Eindelijk na 35 jaar, had ik een gaatje in m'n kies. Een verstandskies welliswaar, dus het telt eigenlijk niet, maar er moest geboord worden.
"U wilt zeker geen verdoving, u kennende?" Vroeg de tandarts. "Nee. Natuurlijk niet! Ik heb u toch verteld van toen ik bij de commando's…"
"Ja, dat heeft u verteld, meerdere malen zelfs."
"Oh. Oké, ik wist het niet zeker meer."
Maar goed. Al met al weet ik nu ook hoe de tandartsboor voelt. Het valt heel erg mee. Nu heb ik een witte vulling, dus je ziet nog steeds niets.
Dus ik had net zo goed m'n mond kunnen houden en zeggen dat ik nog steeds geen gaatjes had, eigenlijk.