“Papa, jij hebt een grote duim, ik heb een kleine.”
“Ja, maar toen ik een baby was had ik ook een kleine duim.”
“Ik ben ook een baby geboren.”
“Ja, dat klopt.”
“En toen ik een baby was zat ik mama’s buik en toen deed ik steeds zo.” Ze legde haar handjes op elkaar en hield ze tegen haar oor als op de foto.
“Ja, dat klopt Tammar. En wat deed je toen je in mama’s buik zat?”
“Ik moest alleen eten hebben en slapen.”
“En was het niet donker daarbinnen?”
“Jawel, maar ik vond het niet eng.”
Kijk, nu kunnen we dit natuurlijk afdoen als kinderfantasie omdat wij volwassenen onze geboorte niet meer herinneren, maar ik vind de informatie toch behoorlijk goed gedetailleerd. Ik bedoel, hoe weet mijn dochter van net drie jaar dit allemaal? Nou gewoon, omdat ze zich dat herinnert. Want zo was het precies. Ongeboren baby’s hebben vanaf het moment dat het gehoor zich heeft ontwikkeld grote invloed op hun eigen naam. Want op een gegeven moment -bij ons een maand van tevoren- moet er een naam verzonnen worden. Papa en mama overleggen maar realiseren zich niet dat het kind meeluistert. “Dromelot” heb ik vaak geroepen, want ik las dat in een namenboekje en was daarvan gelijk onder de indruk. (niet echt hoor) Op zo’n moment houdt de baby zich angstvallig stil. Toen de naam Tammar viel begon ze als een achterlijke te seinen vanuit haar baarmoederlijke verblijf: “die wil ik, die wil ik!” Het signaal wordt door moeder opgepikt, en zo weet zij dat het goed is.
Mack 
Dromelot. Als ik die naam had gekregen, dan had ik een bakfiets geëist
LikeLike
Ach, en op die foto leek het nog wel zo’n braaf meisje.
LikeLike
Schitterend logje, omdat ik het helemaal met je eens ben.
Kinderen staan zo dicht bij zichzelf en hun herinneren, dat kan bijna geen toeval zijn.
LikeLike
Prachtig detail van die handjes!
Ik wist eigenlijk niet dat Dromelot een naam was, was het geen kaboutervoorleesboek van Hans waarin je dat las ;)?
LikeLike
Aaah, wat een aanbiddelijke baby was ze (maar ik vind haar nog steeds om op te vreten)
LikeLike
Dit is natuurlijk wel de leeftijd om zulke zaken uit te vragen. Bij eerder is het lastig omdat kinderen zich dan nog niet goed in woorden kunnen uitdrukken en later wordt het vergeten of worden de gedachtes aangepast door verhalen van buitenaf. Zelf kan ik mij na een halve eeuw nog een paar vlagen herinneren van rond mijn 2,5de. Maar ook daarvan vraag ik me al jaren af of het niet een herinnering van een herinnering van een herinnering is.
LikeLike
Xiwel: Ja, dat laatste. Maar wat maakt dat uit? Dat is met alles zo.
LikeLike
Kijk dat snuitje nou…. *smelt*
Doe mij ook een meisje! Is ze uit de verkoop gehaald?
LikeLike
Nee Eva, ze zit er nog in!!!!
LikeLike
Linda, ik heb toen 200 euro geboden. Daar ben je niet op in gegaan hè!
LikeLike
Nee duuuuuh, toen dacht ik nog dat er wel hoger geboden zou worden…
Valt er nog over te praten???
LikeLike
Absoluut. Ik had ook nog een tegenvoorstel gedaan voor een proefweekendje ivm eventuele verborgen gebreken. Krijg je wel die kleinste dwerg van mij te logeren (zelfbescherming), want die slaat niet terug 😀
LikeLike