Ik was gisteren op visite bij Frankie. U weet wel, die volgens de normen niet helemaal spoort. Ik had twee weken rust genomen om deze avond aan te kunnen, maar aan het eind was ik finaal op. Ze praat onbegrijpelijke taal, maar ik zat geboeid te luisteren. Mijn brein heeft niet de capaciteit haar te volgen, en zeker niet meer om 1 uur 's nachts, maar ik had het idee dat de universele theorie voor de verklaring van alles door haar werd benaderd. Het is ongeloofelijk wat er allemaal in een brein past. Het licht was vaag, ze droeg een poncho en ik zag haar gezicht veranderen. Haar stem bleef hetzelfde klinken gelukkig, anders had ik het eng gevonden. Ze veranderde in Maria volgens mij. Ja, daar deed ze me aan denken. Ik kende haar gezicht helemaal niet terug. Waarschijnlijk ben ik door haar betoverd, of gekte is besmettelijk, dat kan ook.
Gelukkig moest ik nog drie kwartier door de nacht naar huis rijden om weer tot mezelf te komen. Over supergladde wegen, met twee handen aan het stuur, en ik in opperste concentratie. Op mijn hoede om een onverwachte uitbraak van de achterwielen op te vangen. Het weeralarm voor Gelderland bleek mee te vallen. Met een rustig gangetje, de top 2000 zachtjes op de radio genoot ik van de stilte in mijn auto. Ik was blij dat ik weer ongeschonden thuis was, dat wel.
Mack 
Nee, als het hier een reïncarnatie betreft zou Maria destijds wel iets beters geregeld hebben dan die stal, en de betreffende weigerachtige herbergier aan zijn baard over de balie heengetrokken hebben.
LikeLike
Ook de beste ‘te capaciteit’ terug. 🙂
LikeLike
Klopt. Heb mijn maagdenvlies altijd met m’n leven bewaakt. En maar wachten, he, geduldig als ik ben. Maar toch, die Gabriel moet een beetje gaan doorpakken zo langzamerhand, want ik loop wel tegen de veertig. Dus ik tegenwoordig elke dag die poncho aan, want dat ziet er in de verte wel bijbels uit. Als tie me gevonden heeft zijn jullie de eersten die het blijde nieuws horen. Ben alvast erg in mijn nopjes met dit beginnetje van een voetstuk. Voetstukken ben ik dol op! Bedankt Mack. Jij bent een echte vriend.
En nu serieus, ’t was echt gezellig inderdaad. Wat een avondje cola drinken, chips eten en over het dagelijks leven & de top 2000 lullen al niet vermag. Op het laatst stuurde Mack de praatjes op de diepere zaken des levens aan. Ja, dan kan die het krijgen. Maar misschien vindt Mack dat ik er op aanstuurde? Ik zocht al wel steeds naar een gelegenheid om de wijsneus uit te kunnen hangen. Dat is zo.
LikeLike
Er gaat niets boven mooie gesprekken met mensen die de moeite waard zijn.
Heel gelukkig 2011 alvast, Maurice.
LikeLike
Mag ik even van de gelegenheid gebruik maken jou, Linda en de kinderen een goed 2011 toe te wensen? Ik lig voor dood in bed (griep). Een eigen logje moet nog wachten tot ik weer beter ben.
LikeLike
Ik meende dan ook naar aanleiding van haar vlijmscherpe inzicht (alsnog) een bewonderende reactie op Vluchtstrook kwijt te kunnen maar Laurent bleek onverbiddelijk strak in het leer.
LikeLike