Auteur: Mack

Daar heb ik nou zo'n hekel aan hè? De moderne carnavalvierder.
Wel de fusten, niet het vasten.

Daar heb ik nou zo'n hekel aan hè? De moderne carnavalvierder.
Wel de fusten, niet het vasten.

Afgelopen donderdag was de dag dat het onwaarschijnlijke toch is gebeurd. Ik ben getrouwd.
We hebben het zo eenvoudig mogelijk gehouden. Mijn vrouw (mooi hè?) en ik hadden daar allebei onze redenen voor. Voor mij persoonlijk zijn er een aantal redenen waarom ik het simpel wilde houden. Ik hou ik er niet zo van om de hele dag in de belangstelling te staan. De ambtenaar van de burgelijke stand die een verhaaltje over het bruidspaar houdt alsof hij hen al jaren kent, de fotograaf van wie je moet lachen op commando, de ingestudeerde openingsdans op de bruiloft, de stukjes, (welke plattelander heeft dat ooit verzonnen?) mensen die je uitnodigt omdat je ze kent, de rekening die je achteraf krijgt, en de angst over wat er allemaal mis kan gaan. Wij hebben er trouwens ook helemaal het geld niet voor, maar dat terzijde.

Dus, afgelopen donderdag heb ik me twee minuten langer geschoren dan normaal, ik heb mijn op drie na netste kleren aangetrokken (ik heb drie pakken) en zijn we in het bijzijn van de naaste familieleden naar het gemeentehuis gereden. Een glimlachende ambtenaar heeft de trouwbelofte voorgelezen en wij hoefden alleen 'ja' te zeggen. Bij mij klonk ie een beetje raar, ondanks het feit dat ik tientallen keren geoefend had. Maar hij was rechtsgeldig. We hebben wel ringen uitgewisseld, waar vooral ik erg trots op ben omdat ik nog nooit een ring gedragen heb, en niet de goedkoopste. (Dat u niet denkt dat ik een krent ben.)
Daarna zijn we met de familie naar ons huis gereden en mochten we kado's in ontvangst nemen. Veel te gek allemaal, we voelden ons schuldig vanwege het ontbreken van een groot feest, maar eentje wil ik er toch even noemen. Van mijn moeder twee door haar gebreide beige coltruien, één in mijn maat en één in peutermaat. Ziet u mij en mijn kleine nakomeling al lopen in dezelde trui?

De hele bups was tegen een uur of drie 's middags wel vertrokken en wij zijn doodmoe op de bank in slaap gevallen. 's Avonds zijn mijn vrouw en ik (daar was ie weer) uit eten geweest bij ons favoriete restaurant, voorzover je er in deze tijden van economische schaarste nog een favoriet restaurant op na kunt houden.

Gisteravond hebben we nog een feestje voor vrienden gehouden en ondanks het feit dat onze brutohypotheeklast per maand viercijferige getallen aanneemt, was onze huiskamer veel te klein. Stoelen genoeg maar plek om ze neer te zetten niet. Een hele opluchting toen de eersten vertrokken en er plek vrij kwam. Maar wel gezellig.
Ook hier wil ik één kado niet onvermeld laten. Van Mick (die onbehouwen reageerder die hier regelmatig zijn gal spuwt) en Liz (ook af en toe te vinden in de commentaren) een naambordje met Familie Mack erop en daarboven in goud de omtrekken van een bulldog (onderhoud: 1 keer per jaar insmeren met een dun laagje vaseline) . En ik had al een naambordje gekregen van mevrouw Mack, dus sinds vandaag hebben wij twee naambordjes aan de deur.

Oh ja, bij een eenvoudig huwelijk hoort een eenvoudig huwelijksreisje. Begin April een weekendje Maastricht. Of all places. Ik heb wel eens gelezen dat ze daar goede friet hebben.

…blijf ik een extreem knappe kerel.

…van mensen die wel eens in Amerika zijn geweest, piepen alle autobanden daar net zo als in een film?

Vanochtend hoorde ik op de radio een interview met staatssecretaris Nicolai waarin hij vertelde over het referendum over de europese grondwet.
Het ging ongeveer zo:

Journalist: Wat gebeurt er als Nederland massaal tegenstemt?
Nicolai: Dat verwacht ik niet.
Journalist: Nee, maar het zou toch kunnen? Nederlanders hebben zich vaker negatief uitgelaten over Europa.
Nicolai: Ja, maar wij gaan er alles aan doen om de mensen te overtuigen dat Europa belangrijk is voor Nederland.
Journalist: Maar als dat nou niet lukt, en Nederland stemt tegen?
Nicolai: Dan is dat een advies van het volk aan de kamer, maar dan nog zullen wij de kamer adviseren om de grondwet aan te nemen.
Journalist: Dus ook als het volk tegenstemt?
Nicolai: Ja.

Mack: Mooi, dat scheelt mij dan weer een gang naar de stembus.

Ik wilde iets schrijven over de BBC serie Colditz omdat er vanavond in het NPS programma "andere tijden" aandacht aan werd besteed. Maar dat had al iemand gedaan. En nog met zoveel aandacht voor detail dat ik dat niet zou kunnen evenaren.

Iedere zaterdag als het op tv kwam (ik volgde de herhaling begin jaren '80) zat ik aan de buis gekluisterd. Ik was gefascineerd door het wederzijds respect tussen duitse en britse officieren. Ik kan me herinneren dat ik aan mijn vader vroeg waarom de gevangenen zo goed werden behandeld, ook al hadden ze een ontsnappingspoging gedaan. Dat kwam volgens mijn vader omdat het officieren waren die daar gevangen zaten, en voor officieren hadden de Duitsers ontzag.
Ik vond het toen oneerlijk tegenover gewone krijgsgevangenen in andere kampen, maar ik wist toen nog niet dat eerlijk niet meetelt in tijden van oorlog.

En wat ik me verder herinner is dat de gevangenen bezig waren met een tunnel, waarvan ze de ingang op een bovenverdieping hadden gemaakt, omdat de Duitsers nooit op het idee zouden komen, boven naar een ondergrondse tunnel te zoeken. En dat klinkt misschien logisch maar dat vond ik dus niet. In mijn optiek kon je wel boven beginnen met graven maar dan zouden de Duitsers toch een gat in het plafond ontdekken of iets dergelijks.
Tot op de dag van vandaag heeft dit mysterie mij beziggehouden. Maar vanavond kwam het antwoord in 'Andere tijden'. De tunnel liep door een loze ruimte in een dubbele buitenmuur, waarvan de Duitsers niet wisten dat ie dubbel was. Hèhè!

En, kleine correctie t.o.v. de serie: In de serie waren het de Engelsen die de tunnel groeven, in het echt waren het Nederlanders.
Natuurlijk. We hadden het kunnen weten.