Ik lees momenteel woeste hoogten, wat me weerhoudt van zelf schrijven. Voor mij is schrijven lastig, als ik schrijver was zou ik ook wel een boek kunnen schrijven, maar om een hele verhaallijn vast te houden, nee dat zou ik niet kunnen. Het vorige boek dat ik las was taaie kost over de DDR, 450 bladzijden, en daarbij vond ik het niet erg om af en toe een dagje over te slaan. Maar met dit boek over Heathcliff en Catharine vind ik het weer lastig om een avondje niet te lezen, maar er moet ook geblogd worden, anders komen er klachten.
Ik was vandaag zo druk op mijn werk dat ik geen tijd had om m’n tanden te poetsen. Volgens Linda is dat onzin, maar die begrijpt het gewoon niet. Normaal poets ik mijn tanden rond een uur of half tien, net voor mijn tweede koffie. Maar er was paniek, ik werd in een call getrokken terwijl ik eigenlijk aan een andere panieksituatie moest werken. Ik had een Japanse aan de telefoon, die mij met Japanse tekens e-mailde. Dat ziet er heel raar uit. Ik vertrouw het niet, ik geloof er ook niks van dat ze dat zelf kunnen lezen. Daarna werd ik op de huid gezeten door twee andere Japanners, die een geheel eigen kijk op de situatie hadden, namelijk dat het mijn schuld was. Gelukkig dat ik vroeger met judo wat Japans heb geleerd, zodat ik ze met een wazari kon aftroeven.
Japan is een land dat me altijd heeft geboeid. Het is eigenlijk het enige verre land dat me boeit. Het is dat het zo ver rijden is, anders was ik er al wel geweest. Het zijn de ninja’s, de sportwagens, de beleefdheidsvormen, de orde, judo en karate, harakiri, en sukiyaki die me aanspreken. Ik mail al gauw met zo’n Japanse in de san vorm, dear Yuko-san, schrijf ik dan. En dan krijg ik dear Mack-san terug. IJs gebroken. Natuurlijk ben ik niet zo’n goede ijsbreker als Trump, die een grapje maakte over Pearl Harbor, en wat eigenlijk best een goeie was, hooguit wat onpresidentieel. Ik zou wel, als ik de Japanse premier was, iets over Hiroshima gezegd hebben, maar voor dat je het weet heb je straks nog zo’n bom op Yokohama of zo. Dus werd er beleefd geglimlacht, zoals het een echte Japanner betaamt.
Mack 