Categorie: Geen categorie

Ik ben zojuist losgekoppeld en sta nu op eigen benen. Dit weblog was aangemaakt door Margo, niet te verwarren met Margreet, in haar niet aflatende drang mij te verhuizen van weblog naar wordpress. Zo leerde ze mij als een moeder de grondbeginselen van wordpress. Maar onverbiddelijk moest ik het nest uit toen ik groot genoeg was. En dat was gisteren. Echter, jezelf verwijderen als je eigenaar van een weblog bent lukt niet zonder slag of sloot. Dus ik dacht dat ik de rest van mijn blogcarriere aan haar vast zat. En dat maakte mij chantabel want nu moest ik voortaan heel erg overdreven aardig tegen Margo doen want anders zou ze hier allemaal nare dingen over mij kunnen schrijven.

Maar goed, ze droeg de eigendomsrechten over en nu ben ik pas echt bezitter van een weblog.  Want een dictator slaat een flater als hij nog iemand boven zich heeft. Dus wees welkom hier, ik ben uw heer. Doe wat ik zeg, doe niet wat ik doe. En nu spreid ik mijn vleugels en vlieg over mijn toekomstige rijk. 

Zelf ben ik nog niet zo’n goed opvoeder als Margo. Daarnet probeerde ik mijn kinderen te wijzen op de gevaren van rondvliegende wespen die het gemunt hadden op hun broodjes, toen een wesp mij in mijn lip stak toen ik een hap nam. Zo moet het dus niet.  Mijn opvoederrol is duidelijk nog niet perfect. Misschien moet ik Cruijff raadplegen.

Na al het geklooi van de afgelopen weken moet het nu maar eens tijd zijn voor actie. Het was wachten, mopperen, zoeken en nu dan misschien gevonden. Ik vind het wel mooi zo, deze layout en mocht u anders vinden, dan denkt u maar aan uw echtgeno(o)t(e), die wende ook vanzelf.

Is er hier nieuws? Jawel. Slecht nieuws zelfs. Mijn Alfa Romeo is het aan het begeven. De kosten worden nu zo hoog dat ik bijna zeker afstand van hem zal moeten doen. En het nare is, als de garage het niet had verteld, had ik nu niks geweten en had ik ook geen slecht nieuws te melden.

Verder is mijn waarschijnlijk laatste oomzegger geboren. Maran is zijn naam en hij hoort bij mijn broer en schoonzus. Hij maakt het prima en verder kan ik er niks bijzonders over melden, behalve dat hij 0 jaar was bij zijn geboorte.

En verder? Het gaat zijn gangetje. Juffrouw Kim is weer terug van zwangerschapsverlof, dus dat is ook positief, ik ben weer volop aan het leren, loonbelasting, een onzinbelasting als je het mij vraagt, en met ons gaat het verder goed. Oh ja, ik vier straks mijn verjaardag voor het eerst sinds drie jaar weer eens, dus dan moet het wel goed gaan met me. Anders kan ik dat niet aan. Het is wel in besloten kring, en er komen geen toespraken, dus vrij sober. Maar de uitnodiging was wel weer sprankelend. Maurice jarig

Van de ijsbeer wordt vermoed dat hij pas 200.000 jaar op deze aardbodem rondloopt. Het grootste deel daarvan liep hij echter op poolijs. De ijsbeer kan tot 72 seconden onder water blijven. Een wat merkwaardig getal. Ik zou dan zeggen, ruim een minuut, want wat als er nu een ijsbeer komt die 73 seconden onder water blijft? Moeten de boeken dan herschreven worden? Het valt me ook wat tegen, 72 seconden. Ik ben wel eens langer onder water gebleven, maar toen lag ik stil. Als ik zou jagen onder water dan zou ik ten eerste niks vangen, en ten tweede na vijftien seconden weer boven komen. De ijsbeer heeft zich aangepast aan de omstandigheden op de Noordpool. Ik vind dat knap maar het gaat eigenlijk vanzelf. Ze kregen vliezen tussen hun tenen, hun vacht werd wit, (eigenlijk kleurloos, net als sneeuw) en ze kregen een dikke speklaag om de koude te kunnen doorstaan. Die speklaag vind ik dan nog het minste, want die ontwikkelen sommige mensen ook. Van kleur verschieten lukt sommigen ook nog wel, maar die vliezen tussen je tenen ontwikkelen, dat vind ik toch iets wonderbaarlijks. Het is de evolutie waar Darwin al over sprak. En ontken het maar niet want wij Nederlanders zijn het levende bewijs. Want wij zijn het langste volk ter wereld en dat is echt niet omdat wij zo goed eten ofzo. Welnee, dat komt omdat wij in het laagste land wonen dus willen wij overzicht houden, dan moeten we wel. Zo gaat dat. Respect voor de natuur.

Op de terugweg van Ouwehand’s Dierenpark vroeg Hans mij wat ik het mooiste dier vond. Ik moest even nadenken want ik wist het niet. Vroeger zou ik gelijk de leeuw hebben gezegd, maar de leeuwen hier zijn niet anders dan grote slapende katten. Weinig spectaculairs aan. Hans zelf vond de krokodil het mooist, maar dat was slechts een kaaimannetje van ruim een meter. Ik antwoordde dat ik de ijsberen het mooist vond, vooral die grote die steeds hetzelfde rondje liep en dan op hetzelfde punt op zijn achterpoten ging staan. Ik realiseerde me dat daar het werkwoord ‘ijsberen’ vandaan kwam. Ik las dat dat kwam doordat het de ijsbeer in gevangenschap aan normale prikkels ontbreekt en dat hij uit verveling zulk gedrag gaat vertonen.

Ik snap die ijsbeer. Hij is net als ik. Het ontbreekt hem aan prikkels. Ik doe ook elke dag hetzelfde rondje. Ik ga ook elke dag op hetzelfde punt op mijn achterpoten staan. Ik ben een ijsbeer in gevangenschap.

Aan het eind van de dag, toen het park al grotendeels leeg was, kwam ik oog in oog te staan met een grote oranje tijger. Hij keek mij aan, en ik hem. Hij zocht oogkontakt en toen hij het had, hield hij het. De wetenschap van het hek tussen ons maakte dat ik niet bang was. Was er geen hek, dan zou hij mij in een oogwenk kunnen doden, dus bekeek ik hem met respect. Want een mens is maar nietig vergeleken bij de tijger. Zelfs al zit hij achter en hek.

Terwijl ik zelf al een poosje door het dal loop, lees ik net dat het Nederlands Elftal op de top is terecht gekomen. Nog niet officieel maar volgens de rekenmeesters staat het Nederlands Elftal op de eerste plaats van de Fifa ranglijst. Dat is nog nooit gebeurd en het is een hele prestatie. Net als het er niet toe doet, de beste van de wereld zijn. Waarschijnlijk zijn we ook het eerste land dat die ranglijst aanvoert zonder ooit wereldkampioen te zijn geworden. Het is typisch Nederlands.

Het mag nog een wonder heten dat Joop Zoetemelk ooit de tour won. Goed, Hinault was geblesseerd, maar je moet het nog maar wel even doen. Maar goed, voorlopig staan we bovenaan en dat is natuurlijk een reden om hooggespannen verwachtingen te hebben op het eerst volgende EK. Maar al stonden we onderaan, dan nog zouden de verwachtingen hooggespannen zijn.

Waar het aan ontbreekt hier is een killersmentaliteit. Afmakers. Koelbloedigheid. Waarschijnlijk ook de reden dat het hier naar omstandigheden een prettig land is. Er zijn geen bergen en geen dalen en alles is vlak en emotieloos. Je hoeft je niet echt in te spannen om vooruit te komen. En als ik mij niet inspan, voel ik weinig voldoening. Soms droom ik dat er hier in de buurt een weg is die naar hoge bergen leidt. Ergens bij Zwolle moet je dan rechtdoor en dan kom je er. Ik reed er van de week nog langs, en ik verwonderde mij wederom, hoewel ik het wel vaker gedroomd heb.

In mijn dromen hoef ik mij niet in te spannen om me goed te voelen. Dat gaat vanzelf. Als ik mij ga inspannen in een droom, dan gaat het mis. Je zou bijna gaan vermoeden dat dromen bedrog zijn.

Een aantal jaren geleden kreeg ik voor mijn verjaardag het boek wat hiernaast staat afgebeeld. Door zo’n titel kan ik enthousiast raken, echter kwam ik er toen niet doorheen. Sinds een paar dagen probeer ik het weer, maar ook nu heb ik er moeite mee. En ik denk dat ik weet hoe het komt. Als ik zo’n boek lees wil ik antwoorden. Briljante verklaringen voor vragen die ik al heel lang heb. Zulke boeken worden geschreven door briljante wetenschappers. Steven Hawking bijvoorbeeld. Dit boek bevredigt niet. Het begint met het ontstaan van het heelal door de oerknal. Prima, want zo denk ik er ook over. Het boek Genesis vertelt echter een ander verhaal. Het heelal is geschapen door God. Prima, want zo denk ik er ook over. Echter, er zijn natuurlijk ook mensen die niet gehinderd door enige flexibiliteit alles ontkennen wat niet in de bijbel staat. Nou ja, bijna alles.

Starre mensen zijn nu eenmaal vervelend, dat is wel zo. Maar de pseudo-wetenschappers uit dit boek openen op hen de aanval door het verhaal van de zondvloed in twijfel te trekken. De Ark zou buitengewoon groot geweest moeten zijn om 30.000 (?) diersoorten te huisvesten. Eigenlijk kon dat al niet. Maar dan komt hun knock-out om het verhaal van Noach naar het rijk der fabelen te verwijzen. Ze vragen zich af hoe Noach twee walvissen aan boord heeft gekregen en hoe hij deze in leven heeft weten te houden.

Ja, dan hoeft het van mij niet meer. Dan lees ik nog liever de Kijk.

Tijdens het journaal geeft mevrouw Mack aan dat ze niks snapt van de AEX. Niet waar het voor dient, en niet wat het betekent. Ik neem niet de moeite haar er iets over uit te leggen, want het interesseert haar niet. En gelijk heeft ze. Het is ook totaal oninteressant. Maar misschien moet ik toch een poging doen het een en ander te verduidelijken.

De AEX is vergelijkbaar met mondhoeken. Daalt de AEX, dan hangen de mondhoeken, stijgt de AEX, dan krullen ze. Dat is eigenlijk alles wat van belang is te weten. Dus als een vooraanstaand persoon, bijvoorbeeld de president van de V.S. iets treurigs vertelt, dan gaan de mondhoeken hangen. Maar als hij opgetogen vertelt dat Osama Bin Laden door zijn hoofd is geschoten, dan krullen de mondhoeken.

Natuurlijk is het wel van belang te weten dat het valse emoties zijn. De glimlach is nep en de mineurstemming is geacteerd. De glimlach kan plotseling omslaan in treurnis en andersom. Maar net zoals een echte glimlach, is ook de glimlach van de AEX aanstekelijk. Glimlacht de AEX, dan glimlacht de consument en opent hij zijn portemonee. Kijkt de AEX zuur, dan blijft de portemonee in de broekzak. De consument wordt verleid door de glimlach, zo is het eigenlijk.

Het is dan ook uitermate belangrijk dat nieuws over de kredietcrisis, de economische crisis en nu weer de schuldencrisis op een positieve manier wordt gebracht. Toen Loretta Schrijver het nieuws nog las, was er niks aan de hand. De stemming was opperbest en de AEX bereikte recordhoogten. Beleggers zijn zo verblind door geldzucht dat ze dit primaire verband niet zien. Hopelijk leest er eentje mee.

Bij nader inzien was de term midlife crisis wat zwaar aangezet. Tot dit inzicht kwam ik doordat er in de reacties melding werd gemaakt van een Wikipedia-pagina over het onderwerp. Ik wist niet eens dat het een ziekte was waarmee je naar de dokter kon. Ik dacht eigenlijk meer een soort moeilijke en aanstellerige fase die je doorloopt als je merkt dat je ouder wordt en niet op het punt bent beland dat staat aangegeven op een 25 jaar oude levensloop.

Maar nee, het is een echt psychologisch begrip met allerlei herkenbare symptomen. Weliswaar heb ik een aantal van die symptomen maar ook een aantal die ik op mijn 18e al had. En aangezien ik nu 41 ben, kon dat nooit de midlife crisis zijn. En er worden er ook een paar genoemd die ik pertinent niet heb. Maar wat niet is kan nog komen. Een Ferrari op je oude dag is lang niet gek.

Nee, ik hou het maar op een wat zwaarmoedige kijk op het leven die zo nu en dan de kop op steekt. Een onderdeel van mijn karakter dat, als het lang aanhoudt, bestreden moet worden met een zetpil. Die er met een ferme trap ingeramd moet worden zodat er een dubbele werking ontstaat. Misschien een ideetje voor de farmaceutische industrie.

Toegegeven, ik heb moeite met ouder worden. Maar ik ben niet bang voor de leeftijd die ik nu heb, maar altijd voor de leeftijd die in de toekomst ligt. Gelukkig verouderen de meeste mensen met mij mee, dus ik sta er niet alleen voor. Ik heb trouwens ook moeite met onder de zoden liggen. Het is ook nooit goed.

Ik vraag mij wel eens af hoe andere mannen dat doen, als ze het even niet meer weten. Afgelopen week was zo’n week waarin ik het even niet meer wist maar waar ik me toch doorheen liet slepen omdat je nu eenmaal niet een week in je bed kunt blijven liggen. Op zo’n moment wou ik dat ik Elvis was. Die kon een week in zijn bed blijven liggen als hij wilde. Er werd druk op me uitgeoefend waar ik niet mee om kon gaan, en waarbij ik de oplossing maar voor me uit liet zweven. Er werd uit onverwachte hoek bemoedigend op mij ingepraat, omdat mijn negatieve zelfbeeld waarvan ik zelf wel weet dat het niet klopt, niet klopt. Maar dat doen depressies. Ze breken in korte tijd af wat je in jaren hebt opgebouwd. Ik sprak mijn frustraties uit naar Linda, die me zaterdagochtend uit bed kwam halen en al zittend op de rand van het bed keek ze me begripvol aan. Dat hielp al iets.

Het heeft absoluut met midlife te maken, en dat ik daar niet mee om kan gaan. Het is om je dood te schamen, een midlife-crisis. Sommige hebben niet eens tijd of geld voor een midlife, anderen zijn er te ziek voor of halen de midlife niet eens, en ik zit er moeilijk over te doen. En als ik dacht dat mijn motorrijbewijs halen zou helpen, dan zou ik dat doen, maar ik twijfel.

Vanmiddag liep ik een beetje met mijn ziel onder mijn arm en het voelt als verraad naar je gezin. Alsof zij er iets aan kunnen doen, mijn grootste schatten, stuk voor stuk. Ik wist niks beters dan de twee jongste schatten mee te slepen naar de Julianatoren, die vooral Hans al bijna zijn neus uitkomt, en die dus ook niet wilde. Maar toen ik zei dat ik met Tammar alleen zou gaan, vroeg hij op het laatste moment of hij nog mee mocht. Alsof hij een nee verwachtte. Natuurlijk mocht hij mee en we hebben er weer een paar uur rondgehangen. Het knapte er allemaal wel van op.

Daarnet keken we een film over King Arthur en Linda concludeerde na afloop dat de mannen vergeleken bij die van vroeger mietjes zijn, zonder dat ze mij nu specifiek bedoelde. En precies dat is wat er aan schort. Mijn oerinstincten moeten soms aangewakkerd worden. Er moet adrenaline door mijn bloed vloeien. Testosteron. Als er nu nog meer mannen zijn met dit probleem, is het dan wat als we elkaar eens massaal en schreeuwend met knuppels te lijf zouden gaan op de Gortelse heide, zodat je s’ avonds weer met een goed gevoel thuis kan komen? Inschrijven kan in de reacties.

In de natuur gebeuren opmerkelijke dingen. Neem nu een bij. Lijkt mij toch een redelijk hersenloos wezen dat gewoon een beetje honing verzamelt, soms een steek uitdeelt maar verder toch voornamelijk onbewust is van wat er zoal op de wereld gebeurt. In Nederland is dat ook zo maar de Japanse Ninjabij kent toch een truuk waar je u tegen zegt.

Bijen, ook de Ninjabij, hebben een schat. Ze hebben er hard voor gewerkt en ze bewaren het meestal in een holle boom. Net als de mensenwereld kent ook de dierenwereld criminelen. In dit geval de hoornaar. De hoornaar is een uit de kluiten gewassen wesp die de honing van de bij probeert te stelen. Zijn tactiek is als volgt: Een hoornaar komt de honing op het spoor, treedt het hol van de leeuw binnen, markeert het met een geur, haalt een knokploegje andere hoornaars op en met een clubje van ongeveer dertig vallen ze duizenden bijen aan en na een paar uur zijn de bijen allemaal doormidden gebeten en roven de hoornaars de honing en de larven. Zo gaat het tenminste bij de meeste bijen. Maar de Japanse Ninjabij zeg! Let op:

http://www.youtube.com/watch?v=K6m40W1s0Wc

Nou, wat zegt u me daarvan? Pure Ninjutsu. Tot in detail uitgewerkte gevechtskunst. Nee, bijen zijn bepaald niet dom. Voortaan groet ik ze maar even als ik ze zie, want ze weten precies waar ze mee bezig zijn.