Auteur: Mack

"Was ik maar een bulldog." zei de keeshond.
"Dan ving ik een stier, en vrat mijn buikje lekker rond."

Op zaterdag is het net of iedereen een trekhaak heeft.

Discussies zijn nooit mijn sterkste punt geweest. Dat komt omdat ik ook nooit een mening heb. Tenminste niet onderbouwd met keiharde argumenten. Mijn mening is altijd meer gevoelsmatig. Ik mag iemand of ik mag hem niet, ik stem meer op de persoon dan op de partij. Voor mij logisch want ten eerste lijken alle partijen op elkaar, ten tweede doen ze toch nooit wat ze zeggen en ten derde bemoeien ze zich altijd met dingen waarvan ik ga denken " Ga toch eens aan het werk. " Dus ik zal op iemand stemmen die voor mij iets uitstraalt.
Vandaag was er een discussie over asielzoekers. Die moeten er dus uit, want dit en dat , zus en zo. Maar ik denk dan bij mezelf: " Ik wíl het wel ééns zijn maar ik heb eigenlijk nog nooit een asielzoeker gezien." Daar gaat mijn standpunt. De beloningen van top bestuurders: " Tja ", denk ik dan, " Wat schiet ik er nou mee op als meneer Shell een miljoentje meer of minder verdient?" Volgens mij niet veel.
Verdorie, hoe moet ik nu mee discussieren? Geef me eens een onderwerp! En als ik me dan toch in een discussie gemengd heb, ben ik het ééns met mijn eigen argumenten maar ook met die van de ander. Dat schiet dus niet op. Maar stel nou dat je een discussie wint of verliest? Wat doe je ermee? Ga je anders tegen de dingen aankijken? Het antwoord is nee. Sterker nog, ik ga steeds meer twijfelen aan het belang van een mening. Het is maar een mening van een mens waar er ondertussen 6 miljard van zijn.
het enige nut van een discussie is dat als je er goed in bent dat dat je ego streelt. Of je haalt er kijkcijfers mee. Maar na de discussie moet je weer over tot de orde van de dag. Je moet weer luisteren naar je baas. Je moet je plicht weer doen. Je bent weer op het punt waar je was vóór de discussie.
En als je later in de hemel komt blijkt dat je het toch niet helemaal goed zag. Maar dat weet je nu nog niet.

Vanaf gisteren mag ik mij Oom Maurice noemen.
En ik heb er zelf níks voor hoeven doen.

De mooiste nederlandse uitspraken komen tegenwoordig uit het oosten des lands.
Bijvoorbeeld de achterhoeker die op z'n computer een plaatje van de Chippendales zag en zei:

" Doar giet mie de broek nie van boll'n "

Dat hele conflict in Israël gaat helemaal niet om geloof. De Palestijnen vinden het niet eerlijk dat Israël mee mag doen aan het Eurovisie Songfestival.
En gezien de geografische ligging kan ik ze daar geen ongelijk in geven.

Ergens in Frankrijk is de avond gevallen over de camping. Herrie makende kinderen zijn naar bed. Alleen nog gedempte geluiden van zachtjes pratende mensen zijn hoorbaar.
Wij zitten ook met z'n vieren voor de tent. Mijn broer moest nog naar het toilet. "Tot zo." zei ik.
Hij liep richting de toiletgebouwen, niet wetend dat ik hem stilletjes volgde. Ik zag hem het gebouw binnengaan en verschool me achter een boom vlakbij. Ik stond vlakbij de deur waar hij zo weer uit zou komen.
Ik wachtte gespannen af, hoorde het toilet doortrekken en de deur van het slot af gaan. Ik had mijn zakmes gepakt om hem extra aan het schrikken te maken. De deur ging open en hij kwam naar buiten.
Met een luide schreeuw en het zakmes dreigend in zijn richting sprong ik achter de boom vandaan.
De man schrok zich kapot. Twee deuren verder kwam mijn broer naar buiten..