Categorie: Enigszins grappig

Al heel lang hecht ik weinig waarde aan sterrenbeelden al was dat als kind wel anders. Toen wist ik ongeveer van iedereen die ik kende zijn of haar sterrenbeeld. Eigenlijk sinds ik ontmaagd ben is mijn interesse erin tot vlak boven het absolute nulpunt gereduceerd.
Ik ben nog steeds met een boek bezig waarvan vaststaat dat als ik het uit heb, dat ik dan bijna alles weet. (Voor degenen die dachten dat ik alles allang wist, ik deed soms net alsof.) Door dit boek begreep ik ook ineens wat de theorie achter de sterrenbeelden is. Gewoon zwaartekracht. Hoe hard Venus aan je trok toen je werd geboren. Newton dus. Dus eigenlijk zou er best een kern van waarheid in die karakteranalyses kunnen zitten. Bij mij kloppen de positieve vrijwel altijd.

Bij de Chinees kreeg ik laatst een kalender met daarop de Chinese horoscoop. En omdat ik geloof dat Chinezen veel wijzer zijn dan westerlingen hecht ik ook meer waarde aan mijn Chinese sterrenbeeld, en dat is Rooster. Lucht-, ventilatie-, brood-, of les-, wilt u dan waarschijnlijk weten, maar het betreft hier het Engelse woord voor Haan. (Haantje de voorste, Haantjesgedrag, little red rooster, als er een haan over de dam is volgen er meer, beter een haan in de hand dan tien in de lucht, de haan op het spek binden en dan vergeet ik er vast nog wel een paar.) (Hans is trouwens ook haan.)
Moet je horen:

People born in the year of the Rooster are deep thinkers, capable, and talented. Rooster people emotions like their fortunes, they can be selfish and too outspoken, but are always interesting and can be extremely brave. They are most compatible with Ox, Snake and Dragon.

Nou, op dat emotionele, egoïstische en te uitgesprokene na klopt het exact, toch?

Op mijn vorige werk, en dan tel ik mijn korte verblijf in concentratiekamp Vaassen even niet mee, had ik een uiterst sympathieke baas, die een uiterst irritante gewoonte had. Hij sloeg (ik weet de verleden tijd van managen niet) middels 'post-it' briefjes, in de volksmond "gele briefjes".
Dan lagen er als ik 's ochtends binnenkwam minimaal twee gele briefjes op mijn bureau met daarop in een priegelhandschrift bijvoorbeeld geschreven: "Mack, s.v.p. direct bij binnenkomst margeoverzicht maken." En dan ondertekende hij met zijn voornaam en de eerste letter van zijn achternaam zoals criminelen dat ook doen. "Stanley H." of, "Mohammed B."

Als ik al wel gewoon achter mijn bureau zat legde hij de briefjes gewoon midden op het werk waar ik mee bezig was zodat ik er wel acht op móest slaan. En dan zocht hij mijn blik om zich er van te vergewissen dat ik het gezien had. En ja, dat had ik.
Ooit heb ik het wel eens ter sprake gebracht waarna het aantal gele briefjes op mijn bureau weliswaar afnam, maar intern bleef hij bekend staan als de man van de gele briefjes.

Gisterenavond had ik een ex-collega aan de telefoon die vertelde over de extreme drukte die het bedrijf nu doormaakt vanwege de implementatie van nieuwe software. Het personeel loopt al maanden op zijn achterste benen en zwoegt zich door de stapels werk heen.
Prompt droomde ik vannacht dat mijn vorige baas bij mijn huidige baas op kantoor kwam met het verzoek of ik zou kunnen bijspringen op de administratie. (in mijn dromen heb ik een nogal hoge dunk van mijzelf.) Moet u drie keer raden hoe hij dat verzoek deed…
AAARRRGGHHH!!!

Wij zijn allemaal familie van elkaar, realiseert u zich dat wel eens? Ik kom tot deze conclusie door eens flink te graven in mijn stamboom en het is mij gelukt om terug in de tijd te geraken tot het jaar 6 v.C.

Stel dat al mijn voorvaders en -moeders gemiddeld 25 jaar oud waren toen ze hun eerste nakomeling kregen, dan is het makkelijk te bepalen hoeveel voorvaders en -moeders ik heb gehad.

ik ben 1
mijn ouders zijn 2
mijn grootouders zijn 4
mijn overgrootouders zijn 8
mijn bet-overgrootouders zijn 16
mijn bet-bet-overgrootouders zijn 32 (ik zit nu in het jaar 1844.)

Als ik dit doortrek naar het jaar -6 kom ik tot de conclusie dat er in dat jaar 604.462.909.807.315.000.000.000 (604 triljard) voorvaderen en -moederen van mij leefden. Dat is toch veel meer dan de huidige wereldbevolking en kennelijk is dat allemaal zonder problemen goed gegaan. En dan heb ik het alleen nog maar over mijn voorvaderen. Laat staan dat ik de uwe er nog bij tel. En voor het gemak deed ik even net of ieder stel maar 1 kind kreeg.
Er was niet eens plaats meer om te lopen in die tijd, en hoorde je ooit iemand klagen over overbevolking? En ook nog heel wonderlijk, niet eentje overleed voor hij/zij zich had voortgeplant. Een sterk geslacht, die Mackjes.

Met deze geruststellende gedachte wens ik iedereen prettige kerstdagen en een gelukkig 2008, maar dat zal wel lukken nu u er ineens zoveel familie bij blijkt te hebben.

Kijk trouwens eens wat een geweldige kerstkaart ik vandaag kreeg!

Ik heb vanavond een film gezien, ongelofelijk, zo slecht. Hij begon slecht, hij was tussendoor slecht en hij eindigde ook slecht. En alleen maar omdat in de gids stond dat je moest blijven kijken totdat de aftiteling weg was anders zou je nog de clou missen. En ja, dat klopte.

Maar wat een ongelofelijk slechte clou-schrijver! Een waardeloos en veel te ingewikkeld complot. Zo kan ik dus ook mensen op het verkeerde been zetten. Bah! Mensen die dood zijn, zijn ineens weer levend, goede agenten blijken ineens corrupt, hetero's worden ineens lesbisch, sinterklaas bleek de kerstman, ik hou niet van die grappen. En dat de uiteindelijke clou dan zo ónwaarschijnlijk onwaarschijnlijk in elkaar blijkt te zitten dat de lotto voorspellen nog makkelijker is.
Nee dan Derrick. Of The Sixth Sense. The Usual Suspects. Als je daar de clou niet zag aankomen dan bleef je in opperste verwondering achter en sprak je nog dagen na over de genialiteit ervan. Hierbij niet, gauw een logje over schrijven en weer snel vergeten.
Of u moet van slechte clous houden, dan moet u nog even verder lezen.

Lees verder “Slechte clou.”

Mijn zwager (geen paniek) en ik zijn full-time commando's. Maar voor de buitenwereld doen we net of we gewone mensen zijn want anders gaan er dingen opvallen en moeten we lastige vragen beantwoorden. Hij is net geopereerd aan z'n knie en loopt op krukken. Ik kijk hem dan vragend aan en dan volgt ongeveer de volgende conversatie.

GP: "Sstt. Voor de buitenwereld. Ik heb er natuurlijk helemaal geen last van maar als ik nu al normaal ga lopen heeft iedereen het door."
M: "Ah, ik snap het. Heb je het wel laten verdoven?"
GP: "Ik had natuurlijk allang zelf het gevoel in mijn knie uitgeschakeld maar ik liet de anetesi….annates..ann…verdover zijn gang maar gaan anders zou het opvallen."
M: Ja logisch, je blowt zo je cover natuurlijk.
GP: "Ik ga zo even de hond uitlaten, ga je mee?"
M: "Voor de vorm dan hè? Ik kan Koos (de hond. Red.) natuurlijk gewoon met mijn gedachten aansturen maar ik zal de riem wel omdoen anders zien ze het."
GP: "Ja, weet ik wel."

Onze heteluchtverwarming heeft het vanavond begeven en voor de vorm meld ik dat het hier nu in huis koud is. In werkelijkheid voel ik dat natuurlijk helemaal niet, maar anders gaat u denken: "Hee, de verwarming in huize Mack is kapot, hij moet het toch koud hebben?"
Inderdaad. (Mijn interne coversysteem laat mij nu klappertanden, maar binnen in mij wordt de temperatuur gewoon opgestookt. Sstt)

Ik vind het altijd maar een vreemd verschijnsel dat een topsporter van 28 jaar al re-de-lijk op leeftijd is, om niet te zeggen, oud. Voor een niet-topsportende man ligt zijn hoogtepunt wat verder weg, zo rond zijn 35e. Daarna komen de kwaaltjes en blessures wat vaker. Ik ben nu 38 en ik merk nog helemaal niks. Ik word niet kaal, (tenminste niet vanuit mijn gezichtspunt) niet grijs, ben niet eerder moe, spierpijn ken ik niet en stijve spieren ontken ik. Sterker nog, ik word nog steeds elke week beter. Vooral mijn hersenen worden steeds beter. Ik denk helderder, onthou beter en om een of andere rare reden denken mensen altijd dat ik heel erg veel verstand van voetbal heb. Ik zou het zelf gewoon een scherp inzicht willen noemen.

Zo zag ik vier jaar geleden al dat Raphaël van der Vaart homofiel is, maar tot op de dag van vandaag is-ie nog niet uit de kast gekomen. Om elke verdenking uit te sluiten trouwde hij met Sylvie, maar ik verzeker u, de dag komt een keer dat hij het gaat onthullen. Nou en verder is de truc met voetbal dat je niet vooruit denkt zoals bij schaken, maar achteruit. Je moet hoogtepunten uit het verleden dus goed in je hoofd hebben en verder moet je een paar wat minder bekende voetballers kennen en voila, men houdt je voor een voetbalkenner. Soms sta ik er zelf wel eens verbaasd van dat mensen die het voetbal elke week volgen, er nog met mij over in discussie willen.

Ach, ik sta nog zo vaak verbaasd van mezelf. Mijn baas doet samen met z'n vrouw een trainingsprogramma hardlopen. U kent het wel, je begint met een minuut en dan bouw je het langzaam op totdat je na een halfjaar een half uur aan een stuk kunt lopen. Ik lachte hem uit en zei dat ik altijd ongetraind begon met een half uur. Ik werd uitgelachen door een stuk of zes collega's.
Ook hier geldt: geloof in jezelf en wees overtuigend. Overdrijf desnoods een beetje. Eerst wilden ze een weddenschap. Ik nam hem uiteraard aan en vroeg of ik aan het eind moest zweten of niet. En of ik eerst vier kilometer mocht inlopen omdat het anders toch wat zwaarder voor me werd. En geloof het of niet, niemand, behalve ik durfde de weddenschap serieus aan. Ja, een flesje wijn erop zetten dat durfden ze, stelletje waaghalzen.

En bescheiden en nederig zijn, da's ook belangrijk, net als vrouwen en oude mensen voor laten gaan in een winkel. Het is een gave.

Mevrouw Mack was ziek want de emmer die ik naast haar bed had gezet was vanochtend voller dan gisterenavond. In allerijl moet er dan iets geregeld worden voor Hans. Na twee keer bellen kon ik hem in Duiven kwijt, bij mijn jarige schoonzus. Dus honderd kilometer extra omrijden om je zoontje ergens onder te brengen. Alsof je een emmer leeg gooit.

Dus nog gestresster dan normaal reed ik met Hans richting oppas en het lampje van de benzinemeter gaf aan dat ik het niet zou halen. Normaal negeer je waarschuwingslampjes in een Alfa, maar als je zoontje achterin zit kun je geen risico nemen. Dus tanken bij Tango, tot de conclusie komen dat er geen saldo meer op mijn pinpasje stond (mevrouw Mack doet sinds kort de privéboekhouding) dus weer terug naar huis. De voicemail van mijn baas ingesproken dat ik wat later zou zijn en opnieuw richting Duiven.

Op de terugweg miste ik voor de zoveelste keer de afslag Apeldoorn dus Wolfheze heb ik ook nog gezien vanochtend. Uiteindelijk kwam ik na tienen aankakken.
Het commentaar van mijn baas: "Mack, als iemand iets verkeerd doet in het verkeer is het nog niet gelijk een homofiel hoor."
Kwestie van je telefoon goed uitzetten nadat je de voicemail hebt ingesproken.

Probeert u ook wel eens de werkweek te ontkennen? Ik had daar vroeger, toen hufter nog een scheldwoord was, last van. Dat werkte ongeveer zo: Het was donderdagavond, je was met iets leuks bezig dus je dacht: "Ach wat, morgen is het vrijdag, bijna weekend, ik kan best nog even opblijven." Natuurlijk werd je in deze gedachte gesterkt omdat op vrijdag ineens alle managers "casual" gekleed kwamen, (Kijk mij eens!) en de indruk langzaam ontstond dat je op vrijdag toch al minder betaald werd dan doordeweeks.

Een geoefend ontkenner heeft al snel niet meer genoeg aan slechts één gesmokkelde dag dus ik trok het weekend nog een dag naar voren. Op een gegeven moment was het bij mij op dinsdagavond al bijna weekend.
Nou, dan komt er een vrouw in je leven en wordt je weer de weg, de waarheid, en het leven getoond en besef je dat het weekend gewoon op vrijdagavond begint.

Toch sluipt het er op een andere manier langzaam weer in. Het is nu dinsdagavond en ik heb net een hele zak nibbit zitten weg schransen. Het leek wel een vreetbui. En dan zeggen ze dat roken verslavend is. Eigenlijk zou ik als straf morgen wakker moeten worden met een gigantische witte puist op m'n kin.

Onze schoonmaakster terroriseert ons. Altijd als ze is geweest ben ik iets kwijt. Meestal mijn pantoffels, maar soms ook de nieuwste Autovisie. Afgelopen vrijdag heeft ze pas echt huisgehouden. (briljante woordspeling van mezelf) De schade: Een kapot getrokken tv-antenne, een scartkabel was uit de dvd speler en de vriezer stond uit.

Vorige week: Kapot lampje van de magnetron, het snoer van de stofzuiger rolt niet meer op, een gat in de vaatdoek.

Die week daarvoor: Twee stoelen uit m'n model-Fiat Uno, de vaatwasser zat verstopt, de pc liep steeds vast, de kat had nog maar een halve staart.

Vorige maand: Auto total loss, een gammel tuinhek en een gebroken poortsleutel.

Nog eerder: Brand in het Lukasziekenhuis, Twin towers ingestort, Aardbeving in Iran.

We verdenken haar nog van: De moord op Franz Ferdinand, de aanval op Pearl Harbour, de verloren WK finale van 1974…

Ik realiseer mij belangrijke dingen niet. Ik werd verzocht een gastlogje te schrijven, kleine moeite groot plezier, omdat ik de 93.939e bezoeker op een site was. Ik zal het heus wel niet goed begrepen hebben want 93.939 is geen rond getal. Het zal er dus wel om zijn gegaan dat ik de 93.940e bezoeker was. Want dat is veel logischer.
In elk geval, hoe weet diegene dat ik de 93.340e was? Wat blijkt? Door een teller waarop je kunt zien wie, waar en hoe laat iemand je weblog bezoekt. En dat benauwt mij. Ik heb een dergelijke teller niet. Zijn er nog meer mensen die mijn doen en laten op web-log kunnen volgen en vastleggen? Want dan weet ik dat, en dan kijk ik voortaan uit beleefdheid wat vaker op uw log. Ja, weet ik veel, ik dacht dat hebben ze toch niet in de gaten als ik een weekje hun logjes niet lees. Wat een extra druk op mijn schouders ineens! People on streets – ee da de da de da de da