Roaalt

Als je langdurig rugpijn hebt gaat niet alleen je denkvermogen achteruit, maar ook je gevoel de wereld aan te kunnen. Ik merkte het vandaag toen ik de vervangende huisarts belde en moest aandringen voor een afspraak. Ik merkte het tijdens mijn therapeutische rondje lopen waarbij je elke stap in je rug voelt. Ik kan maar beter aardig zijn voor het geval me iets gebeurt, anders helpt niemand me. Lichte wanhoop.

Terwijl ik liep dacht ik aan wat ik vanochtend op mijn log gelezen had. Dat Roaalt was overleden. Vanuit zijn rolstoel heeft hij het vele malen zwaarder gehad dan ik maar hij had geleerd om er mee om te kunnen gaan. Hij en alle mensen die op jonge leeftijd iets ernstigs mankeren, lijken dapper. Ze hebben geen keus. Ik kende Roaalt niet, en ook als weblogger niet zo goed,  maar duidelijk was wel dat hij niet bang was voor de wereld. Hij reageerde niet als gehandicapte, maar als geestelijk gezond mens. Zijn lichaam speelde geen rol bij het webloggen, hij was net als ieder ander.

Ik dacht aan zijn korte, gehandicapte leven, en aan het feit dat hij wist dat hij niet oud zou worden. Mensen met een gemiddelde levensverwachting van ongeveer 80 hoeven als ze jong zijn niet na te denken over hun dood, als ze dat niet willen. De gedachte kun je eng vinden en hem van je af werpen, het is immers nog lang niet zover, hou je jezelf dan voor. Roaalt heeft een paar maanden geleden, toen hij in het ziekenhuis lag, eens gezegd dat hij zijn einde voelde naderen. Hij heeft het nog even uit kunnen stellen maar sinds een paar dagen is het einde voor hem gekomen.

Ik denk wel eens dat dood dezelfde toestand is als toen je nog niet geboren was, en dat kun je onmogelijk erg noemen. Ik kan me niet herinneren dat ik dat ooit erg heb gevonden. Zeker voor de overledene is het niet erg. Maar mijn stellige hoop is wel dat als je dood gaat, God of iemand naar keuze je verwelkomt met: "Goed dat je gekomen bent, Roaalt." En dat alle aardse lasten van je zijn afgevallen. Dat je gelijk bent aan iedereen, net als een weblogger. Ik hoop Roaalt, dat het zo is. En als het zo is, dat je nu een grote glimlach hebt.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack