Categorie: Enigszins grappig

Bloeddoping is op zich al een goor woord. Als je er over leest wordt het alleen maar goorder. Naar ik begrepen heb zijn er drie vormen van bloeddoping. Je kunt je eigen bloed laten chiptunen en in laten spuiten, je kunt bloed van iemand anders in je lichaam laten brengen en je kunt zelfs het bloed van een dier door je aderen laten vloeien. Lekker fris. Maar, vraag ik me dan af, zou het nog uitmaken door welk dier je je bloeddruk laat opvoeren? Varkensbloed bijvoorbeeld heb ik veel tot me genomen toen ik nog in Brabant woonde, want Brabanders eten varkensbloed en noemen dat vervolgens bloedworst. En Brabant heeft veel wielrenners voortgebracht. Ik vind het verdacht. Ik zou als anti-dopingmaatregel willen invoeren om in heel Brabant de Tour van de zender af te halen.
Verder heb ik begrepen dat onder sprinters cheetabloed erg populair is, bij klimmers berggeitenbloed, en bij tijdrijders wolvenbloed. De gele-truidrager prefereert kanariebloed, de groene-truidrager hagedissenbloed en de man met de bolletjestrui maakt het allemaal niks uit, mits het dier maar waterpokken heeft. En de drager van de rode lantaarn zweert natuurlijk bij vuurvliegjesbloed.

Al een poosje wordt er op mijn werk aan m'n kop gezeurd waar de broodjes kroket blijven die ik volgens collega-grappenmakers beloofd zou hebben omdat ze hoorden dat ik een vast contract had. Dat had ik bij de aanstelling al, maar echte grappenmakers zien nu eenmaal overal een gelegenheid tot broodje kroket in. Bijna elke pauze werd het onderwerp weer even aangeroerd en, werd er bij verteld, dat zou de eerstkomende veertig jaar ook nog wel doorgaan. Vandaag leek mij de tijd rijp. Er waren in het weekend twee jarigen geweest, zodat er 's morgens gebak was uitgedeeld en vanmiddag weer. Sommigen hadden twee stukken genomen. Toen er op ons kantoor werd uitgedeeld kreeg ik nog te horen: "Ja, jij hebt weer niet voor kroketten gezorgd dus dan delen we maar gebak uit." 's Middags om vier uur ben ik naar het cafetaria gereden en heb toen de 'beloofde' broodjes kroket uitgedeeld. Sommigen hadden nog moeite hun tweede stuk gebak naar binnen te krijgen.
Volgens mijn baas zou het gezeur nu voorlopig wel over zijn.

Ik heb vandaag geen radio of tv aangehad dus ik heb alles gemist. Heeft iemand nog gehoord wie de vierdaagse gewonnen heeft?

Tijdens de uitzending op de Nederlandse tv van Live Earth liep er onderin het scherm een tekstbalk met allemaal zinvolle informatie en besparingstips. Als er zo'n balk loopt voel ik mij gedwongen die te lezen en zie niks meer van wat er in beeld gebeurt. De teksten waren ongeveer als volgt:

-41% van de Russen vindt global warming zorgwekkend.
-51% van de Nederlanders vindt global warming een probleem.

Zo liep de balk nog even door met allerlei uiterst nuttige informatie. Later kwamen daar besparingstips bij die kijkers via internet konden insturen. Zo ongeveer:

-Truus: Pak eens wat vaker de fiets.
-Jolanda: Ik heb al mijn gloeilampen vervangen door spaarlampen.
-Henk: afval scheiden en vijf minuten korter douchen.

Op een gegeven moment zie ik dit:

-Leo: Ik heb al mijn pornofilms weggedaan en fantaseer voortaan zelf als ik met mijn toeter speel.

Geweldig. Ik heb geen toeter maar anders zou ik zeker mijn pornofilms hebben weggedaan. Tot slot wil ik zelf ook nog even een besparingstip de lucht in gooien.

-Mack: Pies voortaan gewoon onder de douche. Dat scheelt iedere dag een keer doortrekken.

Ik ben een gevoelige zwager. Toen mijn schoonzus veel pijn had van een keizersnee, maakte ik haar aan het lachen om het leed te verzachten. Nu is ze net verhuisd en daardoor wat emotioneel. Ze houdt het droog zolang ze niet gaat kijken bij hun oude huis aan de rijke kant van het dorp.
Daarom, om haar op te vrolijken….tadaa!

De enige ware liefde is die van een vader voor zijn zoon.
Enzo Ferrari. 1898-1988

Ik denk niet dat het waar is, maar het is natuurlijk wel mooi om zo'n uitspraak op je naam te hebben. Ik hoop binnenkort ook nog eens zo'n soort uitspraak te doen. Dat je na je dood herinnerd wordt om die ene uitspraak. Niet dat je er iets aan hebt hoor, na je dood herinnerd te worden, net zoiets als muziek tijdens je crematie. Je denkt er zorgvuldig over na, je wilt toch indruk maken op de rouwende belangstellenden met je onverwacht goede muzieksmaak, alleen als het dan zover is kun je ze niet meer vragen: "Nou? Wat vond je ervan?" En daar denk je dan niet over na als je je nummers aan het kiezen bent. Je kiest die nummers trouwens ook altijd voor het geval je vroeg dood gaat. Nooit voor het geval je pas op je negentigste mocht overlijden en het halve bejaardenhuis zit te headbangen. Ik denk er sowieso niet over na, want mevrouw mack zegt toch tegen de doodgraver dat ik absoluut niet van Elvis hield en dat dat in geen geval gedraaid mag worden. Wat dat betreft heeft Ferrari misschien toch wel gelijk.
Mijn opa van mijn moeders kant (1901-1985) was een wijs man. Hij heeft ook een uitspraak op z'n naam.
"Ik hoef geen begrafenisverzekering. Ze laten me toch niet boven de grond staan."

Al lang wil ik het verhaal van Jaap eens vertellen, maar het is nogal genant (voor Jaap). Het verhaal speelt zich af begin jaren 80, ergens in de bossen van Emmen. Mijn zwager was erbij en elke keer als ik hem spreek vraag ik of hij het verhaal van Jaap nog eens wil vertellen.
Mijn zwager (geen paniek) had vroeger vier vrienden waaronder Jaap. Jaap was de oudste maar ook een beetje het sulletje van de groep. De jongens speelden vaak rechtertje. Dat hield in dat als je iets verkeerds zei dat er een aanklacht (AANKLACHT!) volgde en dat de aangestelde rechter dan een straf uitsprak. De straf was natuurlijk afhankelijk van je populariteit en het was dus zaak dat je medestanders in de groep had die jouw advocaat konden zijn. En als je niet goed werd verdedigd kon je dus de klos zijn en moest je bijvoorbeeld op de fiets shag halen voor de kwajongens. Japie probeerde natuurlijk ook in een goed daglicht te komen met stoere masturbatieverhalen. Op een dag zei Jaap zachtjes maar enigszins triomfantelijk tegen de andere jongens: "Hé jongens, als jullie je wel eens aftrekken, steek je dan ook wel eens een vinger in je kont?"
"Eh, nee Jaap, eigenlijk niet."
"Neuh, neuh, ik ook niet hoor! Ik heb dat wel eens gehoord!"

Ineens schoot mij vanavond te binnen om de linklijst met bemoeials niet meer alfabetisch te plaatsen maar op aantal IQ-punten in aflopende volgorde. En dan in de door mij ingeschatte volgorde. Ik wist al wie er bovenaan kwam te staan. Maar toen bedacht ik mij dat het misschien niet zo leuk is voor degene die onderaan komt. Maar ook daar heb ik wat op gevonden. Ik verwijder gewoon de link van de onderste, dat heeft verder niemand in de gaten. Dus Kidtwist, als je jezelf kwijt bent…

Volgens mijn lijpe zwager lijd ik aan een hornia. Volgens mij gewoon aan rugpijn. Als therapie heb ik vandaag 30 kilometer gefietst, heen en terug naar mijn oude school, die er overigens niet meer bleek te staan. Ja, vroeger fietste ik dagelijks 15 kilometer heen en 15 terug. Drie kwartier deed ik erover. (Enkele reis) Vandaag weer, precies drie kwartier. Er is in 18 jaar tijd veel veranderd. Op de terugweg fietste ik achter een Hawaiiaans meisje (met van die bloemetjes) met een tatouage op haar onderrug. Het was de kaart van Apeldoorn. Dat fietst wel een stuk makkelijker, live satelliet navigatie die je de weg wijst.
Verder wil ik even kwijt dat Kidtwist een hele mooie quiz "HI HA HOES" heeft georganiseerd, waaraan ik niet meer mee doe, omdat het me teveel tijd kost, maar de vraag van vandaag wist ik gelijk.

Sinds vorig weekend doe ik weer mijn jaarlijkse imitatie van een 90-jarige. Het is weer in mijn rug geschoten. Ik heb eerst even zelf een recept uitgeschreven (spierverslappers en pijnstillers op voorraad), toen een gebedsgenezeres erbij gehaald (die het in tegenstelling tot vorige keer niet wegkreeg), toen heb ik een fiets gekocht (sinds 1990 ben ik weer in het bezit van een fiets), daarna ben ik 's avonds gaan lopen (dat was de vorige twee keer het advies van de fysiotherapeut) en toen het bijna weg was kreeg ik van meneer de P. een boek over formule 1 toegestuurd. En omdat dat boek zo ontzettend goed is lag ik het tot half twee 's nachts te lezen, onderwijl steeds aantekeningen makend (voor een logje binnenkort wat toch niemand interesseert) en me daarbij in moeilijke posities manoevrerend, de pijn in mijn rug negerend. En dan is het de volgende dag zo erg dat ik 's middags niet meer kon werken. Bedankt de P.! (echt een geweldig boek.) Nu heb ik dan toch maar een afspraak met de fysiotherapeut gemaakt (Joyce) omdat iedereen je vertelt wat je moet doen. Gyrosprakken, aan de trap hangen, zwemmen, fitness, je vrouw over je rug laten lopen…Echt het helpt allemaal niet. Ik zal u uit eigen ervaring het geheim verklappen van wat dan wel helpt tegen pijn die in de rug is geschoten.
Het enige wat echt helpt is…rustig wachten tot het overgaat.