Categorie: Krakkemikkig

Volgens de psychologe moest ik proberen me minder te verzetten. Tegen alles. Mijn verzet heeft geen zin, ik heb alleen mezelf ermee en ik kon beter kijken of er ook positieve dingen uit te halen zijn. Bovendien, wist ik wel 100% zeker dat mijn beweegredenen kloppen?

Nou ja, eigenlijk wel. Bewijzen kan ik het natuurlijk niet, daarvoor moet je gedachten kunnen lezen, maar ik ben volledig overtuigd van mijn visie. Maar zou het zo kunnen zijn dat die ander helemaal niet denkt wat jij denkt dat hij denkt? Nee, dat gaat niet. Ik heb dit mijn hele leven al, ik weet precies wat de ander denkt en ik ken precies zijn valse aard.

Dat zeg ik natuurlijk niet. Ik zeg: nee, dat kan ik niet zeker weten. Misschien vindt hij het wel echt leuk en doet hij het niet in een poging makkelijk te scoren bij de doelgroep. Want zo ben ik dan ook wel, dat ik het verstandelijk wel snap. Dat er best een theoretische mogelijkheid is dat ik het mis heb. Maar ja, gevoelsmatig ligt het anders natuurlijk. Daar heb ik natuurlijk volkomen gelijk. Bovendien, zou ik ongelijk hebben, dan stort mijn hele zelfbeeld in. Nou ja, dat is al gebeurd.

De voordelen die de psychologe opnoemde vond ik helemaal geen voordelen. Ik vond dat juist nadelig. Omdat zij mij probeert op te bouwen en ik probeer mij af te breken. Een negatief zelfbeeld heb ik. Gevoelsmatig dan, verstandelijk snap ik dat het best ok is. Maar het kan beter andersom zijn. Daar kom je veel verder mee. Uiteindelijk wil ik toch met niemand ruilen. Dus ik blijf mezelf. Piekerend over wat er nu mis is met mij. Waarom ik toch altijd terugval en weer moet opkrabbelen. Kan dat verdomme niet anders!

Het ging al weken niet goed, maar ik plaatste maar wat onzin om toch wat te schrijven en geen verdenking op me te vestigen. En ik wilde er ook niet aan, maar ik zat diep. Ik kon mijn bed niet meer uit komen en als ik half negen moest beginnen stond ik half negen op. Als ik naar kantoor moest, bleef ik thuis. Als het weekend was bleef ik tot half twaalf in bed. Naar bed gaan vroeg in de avond was het fijnste moment van de dag. Donker en stil en je hoefde voorlopig niks. Het was erger dan vorige keer want zelfs de laatste dingen die ik leuk vond, waren nu een opgave. Niks interesseerde me meer.

De huisarts vond drie weken geleden al dat ik naar een psycholoog moest, maar ik dacht: laat maar. Ik verlangde steeds meer naar rode wijn, en dronk twee glazen per dag. Dat hielp lichtjes. Ondertussen viel ik af, elke dag verder maar heb nu denk ik het minimum bereikt. De hond dwong me om te blijven lopen, ik bleef badmintonnen en ik dwong mezelf om dagelijks twintig push-ups te doen. Dat was ook een hoogtepunt, ‘s ochtends op de weegschaal.

Afgelopen zondag kon ik er niet onderuit, mijn zus had me gevraagd te gaan wandelen met de hond. We praatten en ik gaf haar aan waar mijn gedachten zaten. Ze snapte het volkomen en had soms dezelfde gedachten. Misschien was die ronde wel de ommekeer. Er viel ineens weer iets op z’n plek.

Ik heb geen vrienden, wel vriendschappen. Altijd met vrouwen want met hen praat ik veel makkelijker. De afgelopen dagen heb ik met een aantal gepraat, en langzaam voelde ik wat kracht terugkeren. Intuïtief voelde ik aan welke kant het op moest. Verder waar ik gebleven was.

We zagen “boerderij van Dorst” met twee min of meer bekende Nederlanders, Donnie en Sanne Hans. Twee stotteraars bij elkaar. Met beiden had ik niet zoveel, maar beiden zijn gestegen in mijn hoogachting. Donnie vond ik een irritante rapper met een raar accent en een dom vlechtje, en Sanne vond ik wat kleurloos. Gewoon mijn persoonlijke mening, niks ernstigs. Maar beiden stonden op zeker moment snikkend hun echte verhaal te vertellen. Elk huisje heeft z’n kruisje. Paul van Vliet zong het al eens in een lied. Er hangt een huilbui als een onweer in elk van ons.

Ik zat vandaag bij een psycholoog, die bijna twee uur de tijd nam. Mijn hangende huilbui kwam als motregen naar beneden. Over verdriet en ongeluk in mijn leven, dat er kennelijk toch steeds uit moet. Ik werd getypeerd als een gevoelsmens met een sterke intuïtie en een grote leegte van binnen. Dan weet ik dat. We kunnen niet van anderen houden als we niet eerst van onszelf houden. Ik hou wel van mezelf, maar ik ben niet blij met mij. Ik heb weer aan de bel getrokken. Omdat mijn hangende huilbui te zwaar werd.

Sinds Frankrijk, twee weken nu, zit mijn rechteroor dicht. Ik maak me er zorgen over omdat niemand zich er zorgen over maakt. Ik hoor vrijwel niks met rechts en daardoor kan ik lastig de richting bepalen waaruit een geluid komt. Een week geleden ging ik naar de huisarts (assistente) die zag dat het ontstoken was. Dat had ik zelf ook wel door, want het oor was pijnlijk. Ik kreeg druppels en die moeten drie keer per dag worden toegediend. Hoe dat werkt, ik heb geen idee want volgens mij komen die druppels niet langs mijn trommelvlies. En daar zit kennelijk het probleem anders kon het wel gespoeld worden. Ik krijg het ook niet “geklaard.” Ik kom er niet doorheen.

Toen ik met tinnitus bij de dokter kwam maakte ze zich ook geen zorgen. Dat zou weer overgaan. Nou, mooi niet. Dat was een drama in het begin en inmiddels ben ik eraan gewend. Maar toen ik in volledige paniek was maakte de dokter dat af met dat er hele goede maskeerapparaatjes bestonden, maar dat is het laatste wat je op dat moment wilt horen. Goed, ik begrijp het wel, want er was verder niks aan te doen, dus wat moest hij zeggen?

Afgelopen vrijdag ging ik even terug naar de assistente, die zag dat het er een stuk beter uitzag, maar ik ging juist terug omdat mijn oor slechter werd. Ging hij eerst nog af en toe open, nu helemaal niet meer. Het kon erg lang duren, zei de assistente, waarschijnlijk om van mij af te zijn. Zeikende patiënten, wat heb je eraan?

We vertrekken morgen naar Zuid Frankrijk. In de buurt van Avignon. Ik ben er misschien aan toe, maar zelf heb ik dat niet door. Sterker nog, met deze depressie vind ik het uiterst lastig. Maar mijn verstand, dat werkt nog, zegt dat het me goed gaat doen. Mijn gevoel, dat is in de war, wil niet. Gelukkig heb ik een mentaal sterke vrouw. Die laat zich niet snel kisten door mij. We gaan dus. Ik hoop dat ik in staat zal zijn tot lezen, want dat is al weer even geleden.

Ik heb trouwens net een slaappil ingenomen, dus mocht de slaap mij ineens overvallen, dan druk ik op publiceren en dan ziet u een half logje. Ik ben heel blij met jullie reacties. Nou ja, voor zover ik blij kan zijn. Maar er staan echt nuttige dingen tussen, waar ik wel over na ga denken. En sowieso is de steun fijn. Ik ben behoorlijk labiel, en ik ben ver weg van hoe het hoort. Mijn verstand zegt dat het weer beter wordt, mijn gevoel zegt dat ik me de rest van mijn leven ellendig ga voelen. Daar is dus iets mis. Ik moet denk ik even in gevaar komen, de IJssel overzwemmen en door de stroming gepakt worden. Dan laat je het wel uit je hoofd om je depressie toe te laten, dan moet je zwemmen voor je leven. Misschien dat dat het doorbreekt.

Maar de steun van alle kanten maakt dat ik doorkan. Ik wilde vanavond janken, maar ik deed het niet. Omdat de steun mij overeind houdt. Omdat ik voel wanneer iemand begaan is. En dat is wonderlijk. Of de essentie zelfs. Ik kan het duidelijk niet alleen. Maar dat is waarschijnlijk ook helemaal niet de bedoeling van de mensheid, dat je dingen alleen doet.

Ik heb al meer dan een maand niet gelachen, een beleefd glimlachje daargelaten. Vandaag voelde ik me alleen, drie collega’s ontslagen en vervangen door drie goedkope Hongaren die ik niet ken. Bijna iedereen is op vakantie en als ik in de gezamenlijke chat “good morning” zeg, volgt er een keer of zes hetzelfde, en dat is m’n communicatie voor de hele dag. Ik maak nog wel eens een grap, dat wel, en dan volgen er zes lachsmileys. Het is dat ik het zelf een goede grap vond, anders zou ik denken dat ze het uit beleefdheid deden.

Wat ik nog leuk vind zijn twee dingen. Badminton en autorijden. En met de hond lopen, maar niet altijd. Vanavond wel. Ik liep een kilometer of zeven, en de hond blijft maar vragen of ik de bal wil gooien. Onvermoeibaar. Ze gaat straks mee op vakantie, nooit eerder deden we dat, ik ben een beetje bang dat je daardoor beperkt wordt, maar ze is wel erg makkelijk, dus misschien valt het mee. We zijn dan weer drie weken verder en vrolijker hoop ik. Ik krijg in elk geval meer medicatie, dus help me onthouden dat als ik weer vrolijk ben, dat ik weer ga minderen. Nou ja, het gaat langzaam vooruit met hier en daar een terugslag. Het leven is eenmaal hard. Tenminste nu even wel.

Af en toe heb je zo’n periode dat de sterren ongunstig staan. Ik kan het niet anders verklaren, maar alles lijkt dan mis te gaan. Ik zit er nu midden in en wacht tot het weer beter gaat. Alles wat je doet of zegt valt verkeerd en als je troost bij je vrouw zoekt krijg je met haar ook nog woorden. Als je de hond gaat uitlaten krijg je te maken met bemoeials, bij badminton krijg je het aan de stok met je medespeler omdat je vindt dat hij z’n best niet doet en als je een foto plaatst op Facebook omdat je dacht dat je goed poseerde maar geen leesbril op had, blijk je er lullig op te staan en iedereen heeft er de grootste lol om.

Ik wil vanaf nu nooit meer op een foto, want ik ben niet fotogeniek, en dan druk ik het voorzichtig uit. Zeg maar rustig dat ik een ongunstig hoofd heb, dus waarom zou ik nog op de foto gaan? Om anderen te plezieren?

Gisteren ben ik na badminton gaan douchen en heb gelijk de hal verlaten, terwijl ik normaal altijd nog even naar de kantine kom. Ik hoopte eigenlijk op een appje waar ik was, maar ook dat zat er niet in. Welnee, als de sterren ongunstig staan, dan staan ze ongunstig.

Ik lees al weken, hoofdstuk voor hoofdstuk in een kutboek, geen idee waar het over gaat dus dat helpt ook al niet. En op Facebook probeerde ik grappig te zijn en noemde het woord Indiaan. Ik kreeg het gelijk aan de stok met mensen die mij racisme verweten en toen ik mij verweerde werd mijn commentaar verwijderd door een onrechtvaardige beheerder. Dus nu ben ik nog racist ook. Nou prima, dan ben ik racist. Ik zocht het nog even na op Wikipedia, maar daar werd indiaan gewoon genoemd, een verzamelnaam voor inheemse volken in noord en zuid Amerika. Behalve racist was ik ook nog onopgeleid en dom, dus er zal heus wel een kern van waarheid in zitten, die mensen schrijven dat niet voor niks!

Op dit soort dagen lukt er niks, wat je ook probeert. Er staat hier verderop in een weiland een grote wigwam, als je dat nog mag zeggen, misschien moet ik mij daar eens even een poosje in terugtrekken. Dat ik eens voel hoe het is om voor indiaan uitgemaakt te worden. Het gaat wel weer over.

Ik ben een beetje uitgevallen. Twee weken geleden kreeg ik pijn in mijn scheen tijdens het lopen. Ik googlede en dacht aan een scheenbeenvliesontsteking. Mijn opa zei altijd, als het vanzelf gekomen is, gaat het ook vanzelf weer weg, dus ik liet het erbij. De maandag erop ging ik voorzichtig badmintonnen maar ik kwam er al gauw achter dat dat niet ging. Mijn scheen voelde warm aan, wat volgens mij duidde op een ontsteking. De week erop probeerde ik het weer, de pijn was grotendeels weg. Echter, mijn been was opgezet en ik voelde een lichte verkramping in mijn kuit. Ik hield het dus weer voor gezien. Gisteren was het nog dik, maar ik had nergens last van. Ik ging dus weer badmintonnen en had me voorgenomen te gaan winnen. Toen het 18-18 stond voelde ik iets scheuren op de plek waar ik vorige week de verkramping voelde. Het deed niet echt zeer, net of de druk ergens af moest. Ik dacht nog twee seconden dat ik door kon, maar ik kon niet meer lopen.

Ik googlede en dacht aan een zweepslag. De volgende dag (vandaag) kon ik nog niet lopen en ik keek naar foto’s van een zweepslag. Enorme bloeduitstortingen op de foto terwijl mijn kuit er nog piekfijn uitzag. Misschien moest ik toch even de dokter raadplegen.

De dokter maakte zich geen zorgen over de zweepslag, maar wel over het opgezette onderbeen. Dat had ik al twee weken. Ik zou daarvoor al helemaal niet de dokter hebben gebeld, en voor de zweepslag ook niet, ware het niet dat ik niet zeker was.

Hij wilde me naar het ziekenhuis hebben, maar vrijdagmiddag zou lastig zijn dus nu wordt het maandag. En intussen zit ik aan de bloedverdunners. En mag ik niet ver lopen. Het zekere voor het onzekere. Terwijl mijn bloed echt al heel dun moet zijn door de wijn, dus dat is een beetje dubbel.

Ik verwacht dan ook maandag, na de check met de bloedverdunner te mogen stoppen. Misschien kan ik maandagavond nog met carnaval mee hossen.

Ik heb een leeftijdsgerelateerd mannenprobleempje wat recent erger is geworden. Ik belde de dokter en zijn eerste reactie was: “Oh jongen, dan ben je er vroeg bij!” Tja, daar was ik al bang voor. Soms hoor ik leeftijdsgenoten naar het toilet gaan en dan ben ik jaloers op het geluid dat ze produceren. Mij lukt dat alleen nog na vele glazen bier. Goed, u weet nu wat het probleem is, en de dokter vroeg me langs te komen en urine mee te nemen. “Ik hoef geen liters,” zei hij nog.

Nou, als ik liters kon produceren had ik hem niet gebeld, en na een uur had ik een laagje van misschien een centimeter, en niet in een emmer. Ik vreesde natuurlijk het onderzoek wat zou volgen, want jaren geleden deed hij al eens een onderzoek bij me en refereerde toen lachend aan een eventueel prostaatonderzoek, want nog veel gênanter zou zijn. Die woorden hebben me nooit losgelaten.

Ik kwam bij de dokter die in z’n korte broek liep, zoals hij zomer en winter doet, en hij riep me binnen, gewoon bij de assistente op haar kamer. Hij legde me uit dat de urine brandschoon was en hoe het probleem werd veroorzaakt, en dat ze dat tegenwoordig vrij goed met medicijnen konden oplossen. Nu bleek hij ineens legio patiënten van eind veertig, begin vijftig te hebben met dit probleem. Het rijmde niet helemaal met wat hij eerder had gezegd, en ik vermoed dat hij het zei om me gerust te stellen. Hij zei dat de prostaat bij veel mannen vergroot is, en dat je dat kunt voelen, maar je kunt niet voelen in hoeverre dat het probleem veroorzaakt, dus dat onderzoek was nu niet nodig. “Jij vreesde zeker al voor zo’n onderzoek”, lachte hij en ik beaamde. De assistente zei echter dat het bij mij wel moest, maar die bleek ook in het complot te zitten. Waarop de dokter tegen haar zei dat ik vast mijn kuisheidsgordel al om had gedaan thuis.

Eenmaal thuis vertelde ik mijn manager dat mijn leven voorbij was na het opsommen van een paar ouderdomskwaaltjes, maar ze is Duits en heeft weinig gevoel voor humor. Dus ze vertelde dat ik aan mijn mindset moest werken, en dat er nog genoeg leuke dingen waren om voor te leven.

Waarop ik een knappe 14 jaar jongere collega vroeg of ze met me mee uit wilde om samen een kruiswoordpuzzeltje te doen. Ik had een lachsalvo verwacht, maar kreeg een hartje en een “I would love to”. En zo krijg ik die mindset nooit gericht op het bejaarde leven dat me te wachten staat.

Hoewel het een gave van me is om na niets te hebben meegemaakt daar toch over te schrijven, lukte me dat nu toch niet. Niet lukken is niet helemaal juist want ik heb het ook niet geprobeerd. Ik haalde geen inspiratie uit de gebeurtenissen zelfs niet toen Yukiko (zie linklijst) vorige week op bezoek was. Of is dat alweer twee weken geleden?

Ik zit in een sleur waar ik niet uitkom. Mijn werk slokt me op, en momenteel niet op een manier die voldoening geeft. Komt daarbij de hond die al tijden mank loopt en wier aanzicht mij ook niet vrolijk maakt. Na drie bezoeken aan twee dierenartsen waren we duizend euro lichter zonder duidelijk resultaat. Een spuit en supplementen ter waarde van 150 euro per maand is ons in het vooruitzicht gegeven, en ze loopt nog steeds mank. ‘s Ochtends dan. ‘s Middags niet, dan loopt ze als een kievit en sprint ze als Carl Lewis in z’n beste tijd. Ik loop niet ver meer met haar, hooguit een half uur, maar als ze vrolijk is maakt ze mijn hart blij. Ze is al negen, maar speelt nog als een jonge hond. We mochten geen stokken meer gooien van die dierenarts, dus nu raapt ze die zelf maar op en komt dan trots langs me heen rennen.

En dan testte ik positief op Corona vandaag. Ik voelde het vrijdag al aankomen, zaterdagmiddag werd ik koortsig en kreeg hoofdpijn en vandaag zei mijn zus, die ook op bed ligt met Corona, dat ik me nog steeds moest testen. Ik dacht dat allang klaar was.

Het had niet veel gescheeld of dit logje was er ook niet gekomen. Maar mijn hoofdpijn trok vanavond weg, en kon ik weer nadenken. Nu ben ik alleen nog slapjes en verkouden, maar ik was tot praktisch niets meer in staat. Liggen, zweten, kou lijden en hoesten. Dat zijn toch vier dingen.