Categorie: Enigszins grappig

De burgemeesteres van Utrecht heeft de oorlog verklaard aan mijn geboortegrond, Kanaleneiland. Er schijnen daar wat problemen te zijn met wat Marokkaanse jongeren met een criminele inslag. (Pleonasme! Begrijpen ze toch niet..sstt)
In elk geval, het schijnt daar behoorlijk uit de hand te lopen en als ik de krant mag geloven spant het er momenteel om wie er de baas is, de jongeren of het gezag. (Dit riekt alweer naar pleonasme.)
Als ik de politie mag geloven zijn zij de baas. Oke, er zijn wat probleempjes met mensen die daar wat moeite mee hebben maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. Dat zijn er maar 400. Dat loopt wel los. Inderdaad ja! Dat is juist het probleem!

Heel mijn leven lijd ik al aan paranoia. In mijn jeugd dacht ik dat ik de enige echte mens was en de anderen waren stiekem robotten die mij lieten denken dat ik een leven leed, maar in werkelijkheid was ik een experiment van de bewoners van de planeet Zgroksi 8873, die de aarde hadden geschapen en mij daar hadden neergezet om mij te bestuderen. En te pesten natuurlijk. Dus als ik dan eindelijk na lang zwoegen het tot minister-president had geschopt, zouden ze mij vertellen dat dat allemaal vooropgezet was en dat ik dus helemaal niks bereikt had. En dan zouden ze lachen. Zo van "Wipi-wipi-wipi" (zo lachen ze daar.)

Na jaren therapie is er toch wel wat vooruitgang geboekt. Bovendien heb ik bij de keizersnee van mevrouw Mack gezien dat ze van binnen echt was, nergens zekeringen en relais te zien. Nu denk ik nog alleen dat mijn reageerders een bewoner van Zgroksi 8873 is, die alle reacties voor zijn rekening neemt en mij laat denken dat ik op internet zit terwijl ik in werkelijkheid gewoon een stand-alone verbinding met 650 lichtjaar verderop heb. Mijn psychiater (die ook gewoon in het complot zit) is tevreden. Ik doe net of ik niks door heb en hij seint nu verkeerde informatie door naar z'n thuisbasis.

WIPI WIPI WIPI! Wie lacht er nu het hardst hè!!?

(En dit wist ik dus al ver voordat The Matrix uitkwam.)

Vroeger, toen Formule 1 nog een gevaarlijke sport was, woonde ik op een flatje met een omgerekende huur van 250 euro per maand. Geldzorgen kende ik niet en als ik een andere auto wilde dan spaarde ik een paar maandjes en dan kocht ik een geldverslindende hot-hatch. Als ik mee kon op wintersport hoefde ik alleen even niet over te boeken naar mijn spaarrekening en hoppakee, geregeld. Als ik iets wilde hebben kon ik het meestal wel kopen. Echt veel sparen deed ik niet, want ik wilde wel het juiste vrijgezellen-imago. Dus niet zo eentje die 80.000 euro op de bank had staan. Van ellende moest ik geld gaan weggeven.

Tegenwoordig is het heel anders. Ik heb nu een geldverslindend brullend monster en mevrouw Mack is ook niet goedkoop. En de kinderbijslag is ook bij lange na niet genoeg om een van beiden van te onderhouden. Eigenlijk leven we tegenwoordig van de liefdadigheid. Als er hier iets kapot gaat staan er gelijk familie en vrienden klaar om het overleden apparaat te vervangen. En praktisch iedereen in mijn linklijst doet soms een financiele bijdrage om ons door de roodste dalen heen te helpen, waarvoor nog hartelijk dank. Misschien een beetje lullig voor die ene die zich nu in negatieve zin aangesproken voelt maar ik begrijp best dat je daar misschien helemaal niet aan gedacht hebt. Geeft niks. Stuur maar een mailtje, dan regelen we het alsnog.

Mijn opa en oma (samen 180 jaar waarvan 132 getrouwd) hebben en rijk leven. Ze wonen nog steeds op zichzelf, opa liep op zijn 80e nog hard door het Panbos en fietst nu nog elke zondag met twee kunstknieën naar de kerk, en oma staat nog kwiek op uit haar stoel, weet feilloos de verjaardagen van haar kinderen, schoonkinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en weet ook nog op wat voor soort school ze zitten. Dus niet van: "Hoe gaat het op school?", nee, "Hoe gaat het op het VMBO?". (Voorbeeld natuurlijk, in mijn familie heeft niemand gestudeerd.)
Ik ben hun oudste kleinkind en Hans is vernoemd naar zijn opa die toevallig ook hun oudste (overleden) zoon is, dus ik heb niet één maar wel twee streepjes bij ze voor. Ik kom er dan ook graag. Maar dat heeft dan weer alles te maken met het feit dat zij nog de enigen zijn die ik ken die mijn weblog niet lezen en die ik dus iets kan vertellen zonder dat ze me hoeven te onderbreken met: "ja, dat had ik al gelezen op je log!"

(De inspiratie voor dit logje heb ik opgedaan bij ex-collega Hans die ik een half jaar niet had gezien maar die ik daarover in twee minuten had bijgepraat. Trouwens Hans, je snapt ook wel dat mijn zoontje in werkelijkheid naar jou vernoemd is, maar voor de familie moet ik het wat anders brengen.)

Onder het eten gaat de bel.
Ik sta geërgerd op en begeef mij naar de voordeur. Voor de deur staat een mevrouw met een bus in haar hand. Aarghh!
"Goedemiddag, ik kom voor de nierstichting."
"Nou, dan bent u hier aan het verkeerde adres." zeg ik norsig.
De vrouw kijkt verschrikt en vraagt met een zenuwachtig lachje: "is dat zo?"
"Ja," zeg ik "want hier woon ik."

Gelukkig snapte ze hem gelijk en vroeg toen of ik nog wat over had voor de nierstichting.
Tuurlijk. Zeg dat dan gelijk.

Categorie: Het schoot eruit voor ik er erg in had.

Bij belangrijke voetbalinterlands zie je sommige teams tijdens het spelen van het volkslied heel aanstellerig met hun hand op hun hart meezingen. Er zijn zelfs teams die het helemaal rozebont maken door tijdens het volkslied hand in hand te gaan staan. Het eerste zie je Nederlandse voetballers tegenwoordig ook steeds meer doen, het tweede heb ik gelukkig nog nooit bij Nederlanders gezien.
Ik keur dit gedrag af. Bij bepaalde zuidelijke landen kan het misschien door de beugel maar Nederland komt er geen steek verder mee.
Die moeten gewoon tijdens het volkslied kauwgom kauwen en misschien een klein beetje mee playbacken (maar wel zichtbaar verkeerd) en verder onverschrokken voor zich uit kijken. Die Amsterdamse lef uitstralen, zoals Johnny Rep in 1978, daar komen we verder mee. Geloof mij nou maar.

En per onmiddellijk dienen Bil van Dijk en alle andere derderangszangers uit hun KNVB functie ontzet te worden. Gewoon een hoempapaorkest, da's veel beter.

Webloggen is leuk. Ik kan niet anders zeggen. Natuurlijk is het een rage die vanzelf weer overwaait, kijk maar wie er allemaal gekomen en gegaan zijn. Onlangs is öbersturmblogger de P. zelfs virtueel overleden. Hij had de P. in! Haha, snap je 'm?
In elk geval mag het van mij nog jaren doorgaan, maar dat ligt natuurlijk niet geheel en al aan mij. Als er niemand meer reageert is de lol er op een gegeven moment ook wel af. Een paar weken geleden ben ik definitief gestopt met mijn 27MC bakkie. Dat was ook zo'n rage die ik te lang volgehouden heb. Ik ben begonnen in 1977 maar na 1983 was er niemand meer staande bij. Ik zat dus al ruim 20 jaar uit te zenden zonder ooit antwoord te hebben gekregen. Nou, dan is de lol er snel af hoor. Als u hier in het jaar 2030 nog eens komt kijken ziet u waarschijnlijk mijn laatste log. En een advertentie waarin ik mijn groene boekje versie 2005 te koop aanbied.

ADVERTENTIE

Te koop: 27mc bakkie + bijbehorende Opel Ascona.
Gratis af te halen: QSL kaarten.

Struikelhul, schreef Kees van Kooten, is het op een slimme manier verhullen van blunders. Kees gaf als voorbeeld dat als hij op straat liep en struikelde, dat hij dan tijdens het voorover vallen snel op z'n horloge keek en de val omzette in een looppas. Slim. Er zijn meer mensen die hun blunders goed kunnen verhullen.
Gisteren tijdens het concert van the Police zag ik ook een hele mooie. Mijn ? (derde vrouw van mijn schoonvader) was dolenthousiast over het zojuist afgelopen nummer en zette een luid applaus in. Echter, Sting c.s. waren nog niet klaar en speelden door. ? zette haar applaus gelijk om in een ritmisch boven haar hoofd meeklappen met de muziek. Terwijl je dat normaal alleen doet als de band erom vraagt. Maar gewoon ijzerenheinig doorgaan alsof het spontaan was en dan een goed moment zoeken om er mee te stoppen. Sta je dus quasi argeloos mee te klappen terwijl het op dat moment in je hersenen alarmfase 1 is. Mooi menselijk verschijnsel vind ik dat. En een paar seconden daarna even een blik opzij om te kijken of niemand het gezien heeft.
Helaas…

Die open grenzen van de laatste jaren, die zijn zo slecht nog niet. Oké, er zullen best een paar nadeeltjes aan kleven maar als zelfs de humor zijn paspoort niet meer hoeft te laten zien en weet door te dringen tot diep in Duitsland, dan zal ik dat alleen maar toejuichen.

Mevrouw Mack had een van haar (gelukkig zeldzame) mindere kookdagen vandaag. We aten kippenpoten met tegendruk. (Ook in kookboeken te vinden als 'weerstandskip' of 'trampolinekip'.)
Dat zijn kippenpoten die niet goed gaar zijn en elke keer als je er op kauwt vliegen je kaken vanzelf weer open. En ze waren rood van binnen. Verder waren er gekookte aardappels bij en witte bonen in tomatensaus. Een combinatie van niks.
Jammer, want kippenpoten kluiven mag ik graag doen. En vellen eten. En botjes kraken.
Dit alles tot afgrijzen van mevrouw Mack die alleen het witte vlees opeet en dus de eigenlijke kip verloren laat gaan.