Vandaag gingen wij naar een uitvaartdienst en een crematie. Het betrof een man van 84 die geroemd werd door zijn vier dochters dus dan heb je niet veel meer te wensen. Bij het crematorium was ook de begraafplaats waar Linda’s opa en oma begraven liggen. Linda had een speciale band met haar opa dus gingen wij op zoek naar zijn graf. We waren met z’n vieren en ieder ging een andere kant op om zo efficiënter te kunnen zoeken.
Het valt nog niet mee om één overledene te vinden tussen weet ik hoeveel doden. Maar het zoeken was niet erg. Ik liep langs de graven en speurde naar die ene naam, Augustijn. Terwijl ik stelselmatig de paden afliep realiseerde ik me pas dat ik in mijn leven slechts één keer en begrafenis heb bijgewoond. De andere keren betrof het crematies. Een vredig gevoel maakte zich van mij meester toen ik langs de graven liep. Vogeltjes floten en konijntjes huppelden rond. Om te rusten een prima plaats. Ik bekeek de stenen en besefte hoeveel mooier dan cremeren ik begraven eigenlijk vind. Mijn vader is gecremeerd maar wat wilde ik vanmiddag ineens graag dat hij begraven was. Zodat er een plekje voor hem was en een steen met zijn naam erop. Zodat mensen af en toe langs hem konden lopen en zijn naam zouden zien. En zich misschien zouden realiseren hoe kort zijn leven was.
Ik liep langs de plek waar kinderen begraven lagen en het vredige gevoel trok uit me weg. Onwillekeurig las ik hun namen, hun leeftijd en keek ik naar wat hun ouders op hun grafje hadden gezet. Een tractor, een beertje, bloemen en een spreuk. Het voelde niet eerlijk dat er hier jonge, onschuldige kinderen lagen. Iemand die op zijn veertigste doodgaat heeft nog een leven gehad, maar een kindje? Ter plekke voelde ik een vleugje van het verdriet dat hun familieleden gehad moeten hebben.
Na bijna een uur zoeken hadden we opa gevonden. Zijn graf lag er niet heel mooi bij maar bij navraag bleek dat te maken te hebben met onderhoud. Het vredige gevoel was er weer. Vanaf vandaag ben ik eruit; ik wil begraven worden.
Mack 
Wat een vreemde gewaarwording, ik wilde daar een paar dagen geleden ook al een logje over schrijven. Ik ben er al jaren uit; ik wil gecremeerd worden. Binnenkort vertel ik weleens waarom.
LikeLike
Ik denk daar ook regelmatig over na en regelmatig verander ik van mening. Mij boeit het niet of ik, althans het stoffelijk omhulsel dat van mij na mijn dood overblijft, verteert zal worden door vlammen of door wormen. Maar een graf nalaten schept een verplichting voor de nabestaanden. Zij zullen zich verplicht voelen er regelmatig langs te gaan met een bloemetje, het graf schoonhouden enzovoort.
Mijn ouders zijn beiden gecremeerd en ook mijn zus. Aan de andere kant zou ik best een monumentje willen voor hen en misschien ook voor mezelf later.
Aan weer een andere kant leeft dat monumentje IN mij van ‘mijn overledenen’. Blijft moeilijk.
LikeLike
Mij overviel dit logje ook. Was net naar de begraafplaats geweest om even naar het graf van een buurman te kijken op verzoek van de buurvrouw. Kwam langs de plek waar Karst T. ligt. Met niets onderscheiden. Toch even bij stilgestaan en gedacht, “waarom Karst”?
LikeLike
Nu? Is dat niet wat te vroeg?
LikeLike
@Margo: ja, die verplichting daar heb ik ook over nagedacht. Aan de andere kant, als je dat al niet meer mag vragen aan je nabestaanden, dan zijn we wel in een erg egoistische maatschappij terecht gekomen.
@Anna-Maria: Ben jij er nog niet uit? Is dat niet wat laat? 😉
LikeLike
En, is het al gebeurd?
LikeLike
Heb dat precies zo,dat vredige gevoel en een plek om even te tutten met bloemetjes en plantjes op het graf!
Mijn vader en moeder liggen er allebei al en hou het gewoon mooi en netjes rondom hun graf!
Hebben ze verdiend!
Wil eigenlijk wel vlak bij ze liggen,als het zover is.
LikeLike
ik ga nooit dood….
LikeLike