Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Hoever moet tolerantie gaan? Daar worstel ik mee. Hoeveel incidenten moet je registreren voordat je een groep mag veroordelen? Dat mag toch nooit? Al zitten van de 12.719 Vaassenaren, er 12.718 in de gevangenis, dan nog mag je om wille van die ene, de groep niet over één kam scheren. Want misschien ben ik die éne wel. Volgens de wet trouwens wel. In Nederland mag je één persoon uit een groep aansprakelijk stellen voor geleden schade die de groep heeft veroorzaakt. Het wetsartikelnummer ben ik vergeten, maar dit is wat ik onthouden heb van lessen privaatrecht. En dan nog eens wat, wat is dit voor een NSB-praktijk dat de politie heeft gevraagd om uw buurman met een mooie auto aan te geven bij ze? Maak even allemaal landverraders van ons. Laat de politie het lekker zelf uitzoeken zeg! Ik kan het toch niet helpen dat jonge jongens in een veel te dure BMW steeds hun middelvinger naar agenten opsteken?

Het nieuws van de brand in Kampen waarbij vier jongetjes zijn omgekomen maakte me vanochtend eventjes depressief. Ik hoorde 'Kampen' en ik hoorde '14 kinderen' en ik dacht 'streng gereformeerd'. Natuurlijk dacht ik dat, maar vond het daarom niet minder erg. En ik vraag me wel eens af wat erger is: vier kinderen verliezen als je er vier hebt of vier kinderen verliezen als je er veertien hebt. Ik denk dat eerste, eerlijk gezegd. Hoe dan ook, het is een verschrikkelijk drama waarbij praktisch al het andere verbleekt.
Op nu.nl staan er bij elk bericht rijen met reageerders klaar, zo ook hier. Want de directeur van de school waarop de kinderen zaten had slachtofferhulp geweigerd omdat volgens hem Christenen daar op hun eigen manier mee omgaan. Maar dat was slechts een klein zinnetje uit dat hele nieuwsbericht en toch spitst de discussie zich daar op toe. Want als we tegenwoordig streng gelovigen kunnen pakken, zullen we het niet nalaten. Want ze hebben nu eenmaal ongelijk en ze houden hun ongelijk vol terwijl het overduidelijk is dat ze ongelijk hebben, dus we pakken ze. En vooral die zak van een schooldirecteur die het waagde in zo'n situatie nog steeds in God te geloven, moest eraan 'geloven'.

Slechts een enkeling die de ernst van de situatie begrijpt en slechts zijn medeleven betuigt. En misschien wel heel veel die hun mening ondergeschikt vonden aan dit drama. De meeste oorlogen ontstaan door het geloof is een veelgehoord argument. Ik denk het persoonlijk niet. Want wat als er nu een oorlog ontstaat tussen gelovigen en ongelovigen, kun je dan zeggen dat die oorlog vanwege het geloof is ontstaan?

Kijk, het is natuurlijk allemaal heel mooi wat er bereikt is op het gebied van emancipatie. Natuurlijk is het mooi dat we tegenwoordig samen zwanger zijn en natuurlijk is het mooi, samen naar pufcursus. Een man achter de kinderwagen daar kijkt niemand meer raar van op. Wat zeg ik? Velen zullen niet eens weten dat er een tijd was dat mannen niet achter kinderwagens liepen. Sterker nog, dat ze helemaal niet bij de bevalling aanwezig waren. Die tijd is gelukkig voorbij en mannen zijn zachte, meevoelende, begripvolle, tere wezentjes geworden. En terecht! Niks mis mee. Ik gaf Tammar de fles midden in de nacht en ik breng haar 's ochtends naar de kinderopvang. Ik doe haar in bad en ik verschoon luiers. Leve mij! Maar nog nooit heb ik mij zo gelukkig gevoeld als afgelopen zaterdag, toen ik eindelijk weer een ouderwets klusje mocht doen, dat alleen voor vaders is weggelegd. Een oergevoel maakte zich van mij meester. Hans, mijn stoere jongen van vier, is de eerste in de buurt die zijn complete achterband aan gort heeft geslipt. De brandgaten erin! Ook de binnenband aan barrels! Uiteraard heb ik hem vermanend toegesproken want slippen mag niet! Nee, duhuh.. Een nieuwe binnen- en buitenband. Achterwiel los, ketting eraf, oude band eraf, nieuwe erop en alles weer piekfijn afgesteld daarna. Er kwamen oerkreten uit de schuur. Overwinningsschreeuwen. Dat moest even om mij uit te leven. Om dat duivelse testosteron weer in te tomen. Anders had ik Linda bij haar haren gepakt en mee de trap op gesleurd.

Ik ben van de cijfertjes. Niet zoals Frans54, want die rekent zijn eigen geboortedatum na tot 8 cijfers achter de komma, maar toch, ik kan er ook wat van.
Zo heb ik daarnet iemand behoed voor het feit dat hij zaterdag wilde vieren dat hij -samen met vriendinlief- 4300 dagen een stel was, terwijl dat zondag pas is. Is best belangrijk maar dat je je een dagje vertelt, dat kan gebeuren.

Maar waar ik wel over val dat zijn de mensen die trouwen op een bijzondere datum. 08-08-2008 ofzo. En dat vinden ze dan bijzonder. Als ze op 08-08-08 waren getrouwd, dan was ik het nog met ze ééns geweest. Je kunt je druk maken!
Laatst bijvoorbeeld, een stel trouwt op 123456789. Huh? Ja, om 12 uur, 34 minuten, 56 seconden op de zevende dag van de achtste maand van het negende jaar. Ja hallo! Zo lust ik er ook nog een paar. Je moet wel consequent óf van groot naar klein tellen, of andersom van klein naar groot. Dit is gewoon een willekeurig zootje bij elkaar geraapte eenheden die in de verkeerde volgorde zijn gezet. Want ze zijn natuurlijk gewoon getrouwd op 987123456 of op 563412789. Dus er klopt helemaal niks van! Nah ja, als je huwelijk maar leuk is.

Het hele radio 1 interview zou mij waarschijnlijk ontgaan zijn als de presentatrice niet begon met zeggen dat er iemand speciaal van vakantie was teruggekeerd. Dat heeft altijd mijn aandacht, een belangrijk persoon die van zijn vakantieadres terugkeert omdat er een figuurlijke brand is. Want wat is het moment dat de vlammen te hoog oplaaien om vrolijk verder te gaan met je vakantie? Een moeilijke afweging. Ook is van belang of jijzelf belangrijk genoeg wordt geacht om terug te keren. Een kwestie van zelfkennis. Stel nu dat ik op mijn vakantieadres hoorde dat in Vaassen de kerktoren was omgeflikkerd en dat er een crisisteam werd samengesteld en dat alle notabelen van de gemeente daarin geacht werden plaats te nemen. Ja, wat doe je dan? Ik zou terugrijden om me bij de prominentenclub aan te sluiten. "Hallo heren, daar ben ik dan, u heeft waarschijnlijk op me zitten wachten?" "Bwahm!" (geluid van een voor me dichtslaande deur)

Zo ook mevrouw Elvira Sweet. Wie? Elvira Sweet. Mevrouw Sweet is voorzitter van de Stadsdeelraad Amsterdam Z.O. In haar stadsdeel hebben zich de afgelopen weken 13 schietincidenten voorgedaan. Ja, dat is de bloody limit. Dan zou ik ook terugkomen. Zeker als het toch komkommertijd is, alle bekende politici blij zijn dat ze een keer niet op de radio zijn, en jij nu een keer kans maakt. Heel Amsterdam Zuidoost vroeg zich al af waar ze bleef, die Sweet. Spandoeken hingen aan de muren; we need you, Elvira! Maar gelukkig, Amsterdams hoop in bange dagen stond klaar voor haar stadsdeel en keerde eerder terug van vakantie. Gelukkig was ze nog in Nederland, dat scheelde alweer. Eerst maar eens de radio bellen dat je speciaal van je vakantieadres bent teruggekeerd om je plicht te komen doen. Want ja, anders ontgaat zo'n nobele actie straks iedereen. Dat zou toch ook weer zonde zijn.

(oninteressant interview)

Een medewerker van de belastingdienst is ontslagen vanwege het (onder werktijd) per e-mail versturen van porno naar een vrouwelijke collega. Een andere collega is ontslagen wegens het frauderen met de aangifte van zijn schoonouders. Mag dit zomaar, vraag ik denkend aan artikel 1 van de grondwet? De rechter heeft de ontslagen goedgekeurd, maar moet dit niet gewoon betekenen dat iedereen die wel eens porno via de e-mailserver van zijn werkgever heeft verstuurd, of iedereen die wel eens belastingfraude heeft gepleegd, ontslagen moet worden? Ik zie niet in waarom dat alleen voor medewerkers van de belastingdienst zou gelden. Ik begreep ook nooit waarom je voor moord op Theo van Gogh levenslang krijgt en voor moord op een onbekende Nederlander, minder. Moet je op een onbekende Nederlanders soms dubbele moord plegen om levenslang te krijgen? Ik zou nog wel eens een onbekende Nederlander willen ombrengen hoor, daar niet van, en dan begraaf ik hem op een plek waar niemand zoekt. In de bossen naast de afrit Vaassen op de A50. Of op de bodem van het vennetje bij de afslag Westervoort. Niet dat ik het ga doen hoor, want je zult zien dat zo'n onbekendeling op slag bekend is een week na zijn verdwijning. Bovendien, dat DNA onderzoek van de politie zit me ook niet lekker. Vroeger kon je nog gewoon eens een dijk van een misdaad begaan maar tegenwoordig is één verloren huidschilfer al genoeg om je jaren later te ontmaskeren en je alsnog levenslang achter de tralies te doen belanden. En wroeging natuurlijk, dat weerhoudt ook.

Ja, wij hebben weer eens wat te koop. Een schitterende kinderwagen met een nieuwprijs waarvan je een oude auto met apk zou kunnen kopen. Hij staat op marktplaats, maar weten wij veel wat we moeten vragen? Bieden dan maar, maar dat trekt alleen mensen die voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten. (en de buurvrouw, die de prijs zit op te drijven) En een iets serieuzere bieding van iemand (maar aan de lage kant) die schrijft dat ze niet veel te besteden heeft. Maar is dat ons probleem? Ja, kennelijk. Want wordt er hier op ons gemoed gespeeld of komt de mevrouw die niet veel te besteden heeft de kinderwagen straks ophalen met haar BMW X5? Straks is het Natasja Froger! Trouwens, de slager trapt er toch ook niet in als iemand met een bijstandsuitkering biefstuk wil hebben? Neem maar gehakt hoor! Bovendien, ik ben de barmhartige Samaritaan niet! Ik wil best een zwangere bijstandsmoeder aan een goedkope kinderwagen helpen maar niet vanwege het feit dat ze arm is alleen. Ze moet ook aardig en dankbaar zijn en ze moet graatmager (lees: uitgehongerd) zijn. Dat zijn aanvullende voorwaarden. Ik wil wel een goed gevoel aan zo'n buitensporige korting overhouden namelijk. Voor niets gaat de zon op.

De plaatselijke braderie hier is een terugkerend element. Vraag mij niet naar de frequentie, want ik schaar kraampjes op het dorpsplein allemaal onder braderie. Ongeacht wat er in die kraampjes is te doen, of ter gelegenheid van wat ze er staan. En zodra er braderie is, gaan wij erheen. Ik met tegenzin en in de Fred Schuit modus, maar het is óf dat, óf spelbreker zijn.

De wandeling er naartoe voert steevast langs de apotheek, de molen, de huisarts en de speelgoedzaak en dan zijn we in de Dorpsstraat en slaan we altijd eerst linksaf langs alle kraampjes. De handelswaar ligt uitgestald en probeert een indruk van een bruisende markt te scheppen. Ik zeg probeert want het lukt niet. In vrijwel alle kraampjes verkopen ze troep. Leren riemen, portemonnees, kettinkjes, drie nederlandstalige cd's voor tien euro, oliebollen en wat goedkope kleding. Als we na tweehonderd meter tegen een dranghek aanlopen ten teken dat de braderie hier eindigt of begint, keren we om en lopen langs dezelfde kraampjes in de richting van het dranghek aan de andere kant. Op het punt waar we de straat zijn ingekomen hoop ik altijd dat we spannendere dingen tegenkomen maar ook díe driehonderd meter is het één en al droefenis. Leren riemen, portemonnees, kettinkjes, drie nederlandstalige cd's voor tien euro, oliebollen en wat goedkope kleding. Niet eens ergens een frisse verkoopster om de boel op te fleuren. Mannen met korte broek, een blouse met korte mouwen en hoogopgetrokken sokken. Zelfs twee vrouwen die ik herken als behoorlijke populaire meiden destijds bij mij op de Mavo zijn hun looks zo goed als verloren. Het verschil met de kraampjes op een zomerse vrijdag in het Franse dorpje waar wij vorige week waren kan haast niet groter. Elke keer als ik op de plaatselijke braderie loop kom ik dezelfde dodelijk saaie koppen tegen. Steeds maar weer. Ja, ik loop er zelf ook, ik weet het.

In de krant stond dat de meeste mannen nadat ze eenmaal kinderen hebben, niet meer terugverlangen naar de tijd dat ze nog vrijgezel waren. 66% ongeveer. Zelf hoor ik hier ook bij. Want vrijgezel zijn in de tijd dat het nog vrijgezel heette in plaats van single was heus geen pretje. Vrijgezel had ook meer de betekenis van "overgebleven", terwijl single meer de betekenis heeft van "beschikbaar". Ik had dus mezelf dus beter single kunnen noemen in die tijd, maar dat kreeg ik m'n bek niet uit. Vrijgezel trouwens ook niet. Oké, je had vrijheid. En je kon je koffiemokken als asbak gebruiken. En die drijvende peuken een nachtje laten staan. En je kon naar iedere mooie vrouw kijken in de hoop dat ze met je wilde trouwen. Maar dat wilde ze niet. Vrouwen zijn egoïstische wezens. Ze willen je pas als je jezelf niet meer zielig vindt. Ze willen winnaars. Mannen die succes uitstralen. Of als je al getrouwd bent natuurlijk, dan lachen ze ineens ook allemaal naar je.

Mannen zijn zo niet. Die maakt het niet uit of een vrouw zichzelf zielig vindt. Welnee. Mannen zijn onbaatzuchtig en bieden zo'n zielig meisje gelijk een slaapplaats aan! Één van de zeven werken van barmhartigheid is dat, een vreemdeling herbergen. Maar daar hoor je dan nooit iemand over, over deze opofferingsgezinde karaktereigenschap die vrijwel elke man heeft. Welnee.

Ik was niet zo'n succesvol vrijgezel vroeger. Zeker niet in het begin. Pas vanaf m'n 14e kon ik het wat beter accepteren. Vlak voor mijn dertigste was ik zo'n tevreden vrijgezel, dat kon natuurlijk nooit lang goed gaan. Dat accepteert geen vrouw, een man die zich prima alleen redt, en de eerste van een lange reeks mislukkingen diende zich al spoedig aan. Tot Linda kwam, mijn gestuntel met andere vrouwen even een poosje aangekeken heeft en toen een einde aan mijn lijden heeft gemaakt. Gelukkig straal ik tegenwoordig succes uit. Let maar op binnenkort als ik met mijn diesel stationwagen met dakkoffer (en dvd-schermpjes aan de hoofdsteunen) richting camping in Frankrijk tuf. Man, wat straal ik een succes uit! Ik zuig gewoon iedereen mee in mijn succes. Rij achter mij aan!

Hoera, er heeft weer een onderzoek plaatsgevonden. En gelukkig is het rapport 100 bladzijden dik zodat het nog niet zo eenvoudig is om de juiste conclusies eruit te trekken, maar dat is natuurlijk ook helemaal niet de bedoeling. Zowel niet van mij, niet van de onderzoekers en niet van Ab Klink, die het onderzoek liet uitvoeren. Want onderzoeken zijn ervoor om uitkomsten te genereren die we verwachten. Of die ons goed uitkomen. Zo niet, is het onderzoek onvolledig.

Dit onderzoek heeft uitgewezen (let wel, onderzoek heeft uitgewezen dus het is waar) dat alcohol na crack de meest giftige drug is. Alcohol is precies even giftig als heroïne. Roken is weer stukken minder giftig dan alcohol, maar roken scoort weer een leuke twee plaats qua verslaving. En alcohol en roken zijn allebei schadelijker dan cocaïne. (zie bladzijde 88 van het rapport)

Dat werpt ander licht op zaken. Ik heb ook gerookt. Ik was een junk. Verslaafd aan de harddrugs.