Categorie: Enigszins grappig

Nou, het is knap eenzaam en stil hier. En donker. Ik heb het al wel eens vaker meegemaakt, maar ik had niet verwacht dat het me nu, op mijn 39e weer zou overkomen. Ik ben tenslotte best goed bezig de laatste tijd. Mevrouw Mack een nieuwe keuken, Hans elke avond in bad en naar bed, en op mijn werk gaat het ook lekker. Ik schrijf zelfs colums!
En toch ben ik nu weer even alleen. Het is hopelijk tijdelijk, want dat was het de vorige keren ook, maar goed, je weet het nooit, het kan zo maar een keer definitief worden. Ik zal dus beter mijn best moeten gaan doen, en wat meer rekening moeten houden met de mensen om mij heen. Want dat is wat mij verweten werd.

Nu zit ik hier, God mag weten waar precies, in een juten zak ergens in het ruim van de boot, samen met nog wat andere ongehoorzamen, en af en toe krijgen we een klets met de roe. Want vergeet alle mooie praatjes van de Goedheilig man maar; deze praktijken gebeuren nog steeds. Morgen zullen we wel uitvaren naar Spanje, en dan kan ik daar weer een week of drie keihard werken ergens in Madrid, onder het toeziend oog van kampbeulpiet. En als dat verder zonder problemen verloopt kun je dan meestal na een paar weken vertrekken. Liftend of zwartrijdend met de trein, soms hele stukken lopend moet je dan je weg terug naar Nederland zien te vinden. Gelukkig heb ik de laptop mee kunnen nemen, dat vond Kidnappiet nog net goed.
Ik moet dit volgend jaar toch eens zien te voorkomen, want het begint knap irritant te worden.

*woesjjh*

AUW!

Vorige week zag ik voor het eerst in mijn leven een ijsvogel. Gewoon langs het Apeldoorns Kanaal was-ie bezig met iets. Ik weet niet wat, maar zo'n redelijk zeldzame vogel zit vast niet zomaar niks te doen. Ik fietste met Hans en zag het beest zitten op een tak. Apart, zo'n blauw-oranje vogel. Het voor het eerst zien van deze vogel vond ik net zo bijzonder als toen ik voor het eerst een ooievaar zag in het wild (1996), en het wild zwijn (1983), het edelhert (1983), de vos (1986), de hazelworm (1984), de modderkruiper (1983), de ringslang (2000), de lynx (Veluwe 2006), witte wieven (1978) en het dwaallicht (2008).

De jaartallen tussen haakjes geven natuurlijk ongeveer het jaar aan (ik kan er een jaartje naastzitten) maar nu moet ik nog een keer zien: de adder, de moeflon, de steenmarter, de otter, de boktor, de kangaroe, de eenhoorn, de mammoet, de dodo en Peter Pan.

Nu we hier toch beetje aan het zweven zijn; iemand haalde in het vorige logje Nostradamus aan. Een van de aller-aller-aller-opmerkelijkste voorspellingen van Nostradamus werd waarheid in 2005. Of in 2001, dat kan ook. Maar ik las de voorspelling al begin jaren 90. Mijn moeder (hield toen ook van zweven) had een boek over Nostradamus waarin wat voorspellingen achteraf kloppend werden gemaakt, maar voorop de kaft stonden nog een paar voorspellingen in krantenkopstijl. Dit om kopers tot aanschaf te bewegen. Eén van die voorspellingen was: Bush herkozen! Ha, en toen kwam Clinton! Zat-ie er hartstikke naast, die amateurvoorspeller.

De Maya's hebben als ik het goed heb begrepen, het einde der tijden voorspeld in het jaar 2012. Ik ben een beetje de tel kwijt als het gaat om het aantal keren dat het einde van de wereld al heeft plaatsgevonden. Ik word er ook een beetje moe van dat er telkens weer mensen zijn die meer schijnen te weten dan ik, en vinden dat ik ernstig rekening moet houden met het einde van de wereld in 2012. En waarom? De kalender van de maya's stopt in 2012.

Ik snap ook niet wat mensen voor waarde hechten aan een achterlijke indianenstam. Wat wisten die nou helemaal van astronomie af, in vergelijking met de moderne mens? Toch helemaal niks? Die hadden nog nooit van zwarte gaten gehoord, of van supernova's. Ze wisten niet eens dat de aarde rond was toen!

Eén ding weet ik wel, wat er ook gebeurt, 1 januari 2013 komt gewoon. Op een dinsdag. Dat hebben tenminste de Bokkiewokkies voorspeld, een negerstam uit Senegal die leefde van 1648 tot 2012. En die geloof ik nou toevallig!

De volgende real life soap is onder dwang van mevrouw Mack door mij geschreven.

Ha, wat moest ik lachen van de week zeg, toen bij DWDD een fragment werd vertoond van René Froger die de was moest ophangen van zijn lieftallige Natascha. De was uit de wásmachine oetlul! Hij had de kurkdroge was uit de droger opgehangen, de megatopper.
Mevrouw Mack heeft mij destijds o.a geselecteerd omdat ik zeven jaar op mezelf heb gewoond en dus mijn eigen boontjes wel kon doppen. En voor mijn eigen natje en droogje kon zorgen. En natuurlijk waren er nog wel een paar dingetjes meer, zoals een gespierde buik en MMFFHHHMMMMPPFFF. Nee, dit logje is niet het moment om op te gaan scheppen over mijzelf volgens mevrouw Mack.

Mij werd dus verzocht om de was uit de droger in een wasmand te deponeren, de was uit de wasmachine in de droger te stoppen, het water uit de droger weg te gooien en de droger vervolgens aan te zetten. Maar die droger doet het de laatste tijd niet zo best. Het begon mij al vaker op te vallen. Nu ook weer, de was uit de droger was nog vochtig, en ik besloot, zelfstandig als ik ben, mevrouw Mack erbij te halen om haar deskundige oordeel te vellen over de mate van humiditeit van de gedroogde was. Tot mijn ontzetting opende ze de wasmachine en voelde aan de was. Op zich vond ik dat wel slim. Want als de droger het niet droog krijgt, dan misschien de wasmachine wel. En dat was ook inderdaad zo. Onze wasmachine droogt als een nieuwe, en onze droger wast alles perfect schoon.

Geïrriteerd haalde zij de was uit de wasmachine die toch de droger bleek te zijn en stopte de was uit de droger, die de wasmachine was, in de wasmachine. (die de droger was) Volgt u het nog? Ik al lang geleden niet meer. Volgens mevrouw Mack ben ik gewoon heel erg dom. Op het debiele af.

Omdat het tegenwoordig in is je scheiding op je web-log aan te kondigen, kan ik niet achterblijven. Vrouwtje van Mack en ik gaan uit elkaar! Het was geen makkelijk besluit, tenminste niet voor haar, voor mij viel het reuze mee omdat ik al een ander heb. Ze heet Linda en Tammar en Hans hebben ook al met haar kennis gemaakt. En ze kunnen het prima met haar vinden. U weet hoe het gaat met ons mannen: uit het oog, uit het hart. Dus hoe-heet-ze-ook-al-weer zal hier niet meer reageren. Ook niet bij u. Wel heeft u kans dat mijn nieuwe vlam Linda in het vervolg bij u reageert. Linda is niet zo onderdanig als vrouwtje van Mack. Zij is veel verder in haar ontwikkeling en vindt het maar belachelijk dat iemand zich 'vrouwtje van' noemt omdat de indruk dan kan ontstaan dat ze onderdanig aan mij is, terwijl juist bedoeld werd dat ze oppermachtig was aan Mack (de echte). Aan dat soort verwarring heeft Linda een broertje dood. Vanavond blijft ze voor het eerst bij me slapen. Ja, sorry als het wat rauw op uw dak viel maar een man is nou eenmaal niet gemaakt om monogaam te blijven.

In mijn jarenlange ervaring als weblogger heb ik geleerd dat je voor een goed logje het ijzer moet smeden als het heet is. Met andere woorden: als je een onderwerp hebt, dan is dat hooguit een halve dag houdbaar, als je het daarna nog niet hebt uitgewerkt moet je het niet meer gebruiken want je beste gedachten daarover zijn dan alweer weg. Bovendien kun je in een heel andere stemming zijn dan toen je het onderwerp bedacht, en dan komt het niet over. Je kunt niet iets grappigs brengen als je je niet vrolijk voelt. Dus dat is gelijk de verklaring waarom u hier vanavond geen logje treft: ik ben veel te vrolijk voor de serieuze onderwerpen die ik had bedacht. Dus dat wordt niks. Sorry.

Omdat het tegenwoordig in is je scheiding op je web-log aan te kondigen, kan ik niet achterblijven. Vrouwtje van Mack en ik gaan uit elkaar! Het was geen makkelijk besluit, tenminste niet voor haar, voor mij viel het reuze mee omdat ik al een ander heb. Ze heet Linda en Tammar en Hans hebben ook al met haar kennis gemaakt. En ze kunnen het prima met haar vinden. U weet hoe het gaat met ons mannen: uit het oog, uit het hart. Dus hoe-heet-ze-ook-al-weer zal hier niet meer reageren. Ook niet bij u. Wel heeft u kans dat mijn nieuwe vlam Linda in het vervolg bij u reageert. Linda is niet zo onderdanig als vrouwtje van Mack. Zij is veel verder in haar ontwikkeling en vindt het maar belachelijk dat iemand zich 'vrouwtje van' noemt omdat de indruk dan kan ontstaan dat ze onderdanig aan mij is, terwijl juist bedoeld werd dat ze oppermachtig was aan Mack (de echte). Aan dat soort verwarring heeft Linda een broertje dood. Vanavond blijft ze voor het eerst bij me slapen. Ja, sorry als het wat rauw op uw dak viel maar een man is nou eenmaal niet gemaakt om monogaam te blijven.

Ik heb een weblog ontdekt, waar het uitsluitend over auto's gaat en waar dus ook uitsluitend mannen reageren. En het is er fantastisch. Je kunt er naar hartelust schelden, elkaar het leven zuur maken, zinloze reacties geven, onder de gordel slaan, heel erg uit je dak gaan als je iets niet zint, en dat alles zonder dat vrouwen zich ermee bemoeien met nare relativerende opmerkingen als: "komop jongens, het zijn maar stukken blik."

Want vrouwen begrijpen absoluut niet wat het betekent voor een man om eens lekker ouderwets instinctief te mogen reageren, zijn krachten te mogen meten, een ander te vernederen om zijn ongelooooofelijk debiele merkenvoorkeur, en zich op te winden over een idioot die tegen hem ingaat. Dit is een strijd die gestreden moet worden. Tot de virtuele dood erop volgt.

Uiteraard komen we er aan het eind altijd uit. Er is tegen elkaar gezegd wat er gezegd moest worden en alleen in de kleuren zwart en wit! Eéntiende seconde langzamer op een circuit is het verschil tussen een winners- en een losersauto. Kijk, op deze site gaat het tenminste ergens om! Al is het maar om je achteraf dood te lachen om je eigen opgewonden verontwaardiging en je echt volkomen achterlijke, kant noch wal rakende argumenten. Heerlijk dat dat allemaal nog gewoon kan in een geëmancipeerd land als Nederland.

Omdat ik al bijna twee weken bloed uit een miniscuul wondje, heb ik vanmiddag al mijn moed maar eens verzameld en de spoedlijn van de huisarts gebeld. Nou, dan moet je lef hebben hoor, de spoedlijn bellen voor een wrat. Natuurlijk bloedde ik niet continue, maar wel ging het wondje elke dag weer open bij het douchen of verband wisselen. "Laat dat verband dan zitten!", hoor ik u denken, maar dat ging niet want het zat steeds niet strak genoeg en het kleurde steeds rood.

De dokter heeft het wondje dicht geschroeid. Met een soldeerbout gaat dat. Het brandt, het rookt en het stinkt. En hij moest het vijf keer opnieuw doen. Hoe dat voelt? Alsof ze met een gloeiende soldeerbout in een open wond zitten te poeren. Met een beetje geluk is de wrat ook weggebrand. Anders zit er ik van de week gewoon weer met een opengekrabd wondje. (Ziekelijk! En dan lieg ik nog tegen de dokter dat ik het openkrab, in werkelijkheid snij ik er met een mes in.) Natuurlijk deed ik net of het zeer deed, anders denkt zo'n man: "Hee, hoe kan dat nou, hij voelt geen pijn?" Voel ik ook niet, bij de commando's leerden we dat uit te schakelen, maar daar ga ik niet mee te koop lopen.