Categorie: Geen categorie

Ik zit wel eens te denken wat ik nu eigenlijk vind. Impulsief vind ik wel ergens wat van, maar mijn immer wijzer wordende geest probeert met levenservaring te relativeren wat ik vind. Ik zeg, probeert, want het lukt lang niet altijd. Aanleiding van bovenstaande zin was een discussie in DWDD over oh oh Cherso. Joop van den Ende kwam vertellen hoe walgelijk hij dat programma vond en het eerste wat ik vond was: schijnheil met je aan de duivel verkochte ziel. Maar mijn immer wijzer wordende geest attendeerde mij op het feit dat Joop best veranderd kon zijn, ook zijn geest staat niet stil, en misschien had hij wel gelijk. Maar Joop vond ook dat als je 1,4 miljoen kijkers trekt, dat je dan iets goed doet met het programma. Ik moest er even over nadenken.

Goed volgens de marketingwetten wel natuurlijk. Wat dat betreft snap ik niet dat ze niet gewoon de hele dag porno uitzenden om kijkers te verwerven. Normaal zeg ik ook gewoon ‘kijkers trekken’ hoor. Maar goed volgens opvoedkundige wetten? Nee, duidelijk niet. Goed ouderschap zal inhouden dat kinderen niet geleerd wordt onverschillig, uitsluitend sexbelust en egoïstisch te zijn. Maar de vraag is natuurlijk: heeft televisie iets van doen met opvoeden? Nee natuurlijk niet. Mijn immer wijzer wordende geest pikt de zaken op waar hij zijn voordeel mee kan doen en wordt wijzer van de dingen waar hij zijn nadeel mee kan doen, zonder zelf schade en schande op te lopen. Een win-win situatie. Opvoeden behoren ouders of daarmee gelijkgestelde volwassen te doen, niet de televisie. Als ik mij door de televisie had laten opvoeden, dan speelde ik de hele dag debiteuren/crediteuren op kantoor.

Een dooddoener van jewelste is de opmerking dat er een knop op je tv zit. Want als je verder denkt dan alleen jezelf, weet je dat je er niks mee opschiet om de tv uit te zetten tijdens oh oh Cherso. Het gaat immers niet om jou, het gaat om de rest. Je bent bang voor algehele afglijding van de maatschappij, waartoe je jezelf allang niet meer rekent, je bent bang voor jongens die zich aan het programma spiegelen en die het op jouw dochter voorzien hebben. Je wilt dus een uitzendverbod omdat je denkt in het belang van de maatschappij, en omdat je vindt, dat wat jij denkt, goed is. In het dictatuurakkoord wat vanaf 2017 in Nederland gaat gelden, staat dat ik de beschikking krijg over een afstandsbediening waarmee ik alle tv’s van het land bedien. Omdat ik wel kan bepalen wat wel en wat niet goed voor u is. Tot die tijd moeten de mensen die zich zorgen maken over de maatschappelijke schade van sommige tv-programma’s zich hier maar even aan ophangen. En de meest wijzen onder ons zullen glimlachend dit soort discussies aanhoren, en verder gaan waar ze mee bezig waren.

Je moet het ijzer smeden als het heet is. Had ik gisteren een logje klaar, het hoefde er alleen nog maar opgeplempt te worden, nu ben ik alweer veranderd van gedachten. Lastig hoor. Webloggen is een impulsieve aangelegenheid. Maak het in één keer goed af, of zwijg voor altijd. En ja, daar zit je dan zonder onderwerp. Ik zou kunnen vertellen dat ik laatst serieus kwaad was op mijn vader, omdat die mijn computer had afgepakt omdat ik er teveel voor niet-werk- of studie-gerelateerde zaken achter zat, maar dat was een droom. Gek zeg, hij had zijn haar anders en ik was echt pissig op hem. Dat laatste zou realiteit kunnen zijn, dat eerste niet. Mijn vader droeg zijn haar met een scheiding links. Geen superstrakke scheiding, maar een nette coupe. Nu had hij het een beetje naar voren zitten, en het met wat glibberige gel tot een wat nonchalante look gemaakt, en het stond hem helemaal niet. Van internet heeft hij geen weet maar hij weet dondersgoed van mijn neiging tot lapzwanserij. Wat dat betreft kan iemand 25 jaar dood zijn, hij blijft je geweten. Want dat was het natuurlijk, die droom. Mijn geweten. Ik ken mezelf als geen ander en ik vertel het mezelf allemaal in een droom. Ik werd nog een beetje chagrijnig wakker ook. 41 en nog op je lazer krijgen van je vader.  

Ik maakte vandaag weer eens niks mee, maar toch hè, mijn fantasie is zo levendig, het is gewoon een grote bodemloze inspiratiebron. Weet u wat er nu weer gebeurde? Ik reed met Linda in mijn zeer gewaardeerde Alfa Romeo op de kanaalweg in Vaassen. Een redelijk overzichtelijke maar niet al te brede weg. Inhalen is te doen, maar dan moet je voorligger je in de gaten hebben. Ik naderde van de achterkant een fietster, maar niet zomaar een fietster, het was een lekkere strakke blonde meid op een racefiets. In de verte zag ik een tegenligger aankomen, en ik kan heel ver kijken. Wat dat betreft ben ik net een cheeta. Op drie kilometer afstand naderde een zwarte Golf TDI, model IV, en met de reputatie van de Golfrijder in mijn achterhoofd remde ik af en ging achter de fietster rijden. Mijn Alfa is dan wel bloedsnel, maar veiligheid boven alles. Linda vroeg waarom ik dat deed, maar die heeft gewoon niet zulke scherpe ogen als ik. Na vijf minuten was het gevaar geweken en haalde ik veilig in.

Vanochtend zat ik in de auto die ineens vervuld raakte met de schitterende klanken van Abba. Misschien moet ik voor de jongere lezers even uitleggen wat Abba was. Abba was een razend populaire popgroep uit Zweden, bestaande uit twee jongens en twee meisjes. De meisjes klonken als nachtegaaltjes en alle vaders waren verliefd op ze. De jongens waren componisten van het soort dat de wereld zelden gezien heeft. Muziek van Abba blonk uit door eenvoud, en het onderscheidde zich van de meeste muziek doordat je het na één keer horen al mooi vond. Je hoefde er niet eerst doorheen. Dat kwam omdat Abba gebruik maakte van harmonie. Voor de jongere lezers zal ik even uitleggen wat harmonie is. Harmonie is het gebruik van samenhangende klanken op dusdanige wijze dat ons gehoor het als aangenaam ervaart.

Wat mooi was vroeger, was als Ad Visser aankondigde dat de nieuwe hit van Abba er aan kwam, dat mensen dan massaal en vol verwachting voor de tv gingen zitten. En na afloop van de clip was men compleet lyrisch over het zojuist gehoorde. Deze plaat overtrof zelfs nog de vorige van Abba, die eigenlijk niet meer overtroffen kon worden, en de hele dag waren alle mensen gelukkig door de nieuwe plaat van Abba.  Ja, zo ging dat vroeger. Ik kan geen band bedenken die hetzelfde effect op het welzijn had. En het mooie van Abba was, dat ze ons leerden dat de aanhouder wint. De mooie blonde zangeres van Abba is uiteindelijk getrouwd met een Nederlander die haar jarenlang stalkte. Is dat niet mooi? Dat zoiets kan?

Hoe dan ook. Abba. http://www.youtube.com/watch?v=-UvtOQnPE5c&feature=related

Na de vermissing van de tuttie van Tammar, deed de politie de eerste 24 uur niks. Standaardprocedure, volgens de politie komt 97% van de vermiste tutties in de eerste 24 uur weer terug. Bij ons dus niet. Bovendien heb je als ongeruste ouders altijd het gevoel dat je bij de overige drie procent zit, en niet bij de 97. Amber Alert is ingeschakeld om mensen extra oplettend te laten zijn. Wij hebben foto's van de vermiste tuttie op alle bomen in het dorp gespijkerd en een beloning uitgeloofd voor de tip die zou leiden tot het oplossen van dit misdrijf. Want dat er een misdrijf in het spel is, was mij intussen wel duidelijk. We hebben Opsporing Verzocht ingeschakeld. Interpol is op de hoogte gesteld, evenals de A.I.V.D, en de geheime diensten van Amerika en de ons omringende landen. Peter R. de Vries is gelijk naar Peru afgereisd, omdat het voor hem klip en klaar was dat de tuttie zich in de gevangenis bij J.v.d.S. zou bevinden.

De oplettende kijker heeft vanmiddag premier Rutte de tuttie nog even horen aanhalen. Dat het regeerakkoord wel eens heel anders uit kon pakken als de tuttie niet gevonden werd. Ja, de zaak is serieus aangepakt. Uiteindelijk belde vanochtend een oplettende medewerker van het zwembad, dat de tuttie ineens op de balie lag. Wie het daar heeft neergelegd is tot nog toe onbekend. Er zat een briefje bij dat de dader spijt had van zijn daad, en dat hij afzag van de uitgeloofde beloning. Hulde. Er zijn nog eerlijke mensen. Tammar slaapt inmiddels weer met haar vertrouwde tuttie. Ze wilde vanavond uit zichzelf naar bed. In alle euforie ben ik vergeten Peter R. de Vries op de hoogte te stellen dat de tuttie weer terecht is.

Het schijnt momenteel onder jongeren een leuke bezigheid te zijn om leraren die geen orde kunnen houden, met een mobieltje te filmen in de klas en het filmpje vervolgens op you-tube te zetten. Misschien had ik dat ook wel leuk gevonden vroeger, maar ik denk het niet. Ik nam het meestal op voor de leraar in moeilijkheden, want stel dat ik zelf leraar was geworden, dan had ik het onherroepelijk terug gekregen, omdat je immers alles in je leven een keer terugkrijgt. Dat is nu eenmaal een levenswet.

Goed, misschien kunnen we het de jongeren wel niet kwalijk nemen, omdat zij nu eenmaal jongere en daardoor vaak meeloper zijn, maar dan moeten we het de school toch op zijn minst kwalijk nemen dat er niet keiharde sancties staan op het bij zich hebben van een mobiele telefoon in de klas. Een school die voorzichtig het mobieltje van een leerlinge in beslag had genomen, had de volgende dag een kwaaie vader aan de telefoon die zei dat zijn dochter bereikbaar moest zijn. Een leraar gaf voorzichtig zijn mening hierover in de krant. Hij dacht bij zichzelf: "dat was vroeger toch ook niet zo?" En dat laatste is precies waar het fout gaat. De leraar dient een in de klas aangetroffen mobieltje ter plekke te vernietigen onder zijn schoenzool. Ten overstaan van de hele klas. Het lijkt me niet nodig om dit in het wetboek van strafrecht op te nemen. Dit zou gewoon gewoonterecht moeten worden. In het gareel, gadverdamme. Het loopt nu echt uit de klauwen.

De oorzaak hiervan heeft niks te maken met het afschaffen van de militaire dienstplicht. Het heeft uitsluitend te maken met het immer op de eerste plaats stellen van het kind door de ouders. Kinderen komen nu op een veel te late leeftijd (30) pas tot de conclusie dat de wereld niet om hen draait. Als ik Hans nodig heb, bel ik wel met juffrouw Kim. En als ik hem niet nodig heb, ook. 

Momenteel heb ik het druk. Niet gewoon druk, maar drukker dan ooit. De studie valt qua tijdsbeslag tot nu toe enorm tegen en dat geeft stress. Ik heb nog nooit zolang boven mijn boeken gezeten als nu.  En het erge is, ik moet tussen vier boeken schakelen en het verband zien vast te houden. Soms ben ik compleet gaar, zoals nu, en de hele dag is er in mijn hoofd geen ruimte voor andere dingen. Gisteren ging ik slapen met een kapitaalverzekering eigen woning in mijn hoofd.

Het gekke is, ik blijf tot nu toe fit. Alsof ik energie krijg van studeren. Als het goed is duurt dit tot half december, daarna kies ik een vak waarvan het examen iets verder weg ligt om de belasting wat lichter te maken. Ik voel me momenteel een beetje als mijn eerste baas, een registeraccountant die zijn leven lang niets anders deed dan werken. Hij presteerde het zelfs een keer om een vakantie met zijn vrouw op de maandagochtend dat ze zouden vertrekken, af te zeggen omdat een klant, sorry cliënt, een probleem had. Uiteraard was de man een kei in zijn vak, maar over zijn kwaliteiten als echtgenoot en vader kon ik niet oordelen, al deed ik dat stiekem toch. De man bezat wel een kapitale villa in Bilthoven, maar dat is ook niet alles.

Goed, wat wil ik zeggen: ik heb geen tijd meer om over grappige, mooie of irritante dingen van het leven na te denken. En dat komt mijn logjes niet ten goede. Ik maak geen excuus want ik vecht voor een goede zaak, maar als u denkt: wat is die Mack toch een humorloze eikel geworden, zie hier de reden.

Ja, de dag begon zo goed. Ik werd pas half tien wakker, wat een beetje laat is voor een vader van twee kleine kinderen, en dus moest ik haasten om op tijd bij de zwemles van Hans te zijn. Linda lag ook nog te ronken, maar eigenlijk is dat niet waar want het was een soort van lief slapen. Ik wilde haar niet wakker maken maar omdat ik het gevecht tegen de tijd dreigde te verliezen -twee kinderen aankleden en laten ontbijten- deed ik het toch. Ze werd uiterst begripvol wakker, en dat is lang niet altijd zo, dus volgens mij kwam dat doordat ik vond dat ze lief lag te slapen in plaats van te ronken. Ze hielp mee met de voorbereidingen voor de zwemles en in uiterst harmonieuze toestand vertrokken wij richting zwembad.

Nu moet u weten dat Tammar een tuttie heeft waarmee ze altijd slaapt. Een roze lapje, meer is het niet maar ze spreekt het altijd heel klagerig uit. "Tuttieeee."  En overal waar zij gaat, gaat de tuttie mee. Dus ook naar het zwembad. Ik had mijn zeswekelijkse kappersbezoek -mooi geworden, dank u- een beetje onnadenkend vlak na de zwemles gepland. Dus door mijn haast heb ik niet meer gelet of Tammar haar tuttie nog bij haar had. Niet dus. En nu is hij kwijt. Ja, als je een dag die zo mooi begint wilt verpesten, moet je zoiets doen. Linda kwaad, Tammar verdrietig, ik terug naar het zwembad. Met een mannelijke bas in mijn stem vroeg ik of ze een 'roze doekje' hadden gevonden. Ik voelde me echt voor lul staan. Telefoonnummer achtergelaten voor als ze het vonden en ik voelde me nog tien keer meer voor lul staan. Wat moeten die mensen wel niet denken? "Ja ja, z'n dochtertje", en dan met hun wijsvinger hun onderste ooglid (Palpebra inferior) omlaag trekken.

Ja, en waarvoor allemaal? Tammar slaapt inmiddels gewoon met een ander doekje.

Echt, het klonk nergens naar. Vals…niet normaal. Nog een geluk dat ik erbij was om de hoge noten nog een beetje uit te laten komen. Je ziet ook duidelijk dat ik de dames een beetje coach. Probeer de rust te bewaren en let op je timing. Geniet van het moment en ga niet zitten add-lippen. En probeer overtuigend te zingen. Ik moet wel geloven wat je zingt. En hou de harmonie vast, dat is het belangrijkste.

http://www.youtube.com/watch?v=1d7B00rmBRE

Voor zijn overlijden had ik slechts één boekje van hem gelezen en na zijn overlijden nog een stuk of zes. Zijn achterblijvers zullen mij dankbaar zijn. Maar wat wordt hij ook door mij gemist. Hoe meer ik lees, hoe meer het gemis. Toen hij er nog was ervoer ik dat als vanzelfsprekend en viel mij nog niet zo op hoezeer ik in hem geïnteresseerd zou raken. Ik heb het over Martin Bril, overleden in 2009, schrijver, vader, echtgenoot en wikkend en scherp waarnemend mens.   

Zijn verhaaltjes zijn uit het leven gegrepen, maar dan uit een leven waarin ik me herken of kan herkennen. Niet uit het leven van iemand uit een Amsterdamse volksbuurt, want daarin kan ik mij lastig verplaatsen. Soms schrijft hij over gebeurtenissen die ik heb meegemaakt. Terwijl wij elkaar helemaal niet kenden. Ik vind dat knap. Soms valt mij op dat  kleine zinnetjes of woordjes die hij op een bepaalde manier plaatst, door mij wel eens op dezelfde manier gebruikt worden, zonder dat ik dat afgekeken heb. Ik geef mijzelf dan een schouderklopje. Van de weeromstuit schrijf ik nu een klein stukje terug. En natuurlijk omdat hij mij deed beseffen dat ik de term 'van de weeromstuit' nog nooit heb gebruikt terwijl je die toch eenmaal in je leven gebruikt zou moeten hebben. Want stel dat men zich op zijn sterfbed realiseert dat de term 'van de weeromstuit' nog nooit gebruikt is, en men dus maar mag hopen dat er in de korte tijd die nog rest, zich nog een gelegenheid voordoet om hem te kunnen inpassen? Dat zal mij nu in elk geval niet meer overkomen.