Categorie: Enigszins grappig

Gisteren hadden we een feestje aan de beroemde haven van Wanssum, bij Piet's nette ballentent. Het was een feestje gegeven door Harrie en Roelie en hoe zou ik mijn relatie met hen nu eens beschrijven? Ik ken ze sinds 1985, mijn vader was net overleden en zij waren toen jonger dan ik nu ben. Ik kwam in die tijd dagelijks bij ze over de vloer, en met Harrie liep ik elke zondag 8 kilometer met de honden. Later speelde ik badminton en liep wekelijks hard met Harrie en ik ben een keer of vijf met ze op wintersport geweest. Hans noemt ze opa Harrie en oma Roelie terwijl het feitelijk niet z'n opa en oma zijn. Voor hun feestje ter gelegenheid van een aantal dingen die er tegelijk te vieren vielen, hadden ze een foto van ons gezin gevraagd. Ik heb slechts geposeerd, maar Linda heeft er schaamteloos een Canvasgeval van 70×50 cm van laten maken. En die schijnen ze nog ergens op te gaan hangen ook. Nou ja, ik geef er maar even mee aan dat het niet zomaar de eersten de besten uit mijn leven zijn.

Echte feestnummers zijn het trouwens niet, opa Harrie en oma Roelie. De meeste feestjes met hen vallen zwaar tegen. Zo heb ik een keer in Oostenrijk in een zaal vol bejaarden met ze zitten jodelen en een andere keer gingen ze line-dancen op een volkomen lege vloer van een bar, gewoon omdat er niemand op dat feest was afgekomen. Dat laatste gebeurde ook bij een sneu jaren '50 feest bij de Eper badmintonclub, waar jaren '50 muziek werd gedraaid maar waar Linda, Harrie, Roelie en ik ongeveer de enige gasten waren. Je schaamt je kapot elke keer als je met hen uitgaat. Zijzelf trouwens niet. Hoe harder ik me schaam, hoe meer lol zij hebben.

Gisteren op hun feestje ontstond er weer een soortgelijke situatie. Buiten op het terras was het gezellig druk, voornamelijk bejaarden, maar gelukkig zaten wij aan tafel bij hun twee pleegkinderen. Maar binnen in het zaaltje had een kansloze hobby-zanger zijn beatbox uitgestald en wachtte met zingen tot er mensen naar binnen kwamen. Maar dat deed niemand, want het was nog veel te lekker buiten. Toen het eten opgeschept kon worden en de mensen toch in de rij moesten staan, greep hij zijn kans en zette in: Some broken hearts. Geen extra uithaaltje, geen toontje lager of hoger, geen come' on, gewoon dodelijk saai maar wel zuiver gezongen. En toen de muziek langzaam wegebde kondigde hij zichzelf af als Telly Savalas. Sneu. Zelfs toen hij Good luck Charm van Elvis inzette, bleef iedereen buiten. Nou ja, later op de avond hebben er gelukkig voor hem nog een aantal mensen gedanst, maar ik ben niet van mijn plek af geweest. Ja drie keer. Twee keer naar het toilet en één keer over de havenmuur gesprongen toen iemand mij dreigde te komen halen om te dansen. Ik dans niet. Zelfs niet toen pleegdochter Anneke, op wie ik vroeger toch echt wel een beetje gek was, het kwam vragen.

Is Geert Wilders nu helemaal gek geworden met z'n kopvoddentax? Hoe haalt die man het in zijn kop? Belasting op een hoofddoekje, hij lijkt wel niet wijs! Ik wil dat die man per direct verboden wordt. Hoe noemde hij het? Straatbeeldvervuiling? Is-ie blind ofzo? Niks maakt een vrouw aantrekkelijker dan een hoofddoekje hoor! Kent u die beelden niet van vroeger, met een, hoe noemde je dat toen, knappe jonge actrice in een open Alfa Romeo (eventueel Mercedes of Porsche) met zo'n prachtig hoofddoekje tegen het verwaaien van haar haar, en dat er dan een paar lokken uitwapperden….oeh…ik hou op want ik zit gevoelens op te wekken die je als bijna veertig-jarige in die tijd niet geacht werd nog te hebben. Soms, heel soms zie je het nog maar het is zo zeldzaam als een dodo.

Ik was laatst naar het concert van Coldplay met mijn schoonzus (39) en mijn schoonmoeder (42). Het was een geweldig concert maar mijn schoonzus wilde expliciet in het logje daarover genoemd hebben hoe leuk ze is. En dat was ik even vergeten. (Niet dat ze het is, maar om het te noemen.) Maar wat wil je om twee uur 's nachts? Dan denk je daar toch niet meer aan? Bij deze dan. Hier ziet u haar in actie met Tammar. Een jaartje geleden, toen was ze 38. Wat leeftijdsopbouw betreft dus een volkomen normale vrouw.

Mijn vrouw vertelde mij vanavond in de auto over een wilde fantasie van haar. Ze vertelde dat ze zich regelmatig op woensdagavond al rijdend terug van school naar huis, afvroeg wat er zou gebeuren als ze bij een snelheid van 140 km/u ineens heel snel het stuur een zwiep naar links en weer terug zou geven. Ik moest niet schrikken want ze zou het niet doen zei ze, maar ze vroeg het zich gewoon af. Zij dacht zelf dat de auto dan over de kop zou slaan.
Kijk, dat is nu mijn vrouw. Niet van die standaard wilde fantasieën die je discreet in een onbedrukt langwerpig pakketje krijgt thuisbezorgd, of iets met een gespierde donkere eilandbewoner, maar gewoon iets echt spannends. Eventueel kan de spanning nog opgevoerd worden door een paar kinderen achterin mee te voeren. Nou ja, ik heb haar uitgelegd wat er volgens mij zou gebeuren. Misschien moest u dat ook nog maar eens doen, gewoon voor de zekerheid.

Ik ben niet het type dat dagelijks zijn weblogstatistieken bekijkt maar zo af en toe als ik de one-stat knop zie staan dan klik ik er eens op. Ik heb ook geen tellertje dat bijhoudt hoeveel mensen er op de site geweest zijn en geen tellertje dat aangeeft hoeveel mensen er momenteel aanwezig zijn. Leuke gadgets maar het boeit me gewoon niet zo. Waar het natuurlijk wel om gaat zijn uw reacties. Die zeggen me iets, niet hoevaak dit weblog wordt bekeken want dat voelt een beetje als SBS6 en de kijkcijfers. En die kun je beïnvloeden met wat marketing-achtige truukjes maar houden wij onszelf al niet genoeg voor de gek?
En al is het vaak onzin hier, toch probeer ik er een zeker kwaliteitsniveau in te houden, want ik lees zelf ook nog wel eens terug in de archieven. En dan wil ik mezelf wél vermaken. En helemaal ongevoelig voor iemand die schrijft dat hij/zij het een mooi, leuk, grappig, ontroerend of inspirerend logje vond ben ik niet.
Webloggen is wat mij betreft ook een aangelegenheid tussen vreemde u (die ik niet ken) en mij (die u niet kent) zodat er een zekere afstand tussen ons blijft maar wij toch een soort zielsverwanten zijn. Er zijn natuurlijk ook mensen (niet-webloggers) die meelezen en die ik wel in het echt ken. Dat voelt soms wat ongemakkelijk omdat zij op de hoogte zijn van wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Dus dan roer ik het onderwerp weblog in hun bijzijn meestal niet aan. Nadeel is ook dat die mensen alles al weten wat je hebt meegemaakt die week. Ik vertel ook nooit iemand dat ik een web-log heb, maar dat is vrij zinloos met een vrouw als Linda. Zij is een wandelend reclameblok voor dit log, het zou mij niet verbazen als zij op 28 augustus jl. een proeflesje op het ROC gewijd heeft aan http://www.mack.web-log.nl. Want dat persoonlijke pageviewrecord is aangescherpt op een manier als eigenlijk alleen Usain Bolt records kan aanscherpen. Bij nader inzien komt het natuurlijk gewoon doordat u allemaal een keer extra op uw persoonlijke linkje geklikt heeft op 28 augustus. Of kwam u echt Tammar feliciteren?

Ik keek vanavond een lachwekkende film over vier mannen met een midlife-crisis die het zat waren. John Travolta was een van die vier mannen. Dit meld ik even omdat elke film met John Travolta goed is. En omdat ik alle films waar John Travolta in speelt in één keer snap. En daar hou ik van. Maar de mannen waren het dus zat en pikten het niet langer. Ze gooiden al hun excuses overboord, vormden een motorclubje en reden richting de Pacific. Uiteraard na toestemming van hun vrouwen, maar daar ontkomt niemand tegenwoordig nog aan. En ze beleefden avonturen! Zoals een echt ouderwets eerlijk gevecht, zonder messen, pepperspray of stroomstootwapens. Gewoon elkaar eens even flink voor de bek slaan. En dan zo mooi neervallen en weer opstaan. En als je er een hebt neergeslagen springt de volgende alweer op je. Waar lees je nu nog over zo'n prachtig eerlijk gevecht?
Tijdens de film ben ik eens aan het denken geslagen. Ik moest het ook maar eens doen, een Harley kopen, een leren helm en het ware leven gaan leiden. Zo de A50 op en richting Waddenzee. Als ik vroeg wegga ben ik voor het avondeten nog wel terug..

Weet u wat mij een heel erg naar, triest en depressiegevoelig beroep lijkt? Ballonkunstenaar. Man, ik moet er niet aan denken wat er met me gebeurd was als ik destijds op de Havo handelswetenschappen had laten vallen i.p.v ballonkunsten. Als ik zo'n trieste ballonnenblazer in de stad tegenkom die van een paar ballonnen een hond maakt en daarmee kleine kinderen vermaakt dan springen de tranen in m'n ogen. Van verdriet ja! Kunt u een erger beroep verzinnen? Daarbij, als ik iets níét heb zijn het wel knoop-in-een-ballon-leg-genen. Mijn moeder kon dat als de beste, een knoop in een ballon leggen, Linda ook, geen enkel probleem, maar ik kan alleen maar blazen en ze vervolgens met plakband proberen dicht te krijgen. Hoe gaat dat in godsnaam, zo'n knoop in een ballon? Wat een hel! Ja, Tammar is vandaag jarig dus vieren we het morgen en Linda heeft vanavond al twee keer overgegeven dus ik heb slingers opgehangen en zes ballonnen opgeblazen waarvan er één ontploft is en twee er op dit moment zachtjes aan het leeglopen zijn. En de andere drie zieligerds hangen aan de slingers. Met een boterhamzakjesdichtmaakstripje. Meer waren er niet. En het waren geen gewone ballonnen met een ballonvorm, nee nee nee nee, het waren ballonnen in de vorm van een zeehond. Wat een dolle boel!

Kent u dat? Je opent een weblog en de dwangmatige logger heeft gemeend een keer overijverig te moeten zijn en er staat me toch een lap oninteressante tekst! Allemachtig, wat denkt-ie wel niet, dat ik geen andere dingen te doen heb? Soms staat het dan nog helemaal vol met linkjes waarvan het de bedoeling is dat je ze allemaal aanklikt. Ja doeehooeeiii. Ik wacht wel even tot er een korter logje verschijnt.

Het moet maar eens ronduit gezegd worden, mannen met veel haar zijn aantrekkelijker dan kale(nde). Zo, dat is eruit. Kijk, kaal is lelijk. Kaal staat symbool voor oud en zwak terwijl een dikke bos haar symbool staat voor jeugd en kracht. We kunnen het wel ontkennen met z'n allen, door Bruce Willis leuk te vinden of Vin Diesel, of erger, door ons eigen kalende dak nog kaler te scheren om zo de indruk te wekken dat je niet kaal bent en dat het een bewuste keus is, maar dat helpt niks. Kaal is gewoon minder mooi dan haar op je hoofd.

Kaalheid heeft ergens mee te maken waar ik nog niet uit ben. Het valt mij op dat popsterren zelden kaal worden. Kennelijk weten die al op hun 17e dat ze nooit kaal zullen worden. Of omdat ze muziek maken worden ze niet kaal. Neem nou the Rolling Stones. Allemaal extreem knappe kerels met nog precies hetzelfde haar als toen ze 18 waren! Hoe doen ze dat? Als er eentje kaal was geworden, dan was hun carrière vroegtijdig voorbij geweest want wie gaat er nu naar een concert van een kale? Precies, niemand. Ze moeten het dus geweten hebben. En het zijn echt niet alleen the Stones hoor, zet honderd popsterren naast elkaar en aanschouw dat er niemand kaal is. Ook niet op latere leeftijd. Kaalheid moet op één of andere manier met muziek te maken hebben. Of met films. Of met formule 1. Gewoon met sterrenstatus heeft het te maken. Alleen, is het nu zo dat ik bijvoorbeeld, als ik een ster was, ook niet kalend zou zijn geworden, of was ik bij voorbaat kansloos geweest om een ster te worden omdat ik dun bezaaid ben? Daar kom ik dus niet uit. En als ik nephaar neem, dan blijf ik de uitstraling houden van een voormalige kale, en dat is altijd stukken minder dan een jonge god met wapperende lokken. Eigenlijk is het een foutje van de natuur, kaalheid. Ik zou zelf zover willen gaan door van een genetische afwijking te spreken. Zelfs het argument dat kaalheid op wijsheid zou duiden, gaat niet op. Was Einstein kaal? Neen. Newton? Ook niet. Misschien is het gewoon wel een lagere levensvorm, die kalen(den).