Categorie: Geen categorie

Vanaf gisteren mag ik mij Oom Maurice noemen.
En ik heb er zelf níks voor hoeven doen.

De mooiste nederlandse uitspraken komen tegenwoordig uit het oosten des lands.
Bijvoorbeeld de achterhoeker die op z'n computer een plaatje van de Chippendales zag en zei:

" Doar giet mie de broek nie van boll'n "

Dat hele conflict in Israël gaat helemaal niet om geloof. De Palestijnen vinden het niet eerlijk dat Israël mee mag doen aan het Eurovisie Songfestival.
En gezien de geografische ligging kan ik ze daar geen ongelijk in geven.

Ergens in Frankrijk is de avond gevallen over de camping. Herrie makende kinderen zijn naar bed. Alleen nog gedempte geluiden van zachtjes pratende mensen zijn hoorbaar.
Wij zitten ook met z'n vieren voor de tent. Mijn broer moest nog naar het toilet. "Tot zo." zei ik.
Hij liep richting de toiletgebouwen, niet wetend dat ik hem stilletjes volgde. Ik zag hem het gebouw binnengaan en verschool me achter een boom vlakbij. Ik stond vlakbij de deur waar hij zo weer uit zou komen.
Ik wachtte gespannen af, hoorde het toilet doortrekken en de deur van het slot af gaan. Ik had mijn zakmes gepakt om hem extra aan het schrikken te maken. De deur ging open en hij kwam naar buiten.
Met een luide schreeuw en het zakmes dreigend in zijn richting sprong ik achter de boom vandaan.
De man schrok zich kapot. Twee deuren verder kwam mijn broer naar buiten..

Teksten in muziek vind ik niet zo belangrijk. Dat bleek toen ik er laatst pas achter kwam wat het Goede Doel nou eigenlijk zingt.
Ik galmde altijd:
Vriendschap is een droom, een pakketjesdroom met een dun laagje chroom.
Ik haalde altijd mijn schouders op bij pakketjesdroom. Zal wel goed zijn.

En dat had ik ook bij The lift goes up where we belong. Ik vraag me dat soort dingen niet af. Tot dat iemand hard gaat lachen als je het verkeerd zingt.

Maar zo raar vind ik het niet. Blof heeft het over " in de schaduw van de brug, droeg ik alles op m'n rug." En daar zette ik wel ?? bij. Maar dat was dan weer wél goed!

De wereld is overbevolkt wordt er wel eens gezegd.

Maar dat is maar hoe je het bekijkt. Als iedereen op een kluitje zou gaan staan zou alleen een gebied ter grootte van de provincie Groningen gevuld zijn.

En dan valt het eigenlijk wel weer mee. Nietwaar Bjorn?

Als de aanslag het werk was van Al Qaeda dan was dat goed voor de oppositie, en als het het werk van de Eta was zou dat weer goed zijn voor de zittende president.

Wat zullen ze in spanning gezeten hebben, de spaanse politici.

Af en toe heb je zo'n dag. Dat het allemaal goed loopt. Niet dat er bijzondere dingen gebeuren maar gewoon, je voelt je onkwetsbaar.
Op je weg naar je werk heb je fijne muziek aan staan, je auto rijdt als een speer en als je bij de zaak aangekomen de trap op loopt is het net alsof er geen zwaartekracht is. Je computer start in één keer goed op en je bent wel druk maar niet in de stress.

Die onkwetsbaarheid straal je ook uit en je lijkt alles te kunnen maken. Zelfs op afdeling verkoop waar toch altijd de best gebekte mensen zitten, kunnen ze vandaag niet tegen je op.
Discussies over voetbal win je met het grootste gemak ook al ben jij als enige voor een andere club, iedereen krijgt een veeg uit de pan, en jij behoudt je vrolijkheid. Zelfs de manager probeert het maar ook aan hem heb je geen kind. Je hebt geen échte argumenten maar je voelt dat dat vandaag ook niet belangrijk is. Vandaag worden discussies niet gewonnen met argumenten, sterker nog, jouw argumenten slaan eigenlijk nergens op maar je voelt het gewoon, hoe onzinniger jouw argument, hoe kanslozer zij worden en hoe meer je je lachen moet onderdrukken. En als dan de irritatiegrens bereikt is zeg je ook nog iets in de geest van, " Oh ja, ik wou het ook nog even over Robbie Williams hebben. " (Daar heb je gisteren al over lopen zuigen natuurlijk.) Dan hebben ze door dat je zit te stangen, en wordt je dringend verzocht om de afdeling te verlaten. "Dat is goed, maar óh wat zijn de kasten laag vandaag." zeg je nog terwijl je de deur achter je dicht doet..

En dan een uurtje later alsof er niets aan de hand is loop je weer naar binnen en geeft de eerste de beste die je tegenkomt vriendelijk een hand. En eigenlijk zijn ze dan opgelucht en kunnen ze weer lachen om je.
Ze weten dat ze vandaag kansloos zijn. Maar hun kans komt binnenkort weer.
En dan neem ik mijn verlies.

Zijn die er eigenlijk ook in sedan uitvoering?

Heeft u dat nou ook wel eens? Dat u op de wc zit en dat de boel hartstikke vast loopt? Dat ie niet meer vóór- of achteruit wil als het ware?