Zoetjes

Doorgaans trek ik geen volle zalen met mijn zangkunst. Ook best logisch, want ik ontbeer zangkunst. Mijn bereik is ternauwernood één octaaf, en eigenlijk nog vals ook. In de vierde klas had ik een onderwijzer die liever niet had dat ik meezong. Toch heb ik wat bereikt met zingen.  Er zijn namelijk twee mensen die graag naar mijn gezang luisteren. Één daarvan ben ikzelf. En de tweede is Tammar. Voor haar zing ik graag liedjes. Geen vrolijke liedjes, maar liefdesliedjes. Want ik ben lief op haar. Het is dan ook een mooi moment als ik haar eindelijk in bed heb liggen, nadat er een boekje is gelezen met plaatjes van etenswaren waarvan het de bedoeling is dat het kind opnoemt wat er op het plaatje te zien is, maar in mijn geval al het eten zogenaamd voor mijn neus wordt weggegrist door Tammar, die daar om moet schateren. Meestal aan het einde zegt ze: "Mag wel," en krijg ik nog een ui of een paprika.

Maar daarna moet ik gaan zingen. Mijn en haar favoriete liedje is "zoetjes gaan de paardevoetjes." Als het gezongen wordt door een kinderkoor, dan is het lied niet om aan te horen. Maar als ik het zachtjes zing met mijn beperkte bereik, ligt Tammar met een duimpje in haar mond en een tuttie erbij te voor zich uit te staren. Ik laat af en toe wat woordjes weg zodat ze die kan invullen. Het is het paard van ….  "Sinterklaasje," fluistert ze dan. Ja, ik ben enorm lief op haar.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

22 gedachten over “Zoetjes”

  1. Dus de lekkere dingen pikt ze in en op het laatst krijg jij dan nog een treurige ui en een eenvoudige paprika toegeworpen? Oh wacht, ze gunt je natuurlijk veel gezondheid, dat zal het zijn. Zodat je nog heel lang liedjes kan blijven zingen.

    Like

  2. Het armpje is goed gezet. Maar dat was de eerste keer ook zo. Ze valt regelmatig. Vorige week is Linda nog op de spoedeisende hulp geweest omdat ze weer was gevallen en het gips gebarsten was. Maar op de foto was nog alles goed.

    Like

  3. Mooi momentje hè, al duimend in de standby fase luisteren naar jouw liedje. Ik zing het platgedraaide slaapkindejslaap en als ik bij de slotzin “Daar buiten loopt een…?” kom, brult Jari meestal iets van “BLAAAAAHHHGHGH!!!” maar tegenwoordig is dat “PAARD!!”. Nog niet helemaal goed, maar wel al in de richting.
    Maantje tuurt is ook een mooie, maar ik heb nog nooit iemand gehoord die dat liedje kent. Jammer, want ze vallen er flink van in slaap.
    Slaap lekker 😉

    Like

  4. @ Eva
    Maantje tuurt maantje gluurt
    dohoor de vehensterruiiten
    Weet je wat ´ie ons zeggen wil:
    Tis in de kamer zo stil, Zo Stil!!!
    Morgen is er een nieuwe dag
    dan mag je weer spelen en leeeren (2x)
    Was het tweede liedje dat ik vroeger zong, geloof ik. Na ‘Kleertjes uit pyjamaatje aan’.

    Like

  5. Dat maantje tuurt, dat is me te stichtelijk. Ik zing gewoon maar wat voor de vuist weg. Tom valt toch wel in slaap, want ik leg hem pas in bed als hij flink moe is. Al zing ik Mien waar is mijn feestneus, hij luistert eens ernstig en is binnen twee minuten vertrokken.
    Hermanus zal wel weer niet reageren, te druk met zijn twitterkolonie, maar als die mannen hun oppasdag hebben, zingen ze dan ook, of is het meer van neerleggen, tuut in de mond en wegwezen?

    Like

  6. 🙂 Make you feel my love van Adele is hier favoriet en Finn zingt tegenwoordig het laatste woord van elke zin mee. Jaha in het engels natuurlijk…
    Om op te vreten vind ik hem dan 🙂

    Like

  7. Fien, onderschat hem niet qua kinderen. Als ik een oppasdag heb, wat hooguit twee keer is voorgekomen in vijf jaar, dan was het overleven hoor. Tuurlijk zijn mijn kinderen de liefste, maar ik zie ze maar drie uurtjes per dag. Dan is het stukken makkelijker. Ik groei wel beter in mijn rol nu ze ietsjes ouder zijn, heb ik het idee.

    Like

  8. Ik onderschat niemand. En zeker geen mannen die een oppasdag hebben.
    Nu wij weer één dag in de week oppassen, ervaren we weer hoe arbeidsintensief het is.
    En wij kunnen het om half zes weer overdragen.
    Maar dat zingen,wat wij vrouwen doen, volgens mij doen mannen dat niet.
    Dat was mijn vraag.

    Like

Zegt u het maar

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *