzenden. Er moet minimaal 24 uur zitten tussen twee verzendingen.

En nergens in de belastingwetgeving kan ik daar iets over vinden. Volgens mij verzinnen ze dat zelf, dat dat niet mag. Ik ga bezwaar aantekenen. Ambtenaren die op eigen houtje regels gaan verzinnen. Daar heb ik wel zo'n hekel aan.

Mij beginnen ze een beetje te irriteren, de verhalen van mensen die met Koninginnendag eigenlijk eerst precies daar wilden gaan staan waar de aanslag plaatsvond, de ramptoeristen die toch even naar de Naald rijden en daar even een halfuurtje rondschoffelen omdat ze het naar eigen zeggen allemaal even ter plekke willen verwerken, al waren ze niet eens in de buurt toen de aanslag plaatsvond, en last but not least: de idioten die op het kerkhof waar ene Karst begraven ligt en waar ze geen flikker te zoeken hebben, uit pure lustgevoelens al dagenlang rondlopen. En dan die gemaakte emoties erbij, blijf toch thuis stelletje Pim fans.

En de allerergsten vond ik degenen die de afgelopen week haatmail gestuurd hebben naar de verkeerde dader die nog gewoon leefde. Die dus eigenlijk voor de echte dode dader bedoeld was. Echt, zonder deze lieden steeg het gemiddeld iq in Nederland naar 170 volgens mij.

En waarom is er herdenking van de slachtoffers op twee zenders? Want dan moet één van de twee er weer die onvermijdelijke kijkcijferwedstrijd van maken. En dan krijg je ook wedstrijdjes "ernstig kijken" voor journalisten. Gadverdamme. Gedraag je eens als een vent. Plastic emoties. Gemaakte Amerikaanse zooi. Pleur op.

Voormalig concentratiekamp Auschwitz moet gerestaureerd worden. Na meer dan 60 jaar is het monument aan het vergaan. Alleen de als tijdelijk onderkomen bedoelde stenen barakken staan nog overeind. Echter, ze zijn in slechte staat en instortingsgevaar dreigt. 120 miljoen euro is nodig voor de restauratie en de Poolse regering heeft dat geld niet.

De vraag is, moeten we dit monument waar zoveel verschrikkingen hebben plaatsgevonden wel restaureren? Ik vind restauratie altijd een beetje een vrolijke klank hebben. "Joepie, we brengen het terug in de originele staat." Zoiets. En Auschwitz wordt evengoed nooit meer vergeten, elk op zich zelf staand verhaal van een overlevende maakt op mij altijd diepe indruk, bijna net zoveel als het drama op koninginnedag met deze kanttekening: dat is twee dagen geleden, Auschwitz meer dan 60 jaar en dat ken ik alleen van verhalen.

Maar dat geld voor de restauratie moet er als het aan mij ligt toch komen. Maar het ligt niet aan mij. Maar ik heb wel een ideetje voor de Poolse regering. Vraag het aan de westerburen, want ook al kun en hoor je de Bondsrepubliek niet verantwoordelijk te stellen voor het schrikbewind van de nazi's, het lijkt me toch sterk dat ze durven te weigeren.

Automatiseerders zijn eikels. Zo dat is eruit voordat ze tegengas gaan geven en met argumenten komen waarom ze geen eikels zijn. Want ik zit zeker twee keer per week updates te downloaden omdat dat volgens windows belangrijk is. En dat duurt rustig een kwartier per keer! Programmeer dat dan gewoon in één keer goed zeg. Hoef je ook geen updates te programmeren. En mocht er onverhoopt toch een update nodig zijn, voer die dan twee keer per jaar door en niet twee keer per week, stelletje eikels!

Eikels zijn jullie. En ik zal er straks wel op terug moeten komen omdat blijkt dat er hier zeer sympathieke automatiseerders meelezen, dus daarom kun je het van te voren niet vaak genoeg zeggen: automatiseerders zijn eikels. Want dan heb je het maar vast gezegd.