Nou, het gaat weer vandaag. Dankuwel voor het medeleven, de belangstelling en de aanstelbeschuldigingen.
Ik ben vanochtend bij de titel van dit verhaaltje geweest en het heeft mij verbaasd hoezeer diagnoses van medici kunnen verschillen. Ik geloof altijd alle medici, zelfs Jomanda, maar dit terzijde.
Ik heb vorige week donderdag vier uur op m'n werk op de grond gelegen van de pijn, elke beweging die ik niet eens maakte deed al ontzettend zeer. Daar overheen kreeg ik nog twee keer hyperventilatie van angst omdat ik dacht dat m'n rug gebroken was. (Volgens de dokter en de fysiotherapeut is dit een hele normale reactie voor mannen, vandaar dat ik het vertel zonder bang te zijn dat u mij voortaan niet meer stoer vindt.)
Na een flinke dosis valium en ibruprofen (ofzo), kalmerend en spierverslappend, kon ik met veel moeite in de auto bij mijn inmiddels gewaarschuwde vrouw (die vandaag verjaart, hoera) stappen en ben zo thuis gekomen. De arts die op mijn werk kwam stelde zware spit vast. Ik vroeg nog, of dat spieren of botten betrof, maar het was een verrekking van een spier volgens de arts, die overigens een hele aardige man was ondanks het feit dat de volgende dag al een rekening van 40 euro en tien cent (die tien cent is altijd omdat ze dan kunnen zeggen: Ik heb het al gezien, veertig euro tien) in de bus lag.
De fysiotherapeut waar ik vanochtend was vroeg me wat mijn klachten waren. Waarop ik zei dat ik spit had. Waarop hij weer zei dat spit betekent rugpijn en of ik zelf een idee had wat mijn klachten waren. Enigszins uit het veld geslagen zei ik toen dat ik van de dokter begrepen had dat het een verrekte spier moest zijn. Waarop hij weer zei dat als ik een spier zou verrekken of scheuren dat ik dan wel precies zou weten bij welke beweging dat gebeurd zou zijn.
Eh, ja. Tuurlijk, logisch, maar de dokter…Ja, ja, maar spit is voor hen de makkelijkste diagnose. Je hebt last van een overbelaste tussenwervelschijf. Slik. (Dit alles nadat hij me fysiek onderzocht had hoor) Maar dat is niets ernstigs. Nu even tien minuten op de fiets, en strompel eens niet zo, loop eens wat harder, en twee keer per dag een half uur tot een uur lopen en even door de pijn heen bijten want je loopt veel te verkrampt.
Nou, dat lopen heb ik dus net gedaan, ik heb net voor het eerst pijnvrij op de bank gelegen, en inderdaad, het bleek dus allemaal aanstellerij.
Maandag moet ik terugkomen en dan zal het volgens hem wel weer beter gaan.
Dan ga ik nu weer de verjaardag van mijn vrouw vieren want ik mag nog niet te lang zitten.
Mack 