Categorie: Enigszins grappig

Eén beestensoort ben ik vergeten in het vorige logje, en dat is de witte tijger. Ze hebben er in Ouwehand's Dierenpark twee, een grote en een hele grote. De hele grote is enorm. Het beest lag te luieren op het dak van een houten schuurtje en onwillekeurig dacht ik wat ik zou moeten doen als zo'n beest ontsnapt en het op je voorzien heeft. De meeste aangevallenen gaan er als een haas vandoor, en dat is waarschijnlijk ook het enige verstandige, maar ik vraag me altijd af: zou zo'n tijger rekenen op een schop voor z'n onderkaak? Of een kopstoot, keihard tegen zijn neus? Of zou zelfs Mike Tyson zo'n beest niet k.o. kunnen meppen? Wat zijn wij mensen eigenlijk nietig vergeleken bij zo'n tijger. Het beest lag te genieten van het mooie weer, en wel zo dat het leek alsof je hem zo zou kunnen benaderen en aaien, al was zijn (zichtbare) voorpoot dikker dan mijn bovenbeen. Nee tijgertje, blijf maar mooi binnen je hek.

Vandaag zijn wij, als modelgezin, spontanieus in de auto gestapt met als doel: Ouwehand's Dierenpark Rhenen. Bekend van Ren je Rot of Stuif es in, dat weet ik niet meer, maar wekelijks kwam meneer Anton van Hooff met een ander beest in het tv-programma. Ik neem u even een ronde door het dierenpark mee.

Lees verder “Een rondje Ouwehands Dierenpark”

Ik heb de afgelopen weken toch wat moois gemaakt in Excel, het is gewoon niet te geloven zo mooi. Wat heb ik dan gemaakt? Standaard-jaarrekeningen voor B.V's, eenmanszaken en voor VOF's. Geweldig! De meest ingewikkelde formules die godmagweten waar hun informatie vandaan halen en uiteindelijk staat alles goed. Tot en met de teksten aan toe! Dus geen gezeur meer met een datum die vergeten is aan te passen of een naam die verkeerd is overgenomen uit een vorige jaarrekening, of een correctie die niet overal doorgevoerd is, nee, dit is gewoon perfect! Ik denk dat de grote vier groen en geel worden van jaloezie als ze hier achter komen. Ik ben een held! Gisteren maakte ik een formule in Excel, ik snapte zelf niet eens meer wat die deed, maar uiteindelijk klopte het. Iets van: ALS%<"TEKST0.00;"AFRONDEN"=Y;MAAKALJEGELDOVERNAARMACK'SREKENING. Zoiets. Ik was zo tevreden over mezelf dat ik om erkenning en respect vroeg van mijn collega's. Maar die haalden hun schouders op en sommeerden mij koffie te gaan halen. Uiteraard heb ik dat gedaan. Bij eentje heb ik er in gespuugd en in de andere heb ik een meeëter uitgedrukt. En daarna ben ik een half uurtje met mijn handen achter mijn hoofd naar die formule gaan zitten kijken. Briljant stukje werk.

We waren vanavond heel even naar een onverwachte verjaardag. Tenminste voor mij. Ik geloof dat de jarige zelf het wél aan had zien komen. Babyfoon bij de buren en een paar uurtjes weg. Ik heb nooit zin in verjaardagen, behalve bij mensen die ik nog niet zo lang ken. Dan is het meestal leuk. Hoe dat komt? Ze kennen me dan nog niet zo goed en denken dat ik enorm leuk ben. Ik ben simpelweg nog niet door de mand gevallen. Mensen die mij langer dan twee jaar leuk vinden zijn uitzonderlijk. Familie telt niet mee. Ik ben zelfs uitgenodigd op de verjaardag van G., een wildvreemde (voor mij dan) blonde schone met een leren broek die over drie weken jarig is. Wat zeg ik? Ik heb haar mobiele nummer gekregen! Zo leuk ben ik op ultrakorte termijn. Linda werd voor de vorm ook uitgenodigd.

Ik moest vanochtend naar de dokter, wegens een pijnlijke teen, maar ik wilde eigenlijk niet. Maar ik moest bellen van Linda, u weet hoe vrouwen zijn, dus ik belde met de assistente. "Ja, er is iets met mijn teen, ik heb hem hard gestoten en hij is helemaal blauw. Dus ik vroeg me af of ik er misschien even naar moest laten kijken. Wat zegt u? Nee, ik heb er weinig last van." (in de huiskamer hoorde ik protestgeluiden die ik niet thuis kon brengen) "Toch langskomen? Van mij hoeft het niet hoor! Nou goed dan. Tot zo." Better safe than sorry, u weet hoe vrouwen zijn.

Bij de huisarts komt mevrouw de dokter gelijk op me af. "Wat is er gebeurd?" Ik zeg: "Wat is er gebeurd? Heb je m'n log niet gelezen gisteren ofzo? Ik heb een ongelukje met m'n teen gehad. Doet best zeer."
Ik trek mijn sok uit en de dokter riep verschrikt uit: "Zo!!" Nu lag dat niet aan de ernst van de situatie maar meer aan haar, want dat is haar manier om te laten zien dat ze je serieus neemt.
"Ja, die is waarschijnlijk gebroken," zei ze. "Ach nee, kan ook gekneusd zijn hoor," zei ik. "Nou, ik denk gebroken. Doet dit zeer?" AUUUAAWWAAAHHH. "Ja, ik denk gebroken."

Je hebt webloggers, en daar wordt soms wat vreemd tegenaan gekeken, maar wat te denken van Twitteraars zeg! Die hebben toch helemaal hun goedwies kapot! Eentje ziet een vuurbol en vervolgens gaat iedereen daarop zitten Tweeten? Lubbert Wortelboer@JandeVries "Wow, nice pic!!" Ik ken mensen, ik noem geen namen, maar die hebben web-log ingeruild voor Twitter! Als dat niet zulke leuke webloggers waren had ik ze allang uit m'n linklijst gepleurd. Maar nu blijf ik hopen op een behouden terugkomst. Want staat er niet in Lukas 15: 11-32 beschreven, de gelijkenis van den verloren zoon? Houdt hoop mensen, houdt hoop! En even daarvoor, in Lukas 11:23 "Wie niet met mij is, is tegen mij, en wie niet met mij samenbrengt, drijft uiteen." 1-0 voor de webloggers.

Vandaag werd er iemand vijftig bij ons op kantoor, dus gisterenavond werd ik gevraagd om mee te komen helpen met het versieren van zijn kantoor. De bedoeling was dat het hele vloeroppervlak vol ballonnen zou liggen. "Hahaha, wat zal hij opkijken! Zoiets verwacht hij nooit!" Nee, natuurlijk niet. Als je het ooit verwacht is het wel op je vijftigste verjaardag en niet op zomaar een dinsdag, lijkt mij. Maar goed, ik dacht slim te zijn en een elektrische pomp mee te nemen maar daar krijg je echt geen ballon mee opgeblazen. Niet eentje! Dus dat werd het ouderwetse blaaswerk, wat trouwens veel beter gaat dan zo'n dubieus handpompje waar een andere collegsta dan weer mee aankwam . Ik heb zeker vijftig ballonen met mijn mond opgeblazen wat veel meer was dan mijn zware shag rokende collega.

Vanochtend toen de vijftigjarige alle ballonnen kapot had geprikt meurde het pas echt naar ouwe mannen op zijn kamer.

Gisteren jongen, je had erbij moeten zijn. Ik was met Hans en Tammar even op het schoolpleintje, loopt er een onvaassens mooie meid voorbij. Eentje van begin twintig ongeveer, ze droeg een zwarte strakke broek met daaronder laarsjes, een donker leren jack met daaronder een witte blouse, en een knoepert van een blonde paardenstaart. Gewoon hier in de buurt waar ik woon! En niemand had me gewaarschuwd! Kent u het geluid van voetstappen van een mooi meisje op zondagochtend? Eigenlijk dienen andere geluiden even te wachten tot het geluid van haar voetstappen is weggeëbt. Ze droeg een zware tas, tenminste, daar leek het op, want ik heb hem natuurlijk niet gewogen. "Bij welke lucky bastard zou ze geslapen hebben?" dacht ik onwillekeurig. Ja, daar doe je gewoon niks aan, dat je dat denkt. Dat gaat volkomen vanzelf. Het zit er in, en het gaat er waarschijnlijk nooit meer uit.

Toch heeft de natuur ook weer een mooi verdedigingsmechanisme tegen oude vieze mannetjes als ik. Het kind had feilloos in de gaten dat ik geen 39 meer ben en keurde me geen blik waardig. Ja, het leven begint bij veertig. Ammehoela.

In mijn niet aflatende strijd tegen de commerciëlen van deze wereld voerde ik vanmiddag weer eens een discussie met een directeur en een reclamejongen. Zij blazen zichzelf op als een hete-luchtballon, dus aan mij de taak om die wat lager te laten vliegen. Ooit zal ik ze lekker laten kletsen, maar voorlopig nog niet. "Kijk jongens," zei ik. "Jullie doen nu wel vreselijk ingewikkeld en gebruiken veel interessant klinkende Engelse woorden, maar dat gaat bij mij niet werken hè?. Dat vage gedoe van jullie dat kan iedereen. Ik kan ook zo hier aan tafel een idee verzinnen waarmee je financieel binnenloopt. Geen probleem."

Nou, dat vinden ze natuurlijk niet leuk dus ik werd uitgedaagd. Dus ik dichtte in een paar minuten een gat in de markt. Een doodskist met een alarmknop. Want is het niet ieders grootste angst om na een week schijndood te zijn geweest, onder de grond wakker te worden en te beseffen dat je in een doodskist ligt? Dat gebeurt minimaal één keer per jaar ergens ter wereld hoor. En dan heb ik het alleen nog over degenen die gered worden. Ha, je zag mijn opponenten verzuren. Gingen ze me heel flauw allemaal vragen stellen over de praktische uitvoerbaarheid, maar dat loste ik op met een call-centre ergens in het midden van het land waar iemand 24 uur per dag aanwezig was om eventuele alarmsignalen op te vangen. Nou ja, het komt hier op neer: ze hadden er gewoon niet van terug en omdat geen van tweeën ooit in iets anders geïnteresseerd was dan geld, snapten ze mijn technische uitleg ook niet.

Dus, wat krijg je dan? Twee gefrustreerde commerciëlen die op hun vakgebied zomaar even afgetroefd worden door de eerste de beste boekhouder, dat gaat natuurlijk wringen. Dus ze vormden een pact en startten een uitlachoffensief. Ik zei: "lach maar jongens, maar ik rij hier binnenkort met een Spyker het terrein op."
Nog meer hoon. Maar goed, toen hadden ze ineens erg veel haast om weg te komen en trokken zich terug in de kamer van de directeur. In het voorbijlopen hoorde ik: "Hallo? Spreek ik met het patentenregister?"

Daar kan ik goed mee opschieten. Ik mail haar af en toe op haar werk want zij weet soms hele handige dingen. Het beste aan deze vrouw is dat zij Alfa's mooi vindt, maar tegelijkertijd is het weer jammer dat zij die van haar man niet mag rijden. (Veluwe, anno 1952) Maar omdat ik haar laatst verteld heb van een geheime bankrekening in Liechtenstein die mijn baas er op na houdt, wilde ze me als dank de helft van het saldo op die rekening schenken. "Niet nodig," zei ik tegen haar, "doe maar een Alfa Romeo 8C en ik ben dik tevreden." Wat denkt u? Vandaag kreeg ik een auto van de zaak. Wel schaal 1:18, maar het begin is er.

Verder kreeg ik een aantal boeken, want ik ben gek op boeken. Ik heb laatst nog na 13 hoofdstukken worstelen in een superspannende thriller de strijd opgegeven omdat ik totaal niet gethrilled werd. Waardeloos die thrillers. Als de volgende thriller die ik ga lezen nu ook niet thrillt, dan hou ik het voor gezien met die thrillers. Ik ben van armoe maar begonnen in een boek over lijfrenteproducten, dat is nog spannender. Tevens ben ik nu in het bezit gekomen van het eerste en tevens nieuwste boek van Emma Fasol, daarvan heb ik vanochtend even de eerste bladzijde gelezen, en daarbij drong zich wél gelijk de behoefte op om verder te lezen. Op de eerste bladzijde veroorzaakt een mevrouw een auto-ongeluk. Zoiets verzin je niet! Wat een fantasie moet deze talentvolle schrijfster wel niet bezitten.

En dan was er nog een boek van Jeremy Clarkson, beroepspatser en autojournalist. Van de buurvrouw (van wie ik zwoel ga kijken) kreeg ik het boek: "Haar naam was Sarah." Verder nog een aftershave van een of andere onbekende Fransman (nu heb ik verdorie drie flessen staan) en we gingen vanavond even naar de MacDonalds. Maar dat was geen succes. Met dank aan een oververmoeide Tammar en een nog niet zindelijke Hans. Maar verder, prima verjaardag gehad. Lekker rustig.