Zij die vroeger leefden…

Als je tientallen jaren geleden bent gestorven, dan leefde je in het verleden. Maar dat verleden was jouw heden. Je had geen idee van wat zou komen, je hebt het allemaal gemist. Maar daar stond je niet bij stil, want jij maakte het juist mee. In jouw tijd was er nog geen internet, hoe zou je kunnen weten dat er misschien nog wel eens een artikel met je foto online zou komen te staan? In een vloek en een zucht was je leven voorbij, al werd je tachtig jaar. Al die bekende en onbekende mensen die ons zijn ontvallen, die is ook veel bespaard gebleven.

Ze wisten van de oorlog, net als wij, alleen waren zij erbij. Ergens in de jaren zeventig of tachtig zijn hun lichamen tot stof vergaan. Nooit hebben ze gehoord van Al-Qaida of van Isis. De financiële crisis, De Bijlmerramp, de aanslag op Pim Fortuyn, ze weten het allemaal niet. Tevens weten ze niet van Facebook en Twitter, laat staan van Linkedin, de online catalogus waarin slaven zichzelf aanprijzen. 100 miljoen voor een voetballer? Ze zouden er niks van begrijpen.

Ze hebben misschien ooit eens een bedrijf opgericht dat nog steeds bestaat, of ze waren in loondienst, ze waren schrijver of artiest, maar allemaal weten ze niet beter. Ze weten slechts van hun eigen tijd, van zomers en winters, van dagen en nachten. Ze leven daar nog steeds, in een tijd die voor ons voorbij is. Wij kunnen ze niet bereiken maar zij zijn daar nog steeds en hebben geen probleem met digitale televisie of zijn zojuist geflitst. Ze zitten aan de keukentafel, drinken koffie en lezen de krant.

Ze zouden ons willen waarschuwen voor wat wij niet meer zien omdat het geleidelijk is gegaan, maar zij zien het wel. De vluchtigheid, de onverschilligheid en de vanzelfsprekendheid die in ons leven is geslopen. We sluiten alle gevaren buiten en we worden gewaarschuwd met een weeralarm, maar als er eens iets mis gaat is er niemand die nog echt huilt. Weinigen die nog echt van streek zijn. We zijn niet harder geworden dan vroeger, juist niet. We zoeken slechts een schuldige. We kunnen nergens meer tegen en daarom sluiten we alles buiten. Zij die vroeger leefden weten het. Zij zien het. Wij hebben geen idee. We merken het wel, maar begrijpen niet wat er aan scheelt.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

8 gedachten over “Zij die vroeger leefden…”

  1. Ik heb me wel eens verwonderd om de enorme omslagen die mijn grootouders hebben meegemaakt. Bij hen was nog maar net de trein uitgevonden en nog geen auto of radio. Elektrisch licht deed net z’n intrede. En aan het eind van hun leven was dat er allemaal inclussief koelkast, wasmachine, telefoon en TV waar je de hele wereld mee kon zien. Die vervolgens dichterbij kwam in de vorm van ellende zoals Biafra.

    En eigenlijk denk ik dat elke generatie evenveel veranderingen over zich heen krijgt, aangezien bij de grootouders van mijngrootouders nog geen trein en ook geen riool. Wel hadden ze hun kinderen en kleinkinderen om de hoek wonen en dat was natuurlijk ook heel wat waard.

  2. Er zit niets anders op dan dat je je weerstand tegen Faceboek opgeeft Ximaar! 🙂
    Verder ben ik het met iedereen eens, waar ik nog aan kan toevoegen dat wij tegenwoordig veel ouder worden dan een paar generaties terug. Als je toen kinderen kreeg, en die kreeg je, tenzij er iets mis was, dan mocht je je er niet te veel aan hechten want de kans dat het kind eerder overleed dan jij was immens groot. De kindersterfte was groot, de armoede ook. Daar denk ik wel eens aan, als ik de stamboom uitpluis en gezinnen tegenkom waar 10 kinderen niet eens veel is, en waarvan de helft de leeftijd van 5 jaar niet haalt. Soms zie ik dat de moeder twee dagen na de geboorte van het zoveelste kind sterft. De vader trouwde dan snel weer, vaak met een weduwe met kinderen. En waren ze rond de 40, 50, dan waren ze op. Dan was het hardwerkende leven alweer voorbij. Over dingen nadenken, dat deed men niet, geen tijd voor, en dat is misschien maar goed ook.

  3. @Marckgo: Ik had zo’n vermoeden, maar zag nooit enig verhuisberichtje op haar blog. Kon dus van alles mee aan de hand zijn. Alleen m’n ziel aan Der Zückerberg verkaufen voor Y gaat me te ver. De kans dat ik iets van Apple aanschaf lijkt me groter.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s